เพื่อนบ้านที่ไม่น่าคบ

"ถ้าหล่อนยังกล้าเอาเมล็ดพันธุ์ชั้นต่ำพวกนี้มาปลูกใกล้แปลงผักตระกูลหลี่ของฉันอีกแม้แต่ต้นเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ นังตัวดี! ที่ดินผืนนี้คนเขารู้กันทั่วว่ามันเป็นดินอาถรรพ์ ปลูกอะไรก็มีแต่จะตายซาก การดึงดันจะทำสวนของเธอน่ะ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาเงินไปละลายน้ำเล่นหรอกค่ะคุณป้า... อ้อ ไม่สิ ฉันว่าเอาเวลาไปเก็บกระเป๋าไสหัวออกไปจากหมู่บ้านเราเสียยังจะดีกว่า!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของแม่เฒ่าหลี่ดังแผดก้องทะลุรั้วไม้ไผ่เข้ามาในเขตบ้านของเหมยลี่ทันทีที่แสงแรกของวันยังไม่ทันทาบทับยอดหญ้า หญิงชราในชุดผ้าฝ้ายสีมอท่าทางเกรี้ยวกราด ยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียด ใบหน้ายับย่นเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความริษยาจ้องมองมายังแปลงผักออร์แกนิกที่เพิ่งงอกงามได้ไม่กี่วันด้วยสายตาร้อนผ่าวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เหมยลี่ที่กำลังก้มหน้าก้มตาใช้ช้อนพรวนดินขนาดเล็กพรวนดินรอบโคนต้นผักกาดหอมในมิติจิตวิญญาณ ชะงักมือเล็กน้อย นางค่อยๆ ยืดตัวขึ้นช้าๆ ปัดเศษดินออกจากฝ่ามืออย่างใจเย็น ท่วงท่าของนางไม่ได้มีความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตากลมโตคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความขบขันและเย้ยหยันที่ซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มสุภาพ "อุייה... ขอบพระคุณสำหรับความหวังดีอันล้นเหลือของคุณป้าหลี่นะคะ" เหมยลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าชัดถ้อยชัดคำจนคนฟังถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง "แต่เรื่องที่ดินอาถรรพ์นี่... ฉันเกรงว่าจะเป็นเพราะฝีมือการทำเกษตรที่ไม่เอาไหนของคนรุ่นก่อนมากกว่ากระมังคะ ถึงได้โทษดินโทษฟ้าไปทั่ว ปลูกผักเหี่ยวเฉาตายซากไม่เป็นท่า แต่แปลกจังเลยนะคะ พอมาถึงมือฉัน ผักพวกนี้กลับแย่งกันชูช่อเติบโตราวกับกลัวว่าฉันจะรดน้ำไม่ทันเสียอย่างนั้น" คำพูดที่เจือรอยยิ้มแต่เชือดเฉือนนิ่มๆ ของเหมยลี่ทำเอาหน้าเหี่ยวๆ ของแม่เฒ่าหลี่เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด นางชี้หน้าหญิงสาวสั่นระริก "ปากกล้าจริงนะนังเด็กนี่! แกกล้าดียังไงมาว่าตระกูลหลี่ของฉัน..." "ฉันไม่ได้เจาะจงถึงใครเลยนะคะ คุณป้ามนุษยสัมพันธ์ไวเสียจริง หรือว่าร้อนตัวเรื่องที่แปลงผักฝั่งคุณป้าปีที่แล้วยืนต้นตายยกแปลงกันแน่นะคะ?" เหมยลี่เอียงคอถามด้วยสีหน้าซื่อใส ไร้เดียงสา จนแทบจะทำให้แม่เฒ่าหลี่ลมจับคาที่ ในจังหวะนั้นเอง จางหย่งเหอที่เพิ่งเดินถือถังไม้ใส่น้ำสะอาดสะพายไหล่ก้าวออกมาจากเรือนครัวหลังน้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าเนื้อหยาบแต่สะอาดสะอ้านหยุดยืนซ้อนหลังภรรยาคนสวยโดยธรรมชาติ ดวงตาคมกริบดั่งพยัคฆ์กวาดตามองหญิงชราผู้มาเยือนด้วยแววตาเย็นเยียบไร้อารมณ์ รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มโดยไม่ตั้งใจทำเอาแม่เฒ่าหลี่ถึงกับสะท้านเฮือก ถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "ภรรยาผมพูดความจริง" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นเรียบๆ แต่กลับสร้างความอึดอัดให้บรรยากาศโดยรอบลดฮวบลงทันตา "ถ้าแปลงผักของบ้านท่านดีจริง เหตุใดปีนี้จึงต้องมาคอยชะเง้อมองแปลงผักของบ้านเราทุกเช้า คอยอิจฉาตาร้อนจนหน้าดำคร่ำเครียดเช่นนี้เล่า? หากว่างมากนัก เอาเวลาไปดูแลวัชพืชในแปลงของตัวเองไม่ให้ลามมาบ้านเราจะดีกว่านะครับ" แม่เฒ่าหลี่หน้าซีดเผือดสลับเขียวคล้ำ นางอ้าปากพะงาบๆ อยากจะด่าทอกลับแต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมปลาบดั่งใบมีดของจางหย่งเหอ คำพูดทั้งหมดก็ติดอยู่ที่ลำคอราวกับมีก้างปลาชิ้นใหญ่ขวางอยู่ ได้แต่ฮึดฮัดกระทืบเท้าด้วยความคับแค้นใจ "ดี! พวกแกสองผัวเมียเก่งนักนะ! รอดูก็แล้วกันว่าผลผลิตพวกนี้จะรอดพ้นมือท่านแม่ทัพหรือพวกอันธพาลในตลาดไปได้สักกี่น้ำ!" หญิงชราตวาดแว้ดด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีหายลับไปอย่างหัวเสีย เหมยลี่มองตามหลังร่างที่เดินกระฟัดกระเฟียดไปจนลับตา ก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ นางหันกลับมาสบตากับสามีหนุ่มที่โน้มใบหน้าลงมามองนางด้วยสายתเปี่ยมความรักใคร่และเอ็นดู "ภรรยาผมนี่เก่งกาจเสียจริง ปะทะคารมไม่เคยเป็นรองใครเลยนะครับ" จางหย่งเหอเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ง พร้อมยื่นมือหนาไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนของภรรยาอย่างเบามือ "ก็สามีคอยยืนค้ำจุนอยู่ข้างหลังเท่เสียขนาดนี้ ฉันจะยอมเสียหน้าให้คนแก่ปากจัดพวกนั้นได้ยังไงกันล่ะคะ" เหมยลี่ลอยหน้าลอยตาตอบอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะก้มลงมองแปลงผักออร์แกนิกที่ได้รับพลังจากมิติจิตวิญญาณจนใบเขียวขจีสดใส เปล่งประกายเรืองรองจางๆ ที่มองเห็นได้เพียงแค่คนทั้งสอง "จริงสิคะคุณพี่ เที่ยงนี้ฉันตั้งใจจะทำเมนูเด็ดที่ได้วัตถุดิบสดๆ จากในมิติมาลองฝีมือดู รับรองว่ากลิ่นหอมต้องลอยไปยั่วโมโหคนแถวนี้จนนอนไม่หลับแน่ๆ ค่ะ" หญิงสาวหันไปบอกสามีด้วยดวงตาเป็นประกายระยับ ว่าแล้วสองสามีภรรยาก็ช่วยกันจัดการดูแลแปลงผักจนเสร็จสิ้น เหมยลี่ก้าวเข้าไปในห้องครัว ปิดประตูลงกลอนแน่นหนา ก่อนจะวาร์ปเข้าไปในมิติจิตวิญญาณเพื่อเก็บเกี่ยว "เห็ดหอมสวรรค์" ดอกอวบอ้วนสีขาวนวลและ "หน่อไม้ป่าซูเปอร์โออร์แกนิก" ที่เพิ่งแทงยอดขึ้นมาใหม่ๆ กลิ่นหอมหวานธรรมชาติของพืชพรรณในมิติเตะจมูกทันทีที่เปิดออก นางหยิบหมูสามชั้นติดมันสวยงามที่แช่เก็บไว้ในช่องเก็บความเย็นพิเศษออกมาเตรียมพร้อม เตาถ่านถูกจุดขึ้นจนไฟลุกโชน หม้อดินเผาใบใหญ่ตั้งอยู่บนเตา เหมยลี่จัดการหั่นหมูสามชั้นเป็นชิ้นพอดีคำ นำลงไปจี่ในหม้อจนน้ำมันหมูใสส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว จากนั้นใส่ขิงแก่หั่นแว่น กระเทียมทุบ และรากผักชีลงไปผัดคลุกเคล้าจนเข้ากัน ตามด้วยเห็ดหอมอวบอ้วนและหน่อไม้ป่ากรุบกรอบ เทน้ำสุราพื้นบ้านชั้นดีและน้ำสะอาดลงไป เคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ ปรุงรสด้วยซีอิ๊วสูตรโบราณจากมิติที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน กลิ่นหอมหวานเข้มข้นของ "หมูสามชั้นตุ๋นเห็ดหอมหน่อไม้ป่า" ก็เริ่มฟุ้งกระจายเล็ดลอดผ่านร่องหน้าต่างและช่องลมของบ้านไม้ไผ่ ลอยไปตามสายลมอ่อนยามสาย โชยไปทั่วทั้งหมู่บ้านและพัดตรงไปยังบ้านของแม่เฒ่าหลี่ที่อยู่ถัดไปพอดี! ในขณะที่แม่เฒ่าหลี่กำลังนั่งหน้าบึ้งตึงตากผ้าอยู่หน้าบ้าน จู่ๆ กลิ่นหอมอันเย้ายวนชวนน้ำลายสอจนแทบจะบรรยายไม่ถูกก็ลอยมาแตะจมูก กลิ่นความหวานละมุนของเนื้อหมูตุ๋นที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม ผสมผสานกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเห็ดหอมและหน่อไม้ป่า ทำเอาท้องของหญิงชราถึงกับส่งเสียงร้องโครกคราออกมาดังลั่นโดยไม่อาจควบคุม แม่เฒ่าหลี่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือที่ถือผ้าชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและหิวกระหาย นางสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยมาตามลมอีกครั้งจนเต็มปอด ความแค้นเคืองเมื่อครู่ถูกความหิวโหยเข้าครอบงำชั่วขณะ แต่ในวินาทีที่ความหอมกำลังพุ่งถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านของเหมยลี่ก็ดังขึ้น "ก๊อกๆๆ" ตามด้วยเสียงทุ้มห้าวของชายแปลกหน้าที่ตะโกนเรียกชื่อเจ้าของบ้านเสียงดังฟังชัด "มีคนอยู่ไหมขอรับ! ข้าคือพ่อค้าใหญ่จากเมืองหลวง ได้ยินชื่อเสียงเลื่องลือเรื่องผักออร์แกนิกคุณภาพเยี่ยมของแม่นางเหมยลี่ วันนี้ตั้งใจเดินทางมารับซื้อผลผลิตล็อตแรกทั้งหมดด้วยราคาไม่อั้น ขอรับรองว่าจะให้ราคาสูงกว่าตลาดทั่วไปสิบเท่า!" เหมยลี่ที่เพิ่งยกหม้อตุ๋นเดือดปุดๆ ลงจากเตา ชะงักมือเล็กน้อย นางหันไปสบตากับจางหย่งเหอที่ยืนอยู่ข้างๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวทันที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่สวนสวรรค์แห่งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!