กลิ่นหอมจากครัวเล็กๆ

"ถ้าคิดว่าผักเหี่ยวๆ กำนี้จะเอามาทำให้อาหารในครัวตระกูลหลี่เสียรสชาติล่ะก็ เจ้าก็หยิบมันออกไปเสียเถอะ เหมยลี่!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าหลี่ดังแผดก้องทะลุกำแพงดินอัดแน่นเข้ามาในห้องครัวขนาดกะทัดรัด หญิงชราใช้ไม้เท้าเคาะพื้นปึงปังด้วยความขัดแย้งในใจ ประหนึ่งว่าการมีอยู่ของหญิงสาวผู้เป็นสะใภ้กำมะลอในบ้านหลังนี้ คือมลทินชิ้นใหญ่ที่นางต้องคอยมาขัดถูทุกวี่วัน เหมยลี่ไม่แม้แต่จะชายตามองผู้มาเยือน นางกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวงามบรรจงเด็ดใบกะเพราป่าสีเขียวสดออกจากก้าน กลิ่นหอมระเหยอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ลอยฟุ้งขึ้นมาแตะจมูกทันทีที่ก้านใบถูกหักออกจากกัน ผักเหล่านี้ไม่ใช่ผักธรรมดา แต่เป็นผลผลิตชั้นยอดที่นางแอบดึงพลังงานบริสุทธิ์จากมิติจิตวิญญาณมาชโลมไว้ในช่วงยามดึก เนื้อใบจึงอวบอิ่ม เปล่งประกายสีเขียวมรกตราวกับหยกเนื้อดี แม้แต่แมลงสักตัวก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะบินเฉียดเข้ามาใกล้ "ป้าหลี่เจ้าคะ หากท่านว่างถึงขนาดเดินน่องบวมมาถึงครัวหลังบ้านฉันได้ ทำไมไม่เอาเวลาไปส่องกระจกดูเสียหน่อยว่า รอยย่นบนหน้าท่านกับความปากพล่อย อย่างไหนมันลึกกว่ากัน?" เหมยลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเฉื่อย แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ นางวางชามดินเผาลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง *ก๊อก* จนแม่เฒ่าหลี่สะดุ้งโหยง "นัง... นังเด็กปากดี!" แม่เฒ่าหลี่หน้าดำคร่ำเคร่ง นิ้วเหี่ยวย่นชี้หน้าสะใภ้ตัวแสบด้วยความโกรธจัด "แกกล้าดียังไงมาพูดจากับผู้อาวุโสเช่นนี้! คิดว่ามีคุณชายเจ้าสำราญคนนั้นคอยหนุนหลังแล้วจะทำเป็นผยองได้เรフトงั้นหรือ? รอให้เขาเบื่อหน้าแกเมื่อไหร่ ข้าจะรอดูว่าแกจะมีปัญญาเอาอะไรใส่ท้อง!" "เรื่องท้องของฉัน ท่านไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ เพราะต่อให้ฉันกินแค่อากาศ นํ้าในลำธาร หรือหญ้าข้างทาง สามีของฉันก็คงไม่ใจร้ายปล่อยให้ฉันอดตายเหมือนสุนัขบางตัวที่แถวนี้หรอกค่ะ" รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของเหมยลี่ทำเอาแม่เฒ่าหลี่แค้นจนอกแทบระเบิด แต่ทว่า ก่อนที่เสียงแหลมๆ จะแผดออกมาอีกระลอก ร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายแต่กลับขับเน้นให้ไหล่กว้างและเอวสอบดูโดดเด่นสะดุดตาก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง เงาร่างสูงบังแสงแดดยามสายที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างจนมิด จางหย่งเหอไม่ได้เอמהนวาจาใดๆ กับหญิงชราผู้สอดรู้สอดเห็น เขาเพียงแค่ก้าวมายืนซ้อนหลังภรรยาตัวน้อย มือใหญ่หนาเอื้อมไปหยิบผ้ากันเปื้อนลินินสีขาวมาผูกให้อย่างคล่องแคล่วและเบามือราวกับนางคือไข่มุกอันล้ำค่าที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาทำให้หัวใจของเหมยลี่กระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "ใครจะอดตายข้าไม่รู้..." หย่งเหอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และเย็นเยียบในเวลาเดียวกัน สายตาคมปลาบกวาดมองแม่เฒ่าหลี่ด้วยความกดดันระดับที่ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "แต่ภรรยาของข้า... ข้าไม่มีวันปล่อยให้เหนื่อยหรือลำบากแม้แต่นิดเดียว นางอยากได้อะไร ข้าจะหามาให้ แม้แต่ดวงดาวบนฟ้าหากนางต้องการ ข้าก็ยังจะไปควักมาใส่พานถวาย" แม่เฒ่าหลี่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางรู้ดีว่าคุณชายผู้นี้มีอำนาจลึกลับบางอย่างที่แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านยังไม่กล้าตอด้วย จึงทำได้เพียงฮ่นฮัดสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากบริเวณบ้านด้วยความชอกช้ำระทม เมื่อความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องครัว เหมยลี่ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ นางหันไปค้อนสามีตัวดีที่ยังคงตีหน้ามึนส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ "ท่านนี่นะ... ไปพูดจาโอ้อวดแบบนั้น เดี๋ยวคนเขาก็หาว่าเราเป็นพวกอวดรวยหรอกค่ะ" "ข้าไม่ได้อวดรวย ข้าพูดความจริง" หย่งเหอโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน กลิ่นอายบุรุษเพศสะอาดสะอ้านเจือกลิ่นดินและป่าไม้จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส "อีกอย่าง... เจ้ากำลังจะทำอะไรหอมๆ ให้ข้ากินไม่ใช่หรือ? กลิ่นมันลอยไปถึงหน้าประตูบ้านตั้งแต่ข้ายังไม่ทันก้าวเข้ามาแล้ว" เหมยลี่หัวเราะคิกคัก นางผลักอกแกร่งเบาๆ เป็นเชิงไล่ให้พ้นทาง ก่อนจะหันมาจัดการกับวัตถุดิบตรงหน้า วันนี้นางตั้งใจจะทำเมนูบ้านๆ ที่ยกระดับด้วยความสดใหม่ขั้นสุดยอด นั่นคือ **"ไก่บ้านผัดกะเพราพริกแห้งสูตรโบราณ"** เคียงคู่ด้วย **"แกงจืดฟักเขียวซี่โครงหมูตุ๋นยาจีน"** ที่ได้จากเนื้อหมูคุณภาพดีในมิติลับ นางตั้งกระทะเหล็กหล่อบนเตาไฟฟืนที่ติดไฟลุกโชนอย่างสม่ำเสมอ เสียงไม้แห้งปะทุดังเปรี๊ยะปร๊ะ เหมยลี่ตักน้ำมันหมูเจียวใหม่ๆ หอมกรุ่นใส่ลงไปในกระทะ รอจนน้ำมันร้อนได้ที่จึงใส่กระเทียมไทยกลีบเล็กบุบพอแตกและพริกขี้หนูสวนสีแดงสดตำหยาบลงไปผัด *ฉ่า——!* เสียงน้ำมันกระทบกับเครื่องแกงดังสนั่น ตามด้วยกลิ่นหอมฉุนของพริกกระเทียมที่ตีขึ้นจมูกจนจางหย่งเหอถึงกับสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาคมกริบเป็นประกายระยับด้วยความหิวโหย ไม่ใช่เพราะหิวข้าว แต่เพราะหลงใหลท่าทางคล่องแคล่วและจริงจังเวลาที่ภรรยาอยู่หน้าเตา เหมยลี่ไม่รอช้า นางโยนเนื้อไก่บ้านที่สับเป็นชิ้นพอดีคำลงไป เนื้อไก่สีชมพูเรื่อมีความยืดหยุ่นและฉ่ำวาน เม็ดเลือดฝอยถูกกักเก็บไว้ด้วยความสดใหม่ เมื่อสัมผัสกับความร้อนสูง เนื้อไก่ก็รัดตัวอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงร้องจี่น่าฟัง นางตวัดตะหลิวผัดกลับไปมาอย่างคล่องแคล่ว สีเหลืองทองของหนังไก่ผสานกับสีแดงสดของพริกและสีเขียวมรกตของใบกะเพรา ทำให้กระทะใบนี้มีสีสันชวนน้ำลายสออย่างยิ่ง ซอสถั่วเหลืองหมักโบราณ น้ำตาลอ้อยเคี่ยว และน้ำปลาชั้นดีถูกเหยาะลงไปตามสัดส่วนที่พอเหมาะ เหมยลี่ตวัดข้อมือครั้งสุดท้าย ปิดท้ายด้วยการโยนใบกะเพราป่ากลิ่นหอมฟุ้งลงไปแล้วปิดไฟทันที กลิ่นหอมตลบอบอวลพุ่งทะยานผ่านหน้าต่าง ลอยล่องไปตามสายลมจนกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้าน เล็ดลอดผ่านรั้วบ้านของแม่เฒ่าหลี่และเพื่อนบ้านขี้อิจฉาคนอื่นๆ จนทุกคนต้องชะงักเงี่ยหูฟังและกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ในขณะเดียวกัน บนเตาอีกด้านหนึ่ง หม้อตุ๋นดินเผาก็ส่งเสียงปุดๆ เบาๆ น้ำซุปสีใสแจ๋วแต่เข้มข้นด้วยรสชาติของซี่โครงหมูและรากบัวส่งกลิ่นหอมหวานละมุน ชวนให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจตั้งแต่ยังไม่ทันได้ตักเข้าปาก "เสร็จแล้วค่ะ..." เหมยลี่ตักผัดกะเพราไก่บ้านร้อนๆ ใส่จานเซรามิกสีขาวลายคราม ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมยวนใจที่ทำเอาท้องของหย่งเหอร้องโครกครากอย่างไม่อายฟ้าดิน หย่งเหอรีบก้าวเข้ามาช่วยยกชามแกงและข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากข้าวไร่หอมมะลิเม็ดอวบอ้วนไปวางไว้ที่โต๊ะไม้กลางบ้าน ทั้งสองนั่งลงฝั่งตรงข้ามกัน แสงตะวันยามสายสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างกระทบลงบนใบหน้าของคนทั้งคู่ สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและเปี่ยมสุขจนน่าหมั่นไส้ เหมยลี่ตักข้าวสวยร้อนๆ ราดด้วยผัดกะเพราไก่ที่มีน้ำซอสขลุกขลิกสีเข้มข้น เนื้อไก่มีความเหนียวนุ่มกำลังดีผสานกับความเผ็ดร้อนของพริกขี้หนูและกลิ่นหอมฉุนของกะเพราป่า นางตักคำแรกเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ จนรสชาติหวานฉ่ำของเนื้อไก่กระจายไปทั่วโพรงปาก ตามด้วยซดน้ำแกงซี่โครงหมูร้อนๆ ที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก "อร่อยไหมคะ?" เหมยลี่เงยหน้าขึ้นถาม ดวงตากลมโตเป็นประกายรอคอยคำชม หย่งเหอยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบคำถามของภรรยา สายตาคมกริบของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นเงาดำตะคุ่มที่ทาบทับอยู่ตรงกรอบประตูหน้าบ้าน ประตูไม้เก่าแก่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้หนึ่งในชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นเงินราคาแพงระยับ ใบหน้านั้นคมคายแต่เย็นชา และที่สำคัญ... คือใบหน้าที่เหมยลี่จำได้แม่นว่าเป็นอดีตคู่หมั้นผู้เคยเหยียดหยามนางจนต้องหนีมาซมซานอยู่ที่นี่! "ไม่นึกเลยว่า... คุณหนูตกอับแห่งตระกูลเหมย จะมีชีวิตสุขสบายถึงขนาดมานั่งกินอาหารหรูหราเช่นนี้กับชายแปลกหน้าในหมู่บ้านโสมมแห่งนี้" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเหยียดที่มุมปากของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ เหมยลี่วางตะเกียบลงช้าๆ นัยน์ตาสีรัตติกาลหรี่ลงเล็กน้อย ความกรุ่นโกรธวับแวมขึ้นในแววตาก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม สวนส้มปลายฟ้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาอันน่าตื่นเต้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!