ศัตรูเริ่มเคลื่อนไหว

"ถ้าขืนพวกแกยังทำตัวน่าหมั่นไส้แบบนี้ อีแปลงผักนรกนั่นจะต้องกลายเป็นปุ๋ยเน่าก่อนถึงวันเก็บเกี่ยวแน่นอน!" เสียงแหบพร่าดั่งอีกาแก่บาดลึกเข้ามาในความเงียบยามค่ำคืน แม่เฒ่าหลี่หย่อนกายนั่งลงบนโขดหินข้างรั้วไม้ไผ่ มือเหี่ยวย่นดั่งเปลือกไม้แห้งกำสมุดบันทึกเล่มหนาที่มีตราประทับสำนักราชองครักษ์ไว้แน่น ดวงตาที่เคยขุ่นมัวด้วยต้อกระจกบัดนี้วาวโรจน์ด้วยความโลภและอำนาจมืดที่ได้รับมอบหมายมา เธอไม่ใช่แค่เพื่อนบ้านขี้อิจฉาธรรมดาอีกต่อไป หากแต่เป็นหมากตัวสำคัญที่ถูกวางไว้เพื่อกระชากหน้ากากของ 'คุณชาย' ผู้แสร้งทำตัวเป็นชาวนาผู้น่าสงสารคนนั้น ภายในรั้วไม้ไผ่ เหมยลี่กำลังนั่งเช็ดใบผักกาดหอมที่เรืองแสงสีเขียวอ่อนจางๆ อยู่ในระเบียงหลังบ้าน กลิ่นหอมสดชื่นของผักที่อัดแน่นด้วยพลังปราณจากมิติวิญญาณโชยออกมาเป็นระยะ รัศมีสีเขียวนวลตาเต้นระริกอยู่บนใบผัก ราวกับมันรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "หย่งเหอคะ... คุณรู้สึกไหมว่าคืนนี้อากาศดูอึดอัดผิดปกติ?" เหมยลี่เอ่ยขึ้นเบาๆ มือที่กำลังประคองต้นผักหยุดชะงัก สายตาสวยคมตวัดมองไปทางพุ่มไม้ใหญ่หลังบ้านที่ดูมืดมิดกว่าจุดอื่น จางหย่งเหอที่กำลังลับมีดทำครัวอยู่บนแคร่ไม้ไผ่หยุดการเคลื่อนไหวทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นยามมองภรรยา บัดนี้เปลี่ยนเป็นเรียบเฉยเย็นชา ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจ้องเขม็งไปที่ทิศทางเดียวกับนาง เขาวางมีดลงข้างกายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะขยับเข้าไปโอบไหล่ภรรยาไว้แน่น "สัตว์มีพิษมักจะออกมาเพ่นพ่านยามค่ำคืนน่ะครับ... เอ้ย ขออภัยค่ะ ที่รัก" เขาหัวเราะร่าในลำคอพลางเอ่ยต่อ "ไม่ต้องห่วงหรอก ใครที่คิดจะรุกล้ำเข้ามาในสวนของภรรยาผม ข้าจะทำให้มันรู้ว่าผักของเธอน่ะ 'กิน' คนได้ด้วยเหมือนกัน" ในขณะที่ทั้งสองกำลังโต้ตอบกันอย่างมีเลศนัย ด้านนอกรั้ว แม่เฒ่าหลี่กำลังหยิบห่อกระดาษสีเทาออกมาจากอกเสื้อ กลิ่นฉุนกึ๊กของยาพิษทำลายพืชพรรณที่ผสมกับผงสาปแช่งเล็ดลอดออกมาเพียงเบาบาง นางหมายจะโรยผงนี้ลงไปในร่องน้ำที่ไหลเข้าสู่แปลงผัก หากผักเหล่านี้เหี่ยวเฉาไปภายในชั่วข้ามคืน ความน่าเชื่อถือของเหมยลี่ในตลาดก็จะพังพินาศ และนั่นคือโอกาสที่นางจะเข้ายึดครองพื้นที่นี้ตามคำสั่งของ 'ท่านผู้มีพระคุณ' "แค่โรยตรงนี้... ผักพวกนี้ก็จะกลายเป็นซากเน่าไปตลอดกาล" แม่เฒ่าหลี่พึมพำอย่างหมายมาด แต่ในจังหวะที่นางกำลังจะหย่อนห่อผงพิษลงสู่ร่องน้ำ ทันใดนั้น! ก้อนหินขนาดเล็กเท่าเม็ดถั่วก็ดีดเข้ามาปะทะที่ข้อมือของนางอย่างจังจนห่อผงกระจายร่วงหล่นลงบนพื้นดินที่นางยืนอยู่เสียเอง "อุ๊ย! ผีหลอก!" แม่เฒ่าหลี่ร้องลั่นด้วยความตกใจก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น มือที่เปื้อนผงพิษเริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำดำจนนางหวีดร้องออกมาด้วยความทรมาน ประตูไม้ไผ่เปิดออกอย่างช้าๆ เหมยลี่เดินออกมาพร้อมกับตะเกียงน้ำมันในมือ แสงสีส้มสลัวกระทบใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แฝงด้วยรัศมีแห่งการเอาคืน นางมองแม่เฒ่าหลี่ที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่แทบเท้าด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง "แม่เฒ่าคะ... กลางคืนดึกดื่นแบบนี้ แทนที่จะนอนพักผ่อน กลับมาเดินเล่นแถวแปลงผักของฉัน แถมยังมีของฝากที่ไม่น่าพิศมัยแบบนี้ติดมือมาด้วยหรือคะ?" เหมยลี่ก้มลงมองผงสีเทาบนพื้นก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "น่าเสียดายนะคะ ผักของฉันน่ะชอบกินสารเคมีเป็นอาหารเสียด้วยสิ... สงสัยพรุ่งนี้คงต้องเก็บผักล็อตนี้ไปทำ 'สลัดพิษ' ขายให้คนแถวนี้เสียหน่อยแล้ว" แม่เฒ่าหลี่หน้าซีดเผือด นางพยายามถอยกรูดหนี แต่จางหย่งเหอก้าวออกมาขวางทางไว้ ร่างสูงใหญ่ของเขาแผ่กลิ่นอายกดดันมหาศาลจนแม่เฒ่าหลี่รู้สึกเหมือนกำลังหายใจไม่ออก "สมุดบันทึกเล่มนั้น... ส่งมาให้ผม" จางหย่งเหอเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเฉียบขาด แม่เฒ่าหลี่ตัวสั่นเทา นางพยายามจะกอดสมุดเล่มนั้นไว้ แต่ทันใดนั้นเอง! เสียงฝีเท้าที่หนาแน่นและรวดเร็วดังขึ้นจากความมืดรอบด้าน มีร่างในชุดสีดำสนิทนับสิบคนกระโดดลงมาจากต้นไม้ล้อมรอบบ้านพักของเหมยลี่ไว้ ทุกคนถืออาวุธครบมือและที่หน้าอกเสื้อมีสัญลักษณ์สำนักราชองครักษ์เด่นชัด ทว่า... คนเหล่านั้นไม่ได้เข้าจู่โจมเหมยลี่ กลับกัน พวกเขาทั้งหมดคุกเข่าลงต่อหน้าจางหย่งเหอเป็นแถวหน้ากระดาน! "ท่านแม่ทัพ! เราพบตัวหนอนบ่อนไส้ที่คอยส่งข่าวให้พวกกบฏแล้วขอรับ!" เสียงรายงานดังก้องไปทั่วไร่ เหมยลี่เบิกตากว้าง นางมองสามีของนางที่บัดนี้แววตาไม่ได้มีความอ่อนโยนเหลืออยู่อีกเลย ก่อนที่เขาจะหันมามองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขอโทษและจริงจัง "เหมยลี่... สิ่งที่เธอเห็นในมิติของเธอ ไม่ใช่แค่ผักวิเศษ แต่มันคือเบาะแสที่ราชสำนักตามหามาตลอดสามปี" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเหมยลี่และคุณชายจางมาจนถึงตอนนี้ค่ะ หวังว่าจะตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ! - สวนส้มปลายฟ้า