เมื่อหมอต้องการเลือด

“คนกันเองงั้นหรือครับ? คำพูดนี้ฟังดูราคาถูกไปหน่อยสำหรับคนที่เพิ่งส่งนักฆ่ามาลอบสังหารผมเมื่อคืน” รินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเขาขยับถอดถุงมือหนังสีดำออกอย่างใจเย็น เบื้องหน้าของเขาคือโถงทางเดินที่ประดับด้วยคบเพลิงสีเลือดภายในรังของกิลด์ ‘เงาโลกันตร์’ ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางดันเจี้ยนระดับ S ที่ปิดตาย กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นอายมานาที่บิดเบี้ยวไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เซร่าในรูปลักษณ์โฮโลแกรมโปร่งแสงลอยอยู่ข้างกาย เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาจ้องมองเหล่าสมุนของหอคอยทมิฬที่เริ่มขยับล้อมเข้ามาจากเงามืด “คุณรินคะ... ไม่ใช่สิครับคุณริน” เซร่าแก้ไขคำเรียกขานเมื่อเห็นแววตาที่เย็นเยียบของชายหนุ่ม “คนพวกนี้ไม่ได้มาเพื่อเจรจา พวกมันมาเพื่อทดสอบว่า ‘ผู้สืบทอด’ ที่ถูกเลือกคนนี้ จะคู่ควรกับการรักษาชีวิตไว้หรือไม่” “งั้นผมก็คงต้องตอบแทนพวกเขาด้วย ‘การรักษา’ แบบพิเศษของผมเสียหน่อย” รินขยับหมัดเบาๆ เสียงกระดูกลั่นกรอบจากการบีบเกร็งกล้ามเนื้อดังก้องในความเงียบ ทันใดนั้น ร่างของฮันเตอร์ระดับ A สองคนที่ซุ่มอยู่บนเพดานก็ดิ่งลงมาพร้อมกริชอาบยาพิษ แต่ก่อนที่คมเหล็กจะถึงผิวหนัง รินกลับก้าวเท้าสั้นๆ อย่างแม่นยำ มือซ้ายคว้าข้อมือหนึ่งในนั้นไว้ ส่วนมือขวากระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของอีกฝ่ายด้วยความเร็วที่มองตามไม่ทัน *กร็อบ!* เสียงซี่โครงหักดังชัดเจน รินไม่ได้ใช้มานาเสริมพลังมากนัก แต่น้ำหนักหมัดที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงนั้นเพียงพอที่จะทำให้ศัตรูสิ้นฤทธิ์ภายในครั้งเดียว รินปล่อยร่างที่หมดสติร่วงลงพื้น ก่อนจะหันไปหาชายคนแรกที่ยังคงตกตะลึง “ไม่ต้องกลัวครับ ผมเป็นฮีลเลอร์... การรักษาของผมมันอาจจะเจ็บหน่อย แต่รับรองว่าคุณจะจำฝังใจ” รินก้าวเดินต่อไปข้างหน้าโดยไม่สนใจเสียงร้องโอดโอยของศัตรู เขาไม่ได้ใช้สกิลเวทมนตร์ใดๆ เลยตลอดทาง สองมือของเขาคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด ฮันเตอร์คนแล้วคนเล่าที่ดาหน้าเข้ามาถูกรินจัดการด้วยเทคนิคการต่อสู้ระยะประชิดที่โหดเหี้ยม เขาจะเข้าไป ‘รักษา’ ด้วยการกดจุดให้เลือดลมหยุดไหล หรือบางครั้งก็ใช้ฝ่ามือกระแทกจุดตายเพื่อให้ร่างกายเข้าสู่สภาวะช็อก บรรยากาศในรังศัตรูเต็มไปด้วยความกดดัน รินเดินผ่านทางเดินที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต ทุกย่างก้าวของเขามั่นคงและหนักแน่น ราวกับกำลังเดินอยู่ในบ้านของตนเอง ไม่ใช่ฐานที่มั่นของศัตรูที่อันตรายที่สุดในเขตปกครอง “คุณรินครับ อัตราการเต้นของหัวใจพวกมันเริ่มผิดปกติแล้ว ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่ม ‘เงาโลกันตร์’ จะเริ่มขยับตัวแล้วนะ” เซร่าเตือนพลางชี้ไปที่ประตูบานยักษ์เบื้องหน้า รินหยุดยืนนิ่งที่หน้าประตูบานนั้น เขาหลับตาลงสัมผัสถึงมานาที่อัดแน่นอยู่ภายใน มันเป็นมานาที่คุ้นเคย... มานาของผู้ที่ทำลายชีวิตเก่าของเขา “เลือด... ผมต้องการเลือด” รินพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยความปรารถนาที่น่าสะพรึงกลัว “ไม่ใช่เลือดของพวกนี้ แต่เป็นเลือดของผู้ที่บังอาจขีดเส้นชะตาให้ผม” เขาผลักประตูบานยักษ์ออกอย่างแรง แรงดันอากาศจากการปะทะทำเอาบานพับเหล็กกล้าบิดเบี้ยว ภายในห้องโถงกว้างขวาง ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทานั่งอยู่บนเก้าอี้หรูหรา ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูใจดีเกินกว่าจะเป็นผู้บงการความตาย “ยินดีต้อนรับครับ... ฮีลเลอร์ผู้มีเมตตา” ชายคนนั้นกล่าวพลางผายมือ “คุณมาหาคำตอบ หรือคุณมาหาจุดจบกันแน่?” รินก้าวเข้าไปในห้อง ความมืดมิดรอบตัวเขาสั่นไหวด้วยมานาสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของชายตรงหน้า รินไม่ได้ถอยหนี แต่กลับปลดปล่อยออร่าสังหารที่เขากักเก็บไว้ทั้งหมดออกมาพร้อมกัน รัศมีสีทองจางๆ แผ่ออกมาจากปลายนิ้ว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต “ผมไม่ได้มาเพื่อถามครับ” รินกล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ ‘หอคอยทมิฬ’ ที่ตื่นขึ้น “ผมมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกคุณพรากไป... และเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นสุสานของพวกคุณทุกคน” ทันใดนั้น รินก็พุ่งตัวออกไปราวกับกระสุนปืน แต่ก่อนที่หมัดของเขาจะถึงตัวชายปริศนา เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังชายคนนั้น “ใจร้อนจังเลยนะ ริน” น้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้นทำให้รินชะงักฝีเท้าทันที หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาค่อยๆ หันไปมองบุคคลที่ก้าวออกมาจากเงามืด ร่างนั้นคือคนที่รินเชื่อมาตลอดว่าตายไปแล้วในดันเจี้ยนเมื่อสองปีก่อน... พี่ชายแท้ๆ ของเขาที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับของหอคอยทมิฬ ชายผู้นั้นยิ้มให้เขาพร้อมกับชูแหวนประจำตระกูลที่รินมีเพียงวงเดียวในโลกขึ้นมา “มาลองดูกันไหมล่ะว่า... หมัดของน้องชายคนเก่ง จะรักษาพี่ชายที่ตายไปแล้วได้จริงๆ หรือเปล่า” ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะผู้นี้มาถึงจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดนะครับ