สงครามกิลด์นองเลือด

“รักษาพี่ชายที่ตายไปแล้วงั้นหรือ? มุกตื้นๆ แบบนี้ คุณใช้มันกับศพคนอื่นเถอะครับ” รินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาของเขากลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก แหวนประจำตระกูลที่สั่นไหวอยู่บนปลายนิ้วของชายตรงหน้า—ชายที่อ้างตัวว่าเป็นพี่ชายของเขา—ไม่ได้ทำให้หัวใจของรินเต้นผิดจังหวะแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันกลับเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่จุดไฟแค้นที่มอดไหม้ไปนานแล้วให้โชนแสงขึ้นมาอีกครั้ง เบื้องหลังของชายผู้นั้น คือกองทัพฮันเตอร์จากกิลด์ 'ราชันย์อัคคี' นับร้อยชีวิตที่ยืนตระหง่านราวกับกำแพงเหล็กกล้า พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อปิดฉาก 'หมอเทวะ' ผู้เป็นหนามยอกอกกิลด์ใหญ่ “ริน เธอเปลี่ยนไปมากนะ” ชายคนนั้นกล่าวพลางหัวเราะร่วน “จากไอ้เด็กขี้แยที่เอาแต่ฮีลบาดแผลให้คนอื่น กลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่ไร้หัวใจ... ฉันควรจะภูมิใจหรือสมเพชดีล่ะ?” “เลือกเอาตามสบายครับ” รินขยับตัวเล็กน้อย เสียงกระดูกลั่นเบาๆ จากกำมือของเขาดังก้องในความเงียบ “แต่ก่อนที่คุณจะตัดสินใจเลือก กรุณาจำไว้ว่า... หมัดของผมไม่ได้มีไว้รักษาคนตาย แต่มันมีไว้ส่งคนไปลงนรกตามความปรารถนาของพวกมัน” รินไม่รอคำตอบ เขาดีดตัวพุ่งออกไปราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ถูกบีบอัดไว้ที่หมัดขวา ทักษะ 'หมัดทลายวิญญาณ' ถูกเรียกใช้ออกมาโดยไร้ร่องรอยการร่ายเวท การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้สง่างามเหมือนนักดาบ แต่มันเด็ดขาดและโหดเหี้ยมเหมือนสัตว์ร้ายที่ล่าเหยื่อ *เปรี้ยง!* ชายคนนั้นขยับตัวหลบได้ในวินาทีสุดท้าย แต่แรงลมจากการชกทำให้พื้นที่โดยรอบที่เขาเคยยืนอยู่กลายเป็นหลุมลึก กองทัพฮันเตอร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังถูกแรงปะทะจนกระเด็นไปคนละทิศละทางเหมือนตุ๊กตาผ้า “ริน! อย่าปล่อยให้อารมณ์ครอบงำ!” เสียงของเซร่าดังขึ้นในหัวของเขา “ระบบตรวจพบพลังงานเวทมนตร์จำนวนมหาศาลที่กำลังถูกรวบรวมรอบตัวคุณ ถ้าคุณใช้พลังงานหนักเกินไปในคราวเดียว ร่างกายของคุณจะแบกรับไม่ไหว!” “หุบปากน่ะเซร่า” รินกัดฟันกรอด “ตอนนี้ไม่มีพื้นที่ให้คำนวณความเสี่ยง มีแค่พื้นที่ให้ฆ่าพวกมันให้หมด” สมรภูมิเดือดขึ้นทันที กองทัพฮันเตอร์เปิดฉากระดมทักษะใส่รินอย่างบ้าคลั่ง ทั้งลูกไฟ ลำแสงเวทมนตร์ และกระสุนพลังงานเข้ามารุมล้อมดุจห่าฝน แต่รินกลับไม่หลบหลีก เขาใช้เทคนิค 'ฮีลเลอร์ซ่อนคม'—ใช้พลังรักษาที่เข้มข้นจนกลายเป็นเกราะป้องกันความเสียหายที่ได้รับในขณะเดียวกัน เขากระโจนเข้าหาศัตรูคนแรก คว้าคอเสื้อแล้วกระแทกหมัดลงบนกึ่งกลางอกของอีกฝ่าย *กร๊อบ!* เสียงกระดูกซี่โครงหักดังชัดเจน ร่างของฮันเตอร์คนนั้นกระตุกแรงก่อนจะสิ้นใจในทันที รินไม่ได้หยุดมือ เขาใช้ศพนั้นเป็นฐานยันตัวกระโดดขึ้นกลางอากาศ แล้วหมุนตัวเตะกวาดด้วยพลังมหาศาลที่สะสมไว้จนกลายเป็นคลื่นกระแทกที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขา “นี่น่ะหรือ... พลังของหมอเทวะ?” ชายคนนั้นยืนมองดูรินที่เปื้อนไปด้วยเลือดของลูกน้องเขาด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว “น่าประทับใจ แต่ริน... นายลืมไปอย่างหนึ่งนะ” ชายคนนั้นชูแหวนในมือขึ้นสูง ทันใดนั้น รอยสักประหลาดที่ข้อมือของรินก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างรุนแรง มันเหมือนมีเข็มแหลมคมนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาท รินทรุดเข่าลงกับพื้น ความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนทำให้เขาร้องออกมาอย่างขมขื่น “แหวนวงนี้ ไม่ได้มีไว้เพื่ออวดอ้างสถานะ แต่มันคือตราพันธสัญญาเลือดของตระกูลเรา” ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้รินที่กำลังพยายามหยัดยืน “เมื่อพี่ชายสั่งให้ 'น้องชาย' หยุด... ร่างกายของนายจะกลายเป็นคุกที่ขังวิญญาณของตัวเองไว้ นายไม่มีวันฆ่าฉันได้หรอก ตราบใดที่สัญญานี้ยังคงอยู่” รินพยายามใช้พลังรักษาตัวเอง แต่ทุกครั้งที่เขาทำ พลังนั้นกลับไหลย้อนเข้าสู่แหวนวงนั้น ยิ่งเขาพยายามต่อต้าน เขากลับยิ่งอ่อนแรงลง “ระบบ... ตอบสนองสิ!” รินตะโกนในใจ “คำเตือน: ตรวจพบคำสาปตระกูลระดับ SSS... ไม่สามารถข้ามผ่านพันธสัญญาได้โดยตรง” เสียงของเซร่าสั่นเครือเป็นครั้งแรก “ริน... ถ้าคุณอยากรอด คุณต้องยอมสละอะไรบางอย่าง... สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตคุณ” รินเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้า รอยยิ้มของผู้ชนะที่ไร้ความปราณีนั้นทำให้เขานึกถึงความหลังที่เจ็บปวดที่สุด ทว่าท่ามกลางความมืดมิดในใจ เขากลับแค่นยิ้มออกมา “นายคิดว่านายคุมชีวิตฉันได้งั้นเหรอ?” รินเหยียดหยาม “สัญญาน่ะมีไว้สำหรับคนซื่อสัตย์ แต่สำหรับคนตาย... สัญญาเป็นเพียงกระดาษชำระเท่านั้น” รินคว้ามีดสั้นที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อแทงทะลุฝ่ามือตัวเองไปจนถึงข้อมือที่มีรอยสักพันธสัญญา ความเจ็บปวดมหาศาลทำให้เขาสามารถตัดขาดการเชื่อมต่อของระบบชั่วคราว เลือดสีสดไหลหยดลงบนพื้นดินท่ามกลางความตกตะลึงของศัตรู เขาลุกขึ้นยืน ร่างกายสั่นเทาแต่แววตากลับดุดันกว่าครั้งไหนๆ เขาไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ชายคนนั้น แต่กลับพุ่งเข้าหาศพของฮันเตอร์ที่เขาเพิ่งสังหาร แล้วฉีกทึ้งเอาแกนพลังงาน (Core) ออกมากลืนกินมันลงไปทั้งแบบนั้น! “ถ้าพันธสัญญาคือคุก งั้นฉันก็จะเป็นปีศาจที่ทุบกำแพงนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง!” ในวินาทีที่รินระเบิดพลังครั้งสุดท้ายออกมา พื้นดินใต้เท้าเขาก็แยกออกเผยให้เห็นบางสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง มันไม่ใช่แค่กิลด์ฮันเตอร์ธรรมดา แต่มันคือทางเข้าสู่ชั้นที่ลึกที่สุดของหอคอยทมิฬที่ใครก็ไม่เคยไปถึง และจากความมืดมิดนั้น เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยที่สุดในชีวิตของรินก็ดังแทรกขึ้นมา... “ดีมากน้องชาย... แต่แกคิดจริงๆ เหรอว่า ‘พี่’ ที่แกต้องจัดการ... จะมีแค่คนเดียว?” ร่างเงาสีดำหลายสิบร่างค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด ทุกร่างมีใบหน้าเหมือนรินไม่มีผิดเพี้ยน! หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับความเดือดระอุของบทนี้นะครับ!