ของขวัญจากคนข้างบ้าน

กลิ่นหอมกรุ่นของพริกไทยเสฉวนและน้ำมันงาที่กำลังเดือดปุดๆ ในกระทะเหล็กใบใหญ่ กำลังทำหน้าที่เป็นอาวุธสังหารหมู่ความสงบเรียบร้อยของคนทั้งหมู่บ้านอย่างแท้จริง เหมยลี่ตวัดตะหลิวผัดเต้าหู้เสฉวน (มาโบโตะฟู) ในมืออย่างคล่องแคล่ว เมล็ดเต้าหู้สีขาวนวลเนื้อเนียนที่นางแอบดึงออกมาจากมิติจิตวิญญาณเมื่อครู่ ดูดซับน้ำซอสรสเผ็ดร้อนสีแดงฉานจนน่ารับประทาน ไอน้ำร้อนพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมที่กระตุ้นต่อมน้ำลายจนต่อให้เป็นเซียนผู้หลุดพ้นจากกิเลส ก็ยังต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก "ภรรยา... กลิ่นนี่มันช่างรุนแรงเสียจนข้าเกรงว่าพวกสุนัขบ้านผู้ใหญ่บ้านจะวิ่งมากัดประตูบ้านเราเสียแล้วนะคะ" จางหย่งเหอ หรือคุณชายตระกูลใหญ่ผู้ปลอมตัวมาเป็นสามีสายเปย์ ยืนพิงวงกบประตูห้องครัวด้วยท่าทางผ่อนคลาย ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มองเต้าหู้ในกระทะเลยแม้แต่น้อย เขากลับมองภรรยาคนสวยที่เอวบางร่างน้อยแต่ฝีมือการทำอาหารระดับเชฟกระทะเหล็กด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้มจนน้ำตาลยังต้องยอมแพ้ เหมยลี่ค้อนใส่สามีตัวโตไปหนึ่งวง "ถ้าสุนัขบ้านผู้ใหญ่บ้านจะวิ่งมาจริง ท่านก็เตรียมไม้หน้าสามไว้ต้อนรับพวกมันก็แล้วกันค่ะ... ว่าแต่คนตัวโตอย่างท่าน ยืนเกะกะขวางทางข้าอยู่แบบนี้ คิดจะช่วยตำกระเทียมหรือจะรอชิมอย่างเดียวเจ้าคะ?" หย่งเหอยิ้มรับ รอยยิ้มของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมด้วยความรักใคร่ เขาเดินเข้าไปใกล้ สวมกอดร่างบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาเกยลงบนลาดไหล่สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นปะปนกลิ่นเครื่องเทศจางๆ "ข้าเป็นสามีของเจ้า หน้าที่ตำกระเทียมปล่อยให้เป็นหน้าที่ของลูกน้องเถอะค่ะ ส่วนข้า... มีหน้าที่ชิมความอร่อยจากฝีมือภรรยาคนเก่งก็พอ" ยังไม่ทันที่เหมยลี่จะได้เอabปากหมั่นไส้สามีจอมกะล่อน เสียงเคาะประตูก็จังๆ ดังขึ้นที่รั้วหน้าบ้าน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ทั้งสองสบตากันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด เหมยลี่หรี่ตาลงเล็กน้อย นางยิ้มเยาะที่มุมปากเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานคุ้นเคยที่ยืนอยู่หลังรั้วไม้ไผ่ "มาเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะคะ ท่านว่าเหยื่อตัวนี้จะเอาอะไรมาแลกกับอาหารของเราวันนี้ดีล่ะคะ?" หย่งเหอหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "ไม่ว่านางจะเอาอะไรมา ข้าเชื่อว่าภรรยาของข้าไม่มีทางขาดทุนอย่างแน่นอนค่ะ ไปดูกันเถอะว่าแม่เฒ่าหลี่ผู้เหนียวหนี้และชอบอิจฉาริษยา จะหน้าหนาเอาอะไรมาตีเนียนขอแบ่งอาหารบ้านเราอีก" เมื่อเหมยลี่เปิดประตูรั้วออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือแม่เฒ่าหลี่ หญิงแก่เจ้าปัญหาประจำหมู่บ้านผู้มีใบหน้าย่นยู่ราวกับผลส้มโอแห้ง ในมือของนางถือตะกร้าไม้ไผ่เก่าๆ ที่คลุมด้วยผ้าขาวบางอย่างมิดชิด ท่าทางลับๆ ล่อๆ ของนางทำเอาเหมยลี่เกือบจะหลุดขำออกมา "แหม... แม่หนูเหมยลี่ บ้านนี้นี่ทำอาหารอะไรกันหนอ หอมฟุ้งไปทั่วสามหมู่บ้านจนข้าทนไม่ไหวต้องเดินมาเคาะประตูทักทาย" แม่เฒ่าหลี่ฝืนยิ้มจนเนื้อที่แก้มย่นมารวมกัน ส่งกลิ่นอายความเสแสร้งออกมาทุกอณูรูขุมขน เหมยลี่กอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีสบายๆ นางปรายตามองตะกร้าในมือของอีกฝ่ายอย่างไม่ใส่ใจนัก "โอ้... ลมอะไรหอบท่านป้ามาถึงนี่ได้ล่ะคะ ปกติเห็นท่านชอบไปนินทาเรื่องบ้านข้าให้คนอื่นฟังแถวใต้ต้นไทรนี่คะ หรือว่าวันนี้ลมที่พัดมาจะหอบความหิวมาด้วย?" สีหน้าของแม่เฒ่าหลี่กระตุกวูบไปชั่วขณะ แต่ด้วยความที่กลิ่นหอมของเต้าหู้เสฉวนและไก่ผัดพริกแห้งมันรุนแรงเกินกว่าจะถอย นางจึงต้องกลืนศักดิ์ศรีลงคอไปก่อน "พูดจาเหลวไหลอะไรกันล่ะแม่หนู ข้าเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่างหาก วันนี้ข้ามีของดี ของหายาก มาแลกเปลี่ยนกับอาหารฝีมือเจ้าสักหน่อย รับรองว่าเจ้าเห็นแล้วจะต้องตาโตแน่นอน!" นางรีบเปิดผ้าขาวบางออก เผยให้เห็นมันสำปะหลังหัวโตๆ สามหัว และไข่ไก่บ้านอีกสฟองที่เปลือกเปื้อนไปด้วยมูลไก่สดๆ เหมยลี่เลิกคิ้วขึ้นสูง นางแอบส่งจิตเข้าไปสำรวจในมิติจิตวิญญาณเพื่อประเมินมูลค่าสินค้าตรงหน้า ในใจแอบหัวเราะร่า... มันสำปะหลังแก่ๆ ที่ปลูกในดินแห้งแล้ง กับไข่ไก่ฟองเล็กนิดเดียว คิดจะมาแลกกับอาหารที่ทำจากวัตถุดิบออร์แกนิกเกรดพรีเมียมจากมิติวิญญาณของนางเนี่ยนะ? ช่างกล้าหาญเสียจริง! "ท่านป้าคะ..." เหมยลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด ยิ้มแย้มแจ่มใสจนแม่เฒ่าหลี่ตายใจ "ของพวกนี้... ต่อให้เอาไปต้มให้หมูกิน หมูยังเมินหน้าหนีเลยนะคะ ท่านคิดว่าอาหารระดับภัตตาคารของสามีข้า มีค่าเท่ากับมันสำปะหลังติดดินกับไข่ไก่เก่าๆ สองฟองนี้จริงๆ หรือคะ?" แม่เฒ่าหลี่หน้าซีดเผือดด้วยความโกรธ นางอ้าปากเตรียมจะด่าทอตามนิสัยเดิม แต่จางหย่งเหอที่ยืนอยู่ด้านหลังกลับก้าวออกมาร่างสูงใหญ่บังแสงแดดจนเงาทาบทับร่างของหญิงแก่จนมืดมิด ดวงตาคมกริบเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกกวาดมองนางปราดเดียว ทำให้แม่เฒ่าหลี่กลืนคำด่าลงคอแทบไม่ทัน ขาเรียวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก "ภรรยาข้าพูดถูกค่ะ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น "ถ้าท่านไม่มีของที่มีค่าพอจะมาแลก ก็เชิญกลับไปซะค่ะ ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนแล้วไล่ท่านออกจากอาณาเขตบ้านเรา" แม่เฒ่าหลี่หน้าเขียวคล้ำสลับแดง นางกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง แต่ทว่า... กลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมาเตะจมูกอีกระลอก ทำให้นางตัดสินใจทำบางสิ่งบางอย่างที่แม้แต่นางเองก็ไม่คาดคิด "เดี๋ยวก่อน! ข้า... ข้ายังมีอีกอย่าง!" แม่เฒ่าหลี่ร้องลั่น รีบควานมือเข้าไปในอกเสื้อแล้วหยิบห่อกระดาษสีน้ำตาลเก่าๆ ออกมาวางแปะลงบนโต๊ะไม้หน้าบ้านด้วยความเสียดายระคนโลภ "นี่คือ... แผนที่ขุมทรัพย์! แผนที่ขุมทรัพย์ที่ปู่ของข้าเคยบอกไว้ว่าเป็นทางลับไปสู่ป่าโบราณหลังเขา ที่นั่นมีสมุนไพรล้ำค่าและผลไม้ป่าที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน!" เหมยลี่และหย่งเหอสบตากันทันที ประกายตาสนอกสนใจวาบผ่านดวงตาของทั้งคู่ แผนที่ป่าโบราณหลังเขา? เหมยลี่ก้าวเข้าไปหยิบห่อกระดาษนั้นขึ้นมาคลี่ออกช้าๆ สายตาคมกวาดมองลายเส้นโบราณบนกระดาษเก่าคร่ำคร่า ก่อนที่รอยยิ้มพึงพอใจจะผุดขึ้นที่มุมปาก นางส่งสัญญาณมือให้หย่งเหอจัดการตักอาหารใส่ปิ่นโตยื่นให้แม่เฒ่าหลี่ทันที "ตกลงค่ะท่านป้า อาหารมื้อนี้ยกให้ท่าน... แลกกับกระดาษแผ่นนี้" เหมยลี่เก็บแผนที่เข้าอกเสื้ออย่างรวดเร็ว "หวังว่ามันจะไม่ใช่เรื่องหลอกเด็กนะคะ ไม่อย่างนั้น... ท่านคงรู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร" แม่เฒ่าหลี่คว้าปิ่นโตอาหารด้วยความดีใจจนตัวสั่น นางรีบหันหลังวิ่งหนีกลับบ้านไปทันทีราวกับกลัวว่าเจ้าของจะเปลี่ยนใจ โดยไม่รู้เลยว่า... แผนที่แผ่นนั้นที่นางนำมาแลก คือกุญแจสำคัญที่กำลังจะเปิดประตูสู่ความลับดำมืดที่ซ่อนอยู่หลังหมู่บ้านแห่งนี้ เมื่อร่างของแม่เฒ่าหลี่ลับสายตาไป หย่งเหอก็ก้มลงกระซิบข้างหูภรรยาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ภรรยา... เจ้าเชื่อจริงๆ หรือว่าตาแก่นั่นจะมีแผนที่สมบัติจริง?" เหมยลี่แย้มยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น นางดึงแผนที่แผ่นนั้นออกมาอีกครั้ง กลิ่นอายพลังงานประหลาดบางอย่างโชยออกมาจากกระดาษเก่าแผ่นนั้นทันทีที่สัมผัสถูกลมหายใจของนาง "ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าสมบัติจริงไหม..." เหมยลี่หันไปสบตาสามี รอยยิ้มซุกซนปรากฏบนใบหน้าสวย "แต่ที่แน่ๆ... คืนนี้ เราคงต้องไปพิสูจน์กันหน่อยแล้วล่ะค่ะว่าหลังเขาบ้านเรา มีอะไรรออยู่กันแน่!" แต่ทว่า... ในวินาทีที่เหมยลี่กำลังจะพับแผนที่เก็บเข้าที่เดิมนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงเอะอะโวยวายของกลุ่มคนแปลกหน้าก็ดังสนั่นมาจากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งคู่แข็งค้างในทันที—! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาอันน่าตื่นเต้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ! -- สวนส้มปลายฟ้า --