หมัดสุดท้ายของหมอเทวะ

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของบอสหนุ่มยังคงกังวาลอยู่ในโถงคริสตัลที่สั่นสะเทือน รินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ภาพตรงหน้าคือความย้อนแย้งที่น่าขัน ความรักที่ถูกใช้เป็นตัวประกัน และโลกที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของทางเลือกที่ไม่มีวันลงเอยด้วยชัยชนะที่แท้จริง “ความรักงั้นหรือ?” รินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือข้างที่สวมถุงมือหนังสีดำขลับกำแน่นจนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ “คุณเข้าใจคำว่ารักผิดไปไกลมาก เซร่า... ไม่สิ คุณคงไม่ได้ชื่อเซร่าตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม?” ร่างที่ดูเหมือนบอสหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีครามเข้มคู่นั้นวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด ก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นแววตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง “ริน... นายฉลาดเกินไป นั่นคือเหตุผลที่นายต้องตาย” รินไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าหาด้วยความเร็วเหนือเสียง พลังมานาสีทองที่ควรจะใช้รักษาบาดแผล กลับถูกบีบอัดจนกลายเป็นไอสีดำทมิฬที่มือขวา นี่ไม่ใช่การรักษา แต่มันคือการ "ลบตัวตน" ในระดับโมเลกุล หมัดแรกพุ่งเข้าที่หน้าท้องของคู่ต่อสู้ แรงกระแทกส่งผ่านไปจนโครงสร้างของหอคอยทมิฬรอบข้างร้าวราน ทว่าบอสหนุ่มกลับไม่ถอยหลังแม้แต่นิ้วเดียว เขาใช้อีกมือคว้าหมัดของรินเอาไว้แน่น พลังงานมหาศาลปะทะกันจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกที่ฉีกกระชากมิติรอบข้าง “ทำไมถึงไม่โกรธล่ะริน? นายถูกทรยศ ถูกหักหลัง และถูกโยนทิ้งราวกับขยะในดันเจี้ยนชั้นต่ำนั่น!” บอสหนุ่มคำราม ความเคียดแค้นพุ่งทะลุผ่านคำพูด “โลกใบนี้ไม่เคยต้องการคนดีแบบนายหรอก มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ยอมเสียสละ!” “ผมไม่ใช่คนดี” รินตอบสั้นๆ ขณะที่ดวงตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้า “ผมแค่รู้ว่าคนประเภทไหนที่ควรได้รับการรักษา... และคนประเภทไหนที่ควรถูกกำจัดทิ้งจากระบบนี้” รินบิดข้อมือ พลิกแพลงการโจมตีด้วยศิลปะการต่อสู้ที่เขาซุ่มฝึกฝนมาตลอดหลายปีในนรกบนดิน เขาไม่ได้ใช้มานาซัพพอร์ต แต่เขากำลัง "สูบ" พลังงานชีวิตจากร่างของบอสหนุ่มเข้าสู่ร่างกายตัวเอง รอยสักอักขระบนแขนของเขาสว่างวาบขึ้นทีละเส้น ความเจ็บปวดจากการฝืนขีดจำกัดทำให้ใบหน้าของรินบิดเบี้ยว แต่เขายังคงรักษาความสงบในใจเอาไว้ได้อย่างน่าประหลาด เซร่าที่เฝ้ามองจากหน้าจอโฮโลแกรมลอยตัวอยู่ไกลๆ ขบกรามแน่น เธอไม่ได้เป็นแค่เอไอ แต่เธอคือส่วนหนึ่งของโปรเจกต์ "หมอเทวะ" ที่รินถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นภาชนะรองรับพลังงานแห่งจุดจบ “ริน! หยุดนะ! ถ้าเธอฆ่าเขา โลกจะพังทลายลงจริงๆ!” เสียงของเซร่าสั่นเครือ เป็นครั้งแรกที่ความไร้อารมณ์ของเธอกลายเป็นความหวั่นวิตกที่จับต้องได้ “เซร่า... ขอบใจนะสำหรับที่ผ่านมา” รินพูดขึ้นท่ามกลางการปะทะ “แต่หมออย่างผม มีหน้าที่เดียว... คือการทำให้โลกที่ป่วยไข้นี้กลับมาปกติ ไม่ว่าจะต้องผ่าตัดด้วยวิธีที่เจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม” รินตัดสินใจก้าวข้ามขีดจำกัด เขาปลดล็อก "ลิมิตเตอร์" ตัวสุดท้ายที่ติดตั้งไว้ในหัวใจ พลังงานมานาที่ไหลเวียนในกายปั่นป่วนจนเลือดสีแดงสดเริ่มซึมออกมาจากรูขุมขน นี่คือหมัดสุดท้าย หมัดที่รวบรวมความแค้น ความหวัง และความโดดเดี่ยวตลอดชีวิตเข้าด้วยกัน เขาง้างหมัดขวาขึ้นไปด้านหลัง แรงอัดอากาศทำให้กำแพงหอคอยรอบข้างแตกละเอียดเป็นผุยผง บอสหนุ่มเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความตายที่แท้จริง มันไม่ใช่ความตายที่เกิดจากระบบ แต่เป็นความตายที่ไร้ซึ่งทางรอดใดๆ “ลาก่อน... ในฐานะที่ผมเป็นหมอ ผมจะให้คุณหลับสบายโดยไม่ต้องรับรู้อะไรอีก” หมัดนั้นถูกปล่อยออกไปช้าๆ ทว่าหนักอึ้งดั่งขุนเขา เวลาในห้องนั้นราวกับหยุดนิ่ง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วชั่วขณะ ก่อนที่หมัดของรินจะกระทบเข้าที่กลางอกของคู่ต่อสู้ เสียงระเบิดดังสนั่นจนหอคอยทั้งหลังสั่นสะเทือน ร่างของบอสหนุ่มแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวนวล แต่สิ่งที่หลงเหลืออยู่ท่ามกลางแสงนั้น กลับไม่ใช่ความว่างเปล่า รินเบิกตากว้าง เมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงที่ปรากฏขึ้นใต้หน้ากากที่แตกสลายของบอสหนุ่ม ไม่ใช่ใบหน้าของศัตรูที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือใบหน้าของ "ตัวเขาเอง" ในวัยที่แก่กว่านี้ พร้อมกับสร้อยคอรูปเข็มฉีดยาที่รินพกติดตัวมาตลอดชีวิตที่วางอยู่บนพื้น “ยินดีด้วย... หมอเทวะ” ร่างนั้นกระซิบก่อนจะเลือนหายไป “ตอนนี้ นายคือ ‘คนไข้’ รายสุดท้ายของตัวเองแล้ว” ทันใดนั้น หน้าจอระบบสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมเสียงแจ้งเตือนที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา: *[ภารกิจสำเร็จ: กำจัดต้นกำเนิดระบบ | คำเตือน: ระบบล่มสลายถาวร | กระบวนการลบผู้ใช้ ‘ริน’ เริ่มต้นขึ้นในอีก 10 วินาที...]* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับหมอเทวะจนถึงวินาทีสุดท้ายนะครับ