ชายหนุ่มปริศนาข้างบ้าน

"แม่เฒ่าหลี่! ถ้าท่านยังไม่หยุดเอามือสกปรกมาสัมผัสต้นกล้าผักกาดขาวของข้าอีกเพียงครั้งเดียว อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเรื่องกฎหมายหมู่บ้านนะคะ!" เหมยลี่ตวาดเสียงกร้าว มือเรียวบางที่เปื้อนดินจับจอบมั่นคง สายตาจ้องเขม็งไปยังหญิงชราเจ้าเล่ห์ที่กำลังทำท่าลับๆ ล่อๆ อยู่บริเวณขอบแปลงผักที่นางเพิ่งใช้ 'น้ำวิเศษ' จากมิติจิตวิญญาณรดไปเมื่อคืนนี้ ผักกาดชุดนี้ใบเขียวสดกรอบราวกับหยกล้ำค่า กลิ่นหอมจางๆ ของมันช่างยั่วน้ำลายจนคนขี้อิจฉาอย่างแม่เฒ่าหลี่อดใจไม่ไหว "หนอย... นังเด็กปากดี! ผักพวกนี้มันเป็นของสาธารณะ ใครจะไปรู้ว่าเจ้าแอบขโมยที่ดินหลวงมาปลูกหรือเปล่า!" แม่เฒ่าหลี่ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเดือดดาล ดวงตาตี่เล็กจ้องมองผักอวบอิ่มด้วยความโลภที่ปิดไม่มิด เหมยลี่หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะเย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องชะงัก "สาธารณะ? ถ้าเป็นของสาธารณะ เหตุใดตอนที่ที่ดินผืนนี้รกร้างเป็นป่าช้า ท่านถึงไม่เคยย่างกรายมาแตะต้อง แต่พอข้าลงแรงถางหญ้า ขุดดิน จนผักงอกงาม ท่านกลับอยากจะมาเก็บเกี่ยวโดยไม่ลงแรงสักหยาดเหงื่อ... น่าไม่อายไปหน่อยกระมังคะ?" "แก...!" "มีปัญหาอะไรกันหรือครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหยุดนิ่งลงฉับพลัน ขัดจังหวะการด่าทอของแม่เฒ่าหลี่จนสิ้นซาก เหมยลี่หันไปมองต้นเสียง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย บุรุษหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีครามเรียบหรู ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักจมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย เขาไม่ได้ดูเหมือนชาวนาที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังข้างๆ ที่ผุพังเลยแม้แต่น้อย แต่ดูเหมือน ‘คุณชาย’ ผู้สูงศักดิ์ที่หลุดเข้ามาในดินแดนกันดารมากกว่า จางหย่งเหอก้าวข้ามรั้วไม้ไผ่เตี้ยๆ เข้ามาในเขตสวนของเหมยลี่อย่างถือวิสาสะ เขาไม่ได้สนใจแม่เฒ่าหลี่ที่อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง แต่ดวงตาคมกริบนั้นกลับจับจ้องไปที่ใบหน้ามอมแมมของหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด "ข้าเห็นท่านยายกำลังจะช่วยถอนวัชพืชให้แม่นางเหมยลี่... เลยรีบเข้ามาดูว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าสายตากลับเหลือบมองแม่เฒ่าหลี่ด้วยความกดดันจนหญิงชราถึงกับหน้าถอดสี ถอยกรูดออกไปนอกเขตสวนทันทีโดยไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยคำลา เหมยลี่ขมวดคิ้ว มือที่จับจอบกระชับแน่นขึ้น "ท่านเป็นใคร? และการที่ท่านเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต... ท่านมีเจตนาอะไรกันแน่คะ?" จางหย่งเหอไม่ตอบในทันที เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเหมยลี่ได้กลิ่นหอมสะอาดสะอ้านจากตัวเขา เป็นกลิ่นของไม้หอมราคาแพงและกลิ่นแดดอ่อนๆ เขาหยิบตะกร้าที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะหันมามองผักกาดที่วางเรียงรายด้วยสายตาชื่นชม "ข้าจางหย่งเหอ เพิ่งย้ายมาอยู่บ้านหลังข้างๆ นี้เอง เห็นแม่นางขยันขันแข็ง ปลูกผักได้งดงามยิ่งนัก เลยอยากจะอุดหนุนสักหน่อย..." เขาล้วงหยิบก้อนเงินตำลึงออกมาจากแขนเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ของนางอย่างใจป้ำ "ผักทั้งหมดนี่ ข้าขอเหมา... ราคานี้ถือเป็นค่ามัดจำ ส่วนค่าผักที่เหลือ ข้าจะตามมาจ่ายวันหลัง" เหมยลี่มองก้อนเงินตำลึงสลับกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่ม หัวใจของนางเต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความหล่อเหลา แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่ว่า 'คนผู้นี้ไม่ธรรมดา' และเขากำลังเล่นเกมอะไรบางอย่างที่นางเองก็เริ่มจะหวั่นไหว "ท่านรวยจนไม่รู้จะเอาเงินไปวางไว้ที่ไหนหรือคะ? ผักของข้ายังไม่ถึงเวลาเก็บเกี่ยวเลยด้วยซ้ำ ท่านรีบวางเงินมัดจำขนาดนี้ ไม่กลัวข้าเชิดเงินหนีหรืออย่างไร?" เหมยลี่ถามย้อน พยายามรักษามาดเย็นชา จางหย่งเหอเดินเข้าไปใกล้จนห่างกันเพียงลมหายใจกั้น เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากกว้างขึ้นจนดูน่าหมั่นไส้ แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ "ข้าเป็นนักลงทุนที่เก่งกาจนะแม่นางเหมยลี่... สิ่งไหนที่ข้าหมายตาไว้ ข้าไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ หรอก" เขาเว้นวรรค ก่อนจะกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู "รวมถึง 'เจ้าของ' สวนผักแห่งนี้ด้วย" เหมยลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายของความอันตรายและความอบอุ่นผสมปนเปกันจนนางตั้งตัวไม่ติด ก่อนที่นางจะได้ตอบโต้ จางหย่งเหอก็ถอยห่างออกมาแล้วหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี เขากำลังจะหันหลังเดินกลับบ้าน แต่ทว่า... เสียงตะโกนโวยวายดังมาจากทางหมู่บ้าน พร้อมกับกลุ่มคนที่แต่งตัวด้วยชุดสีแดงฉูดฉาดราวกับจะมาหาเรื่อง พวกเขาคือสมุนของตระกูลอิทธิพลในท้องถิ่นที่เหมยลี่เคยขัดแย้งด้วยเมื่อหลายวันก่อน จางหย่งเหอหยุดเดิน แววตาที่ดูขี้เล่นเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในทันที "ดูท่า... สวนของเจ้าจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนอีกแล้วสินะ" จางหย่งเหอแค่นยิ้ม มือหนาขยับไปที่เอวราวกับกำลังรอจังหวะชักอาวุธที่ซ่อนอยู่ "เอาละแม่นางเหมยลี่... ในเมื่อข้าจ่ายค่ามัดจำไปแล้ว ข้าคงต้องปกป้อง 'ทรัพย์สิน' ของข้าไม่ให้ใครมาทำลายใช่ไหมล่ะ?" เขาก้าวมายืนขวางหน้าเหมยลี่เอาไว้ราวกับโล่ห์มนุษย์ ทิ้งให้เหมยลี่ยืนอึ้งอยู่เบื้องหลัง ความสับสนในใจเริ่มก่อตัวขึ้น ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ที่กำลังจะระเบิดขึ้นในวินาทีข้างหน้า ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่ระทึกใจเช่นนี้ สวนส้มปลายฟ้าจะขอส่งต่อความลุ้นระทึกนี้ในตอนถัดไปนะคะ!