ผักราคาดีที่ตลาดนัด

"ถ้าผักกาดหอมพวกนี้ขายไม่ออกอย่างที่ป้าว่าจริง ๆ ข้าจะยอมเอาหัวโขกกับคานบ้านให้ดูเลยค่ะแม่เฒ่าหลี่!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของแม่เฒ่าหลี่ดังแว่วมาตั้งแต่หัวมุมถนน ก่อนที่ร่างท้วมหนาในชุดผ้าฝ้ายสีมอจะก้าวเข้ามาหยุดยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าแผงไม้ไผ่สาน สายตาฝ้าฟางกวาดมองตะกร้าผักกาดหอมสีเขียวสดและมะเขือเทศลูกโตผิวเนียนราวกับไข่มุกที่เหมยลี่เพิ่งจัดเรียงเสร็จด้วยความดูแคลนอย่างไม่คิดปิดบัง "เหอะ! ผักหน้าตาประหลาดขนาดนี้ แถมปลูกในดินแห้งแล้งใกล้เชิงเขา ใครเขาจะบ้าซื้อไปกินกันเล่า นึกว่าเอาใบไม้ริมทางมามัดขายหรือไงแม่สาวน้อย" แม่เฒ่าหลี่กระแอมกระไอ ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างหมั่นไส้ "ระวังเถอะ ขายไม่ได้จนเน่าคาสองมือ เจ้าจะไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวสารกรอกหม้อ แล้วอย่ามาคลานเข่าร้องไห้ขอความช่วยเหลือจากบ้านข้าก็แล้วกัน!" เหมยลี่ไม่ได้โต้เธอกลับด้วยคำหยาบคาย ใบหน้ารูปไข่กลับประดับไว้ด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้คนมองรู้สึกหมั่นไส้เสียยิ่งกว่าการตบตี ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความมั่นใจ มือเรียวบางบรรจงจัดเรียงผักกาดหอมซึ่งได้รับพลังงานบริสุทธิ์จากมิติจิตวิญญาณจนอวบอิ่ม กรอบ และส่งกลิ่นหอมสะอาดจางๆ ออกมาเตะจมูกผู้คนรอบข้าง "คำพูดของป้าเก็บไว้เตือนความจำตัวเองเถอะค่ะ ผักของข้าจะขายได้ราคาเท่าไหร่ เดี๋ยวเราจะได้เห็นดีกัน" เหมยลี่ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม บรรยากาศรอบตัวนางแผ่รัศมีของความมั่นใจออกมาอย่างเต็มเปี่ยม จางหย่งเหอที่ยืนเงียบอยู่เคียงข้างมาตลอด ขยับกายเข้ามาบังตัวภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบราวกับพยัคฆ์ซ่อนเล็บปรายมองแม่เฒ่าหลี่เพียงชั่วพริบตา แต่มันกลับทำให้หญิงแก่สะท้านวาบไปถึงสันหลังวาบ ร่างท้วมรีบถอยกรูดออกไปทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับรังสีความน่าเกรงขามที่สามีของเหมยลี่แผ่ออกมา แม้เขาจะสวมชุดชาวบ้านธรรมดาและช่วยภรรยาถือตะกร้าอย่างนอบน้อม แต่ท่วงท่าและสันจรามที่ขบเข้าหากันนั้น... ช่างไม่เหมือนคนบ้านนอกคอกนาธรรมดาเลยแม้แต่น้อย "เจ้าเหนื่อยหรือไม่เหมยลี่?" หย่งเหอหันมาเอ่ยถามภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับน้ำผึ้ง มือหนายื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดซับเหงื่อบริเวณขมับให้หญิงสาวอย่างเบามือ สายตาที่เขามองนางเต็มไปด้วยความรักล้นปรี่จนคนรอบข้างต้องแอบลอบมองด้วยความอิจฉา "ไม่เหนื่อยเลยค่ะท่านพี่ ได้ออกมารับทรัพย์ทั้งที มีหรือที่ข้าจะเหนื่อย" เหมยลี่ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้สามี เคมีระหว่างคนทั้งสองส่องประกายเจิดจ้าท่ามกลางตลาดนัดยามสายที่เริ่มมีผู้คนพลุกพล่าน ตลาดนัดชุมชนวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนแข่งกันเรียกลูกค้าดังระเซ็งแซ่ กลิ่นอายของอาหารพื้นบ้านคละคลุ้งไปกับฝุ่นดินและเสียงรองเท้ากระทบพื้น ทว่า ทันทีที่ผักออร์แกนิกในมิติลับของเหมยลี่ถูกเปิดผ้าคลุมออก... บรรยากาศรอบแผงของนางก็คล้ายกับถูกมนต์สะกด กลิ่นหอมสดชื่นของผักใบเขียวที่ปราศจากสารเคมี และความเงางามราวกับเคลือบด้วยน้ำค้างสวรรค์ของมะเขือเทศ พลอยดึงดูดสายตาของแม่บ้านชนชั้นกลางและเหล่าพ่อครัวภัตตาคารในละแวกนั้นให้เดินดุ่มๆ เข้ามาหยุดยืนหน้าแผงโดยอัตโนมัติ "แม่นาง... ผักกาดหอมนี่ขายอย่างไรหรือ? เหตุใดจึงดูสดใหม่และมีกลิ่นหอมต่างจากเจ้าอื่นนัก?" สตรีวัยกลางคนแต่งกายดีผู้หนึ่งเอ่ยถามขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือไปแตะใบผักเบาๆ "ผักกาดหอมของเราปลูกด้วยวิธีธรรมชาติ ปราศจากสารพิษและบำรุงด้วยความใส่ใจทุกขั้นตอนค่ะท่านแม่ทัพฝากรัก... เอ๊ย ท่านแม่ค้า" เหมยลี่เกือบหลุดปากเรียกชื่อเล่นในใจ รีบปรับน้ำเสียงให้เป็นทางการขึ้น "ราคากิโลกรัมละยี่สิบอีแปะค่ะ รับรองว่ากรอบอร่อย หวานฉ่ำ ไม่เหมือนใครแน่นอน" "ยี่สิบอีแปะ?! แพงกว่าเจ้าอื่นตั้งสามเท่า เจ้าคิดจะปล้นกันหรือไง!" เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นจากพ่อค้าผักเจ้าประจำที่ตั้งแผงอยู่ใกล้กัน เขาทำหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหมั่นไส้ ทว่า สตรีวัยกลางคนผู้นั้นกลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย นางสูดกลิ่นหอมสดชื่นเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะโบกมือ "ข้าเอาสามกิโลกรัม! มะเขือเทศนี่ด้วย เอาไปทั้งหมดเลย!" สิ้นเสียงนั้น ราวกับเขื่อนแตก! เหล่าแม่บ้านและพ่อครัวจากโรงเตี๊ยมชื่อดังที่ยืนรออยู่รอบนอกต่างกรูเข้ามาแย่งชิงผักในตะกร้าของเหมยลี่ราวกับแจกฟรี เสียงเอะอะโวยวายดังเซ็งแซ่ด้วยความแย่งชิง เงินเหรียญทองแดงถูกโยนลงบนโต๊ะไม้ไผ่จนส่งเสียงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง จางหย่งเหอทำหน้าที่รับเงินและทอนเงินอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ขณะที่สายตายังคงคอยระแวดระวังไม่ให้เบียดเสียดภรรยาอันเป็นที่รัก เวลาผ่านไปเพียงครึ่งเค่อ... ตะกร้าผักขนาดใหญ่สองใบและลังมะเขือเทศที่แม่เฒ่าหลี่เพิ่งจะสบประมาทไปหยกๆ กลับว่างเปล่าไร้เงาผักแม้แต่ใบเดียว! เหมยลี่ก้มลงนับกองเงินทองแดงและเศษเงินตำลึงเงินบนโต๊ะด้วยหัวใจที่เต้นรำ กำไรสุทธิในวันนี้... มากกว่ารายได้ทั้งเดือนของชาวบ้านแถบนี้รวมกันเสียอีก! ภาพของแม่เฒ่าหลี่ที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ไกลๆ หน้าซีดเผือดราวกับไก่ต้ม พยายามจะเดินเข้ามาดูแต่ก็ถูกฝูงชนเบียดกระเด็นออกไป ทำให้เหมยลี่ต้องลอบยิ้มสะใจในความหน้าแตกครั้งใหญ่ของอีกฝ่าย "ท่านพี่... เห็นหรือไม่คะว่าผักของเราขายดีขนาดไหน" เหมยลี่หันไปกระซิบกระซาบกับสามี ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น "เก่งมากภรรยาข้า สมกับที่เป็นยอดพธูของพี่" หย่งเหอหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูIนางด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ชวนให้ใบหน้างามร้อนผ่าว "เช่นนั้นคืนนี้... ข้าคงต้องขอรางวัลเป็น 'เมนูพิเศษ' ที่เจ้าเคยสัญญาว่าจะทำให้ทานแล้วกระมัง?" เหมยลี่ค้อนใส่สามีวงใหญ่ด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่นางยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบคำใด สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของชายชุดดำผู้หนึ่งที่ยืนแอบมองพวกเขาอยู่หลังเสาไม้ของโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของชายผู้นั้น... กลับส่งกลิ่นอายอันตรายที่พุ่งตรงมายังจางหย่งเหออย่างชัดเจน! สวนส้มปลายฟ้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาอันน่าตื่นเต้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!