เมืองที่ไร้ที่ยืนให้คนชั่ว

“กิลด์ ‘ราชันย์ทมิฬ’ งั้นหรือ? ช่างเป็นชื่อที่ฟังดูยิ่งใหญ่... แต่ก็น่าสมเพชพอๆ กับวิธีการที่คุณใช้จัดการกับคนอ่อนแอ” เสียงของผมดังกังวานท่ามกลางโถงกว้างของสำนักงานใหญ่กิลด์เบอร์หนึ่งแห่งเขตตะวันออก ผมไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบกลับทำให้ความเงียบงันของเหล่าฮันเตอร์นับร้อยในห้องนี้กลายเป็นความกดดันที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก หัวหน้ากิลด์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังกวางราคาแพงเบื้องหน้าผมขยับแว่นสายตา มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่พยายามหยิบปืนพกพลังเวทขึ้นมา แต่ก่อนที่นิ้วของเขาจะแตะไกปืน ผมก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวราวกับภูตผี ปลายนิ้วสัมผัสเบาๆ ที่กลางอกของเขา “ผมเป็นฮีลเลอร์นะคุณรองหัวหน้ากิลด์... หน้าที่ของผมคือการเยียวยา แต่ดูเหมือนว่าคุณกำลังป่วยหนักจนเกินเยียวยาแล้ว” ผมกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด ราวกับหมอที่กำลังปลอบโยนคนไข้ในวาระสุดท้าย “แกรู้ไหมว่ากำลังทำอะไร... ริน! นี่คือเขตอำนาจของสมาคมฮันเตอร์สากล! แกไม่มีสิทธิ์!” ชายวัยกลางคนคำราม เสียงของเขาแตกพร่า “สิทธิ์เหรอครับ?” ผมแค่นยิ้ม “สิทธิ์ที่พวกคุณใช้เหยียบย่ำคนอื่นเพื่อสร้างฐานอำนาจสิบปีน่ะหรือ? ถ้าวันนี้กฎหมายของโลกเก่ามันไร้น้ำยา ผมนี่แหละจะเป็นคนเขียนกฎใหม่ในพื้นที่นี้เอง” *ตึ้ง!* ผมไม่ได้ใช้หมัด แต่ใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าที่หัวใจของเขาเบาๆ ทว่าด้วยทักษะ ‘รักษาสูงสุด’ ที่ผมประยุกต์ใช้ในการเร่งการไหลเวียนของเลือดจนเกินขีดจำกัด หัวใจของเขาก็เต้นผิดจังหวะจนทรุดลงไปกองกับพื้นทันทีโดยไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย นี่ไม่ใช่การฆ่า แต่มันคือการทรมานที่ไร้ทางสู้ “ระบบ... รายงานสถานะพื้นที่” ผมสื่อสารผ่านจิตในใจ [พื้นที่เขต 7 กิลด์ราชันย์ทมิฬ อยู่ภายใต้การยึดครอง 85%... ระดับความเกรงกลัวของศัตรู: ถึงจุดวิกฤต ริน คุณกำลังทำลายโครงสร้างทางจิตวิญญาณของพวกเขาครับ] เสียงของเซร่าตอบกลับมา น้ำเสียงของเธอยังคงเย็นชาและสุขุมเหมือนเช่นเคย แต่ผมสัมผัสได้ถึงความพึงพอใจที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง เหล่าสมาชิกกิลด์ที่เหลือต่างพากันถอยกรูด บางคนถึงกับทิ้งอาวุธด้วยความสิ้นหวัง พวกเขาไม่เคยพบเจอฮีลเลอร์ที่ไม่ได้มีไว้เพื่อสนับสนุน แต่มีไว้เพื่อทำลายล้าง ทุกการเคลื่อนไหวของผมเหมือนการเต้นรำท่ามกลางสนามรบ ความเด็ดขาดและเย็นชาที่ผมแสดงออกมาไม่ใช่ความโกรธชั่ววูบ แต่มันคือการตัดสินใจที่แน่วแน่ว่าจะกวาดล้าง ‘มะเร็งร้าย’ ของโลกใบนี้ทิ้งเสียที “พวกคุณมีทางเลือก” ผมเดินไปนั่งที่เก้าอี้ประธานกิลด์ ลูบไล้ผิวมันวาวของโต๊ะไม้โอ๊กตัวเขื่อง “วางอาวุธทั้งหมดลง เซ็นเอกสารโอนอำนาจกิลด์นี้ให้ผม แล้วผมจะถือว่าสิ่งที่พวกคุณเคยทำกับคนในกิลด์เก่าของผมเป็นเรื่องที่ให้อภัยได้ แต่ถ้าใครคิดจะตุกติก... ผมจะทำให้การรักษาของผมเป็นประสบการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตคุณ” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะกระดิกตัว จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นจากทางเข้าหลัก ประตูเหล็กบานยักษ์ถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาพร้อมกับตราสัญลักษณ์ที่ไม่มีใครในที่นี้ไม่รู้จัก “นึกว่าจะแน่กว่านี้เสียอีก ที่แท้ก็แค่คนคลั่งที่พยายามเล่นบทฮีโร่ล้างแค้น” ชายคนนั้นกล่าวขึ้น สายตาของเขาคมกริบราวกับมีดผ่าตัด ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ หันไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ที่ดูเหมือนจะไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อจบชีวิตผมโดยเฉพาะ ความรู้สึกถึงกลิ่นอายที่อันตรายกว่าทุกสิ่งมวลที่เคยเจอแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา นี่ไม่ใช่ระดับกิลด์ธรรมดา แต่มันคือตัวแทนจากหอคอยทมิฬที่เซร่าเคยเตือนไว้ “ริน... ถอยออกมาเดี๋ยวนี้” เซร่าเตือนด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ผมสัมผัสได้ถึงความกลัวจากเอไอสาว “นั่นไม่ใช่ศัตรูที่คุณจะเอาชนะได้ด้วยกำลัง... เขาคือคนที่รู้จัก ‘ความลับ’ ของคุณดีที่สุด” ชายคนนั้นขยับยิ้มที่มุมปากพลางควักรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ มันเป็นรูปของผม... ในวันแรกที่ก้าวเข้าสู่เส้นทางฮันเตอร์ แต่สิ่งที่ทำให้ผมชะงักจนเลือดในกายเย็นเฉียบ คือบุคคลอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลังผมในรูปนั้น “ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะ... น้องชาย” เขากล่าวพร้อมกับหัวเราะแผ่วเบาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “เธอนึกจริงๆ หรือว่าการ ‘รักษา’ ของเธอจะลบความทรงจำที่เธอทำลายคนทั้งกิลด์ทิ้งไปได้น่ะ?” ความทรงจำที่แตกกระจายเหมือนแก้วที่ถูกทุบพุ่งเข้ามาในสมองของผมอย่างรุนแรงจนภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน หรือว่านี่จะเป็นเหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้ผมกลายเป็นฮีลเลอร์ที่มีพลังระดับ SSS ตั้งแต่แรก? และหมัดที่ผมใช้สังหารคนชั่วในวันนี้... จริงๆ แล้วมันคือสัญชาตญาณของการเป็นฆาตกรที่ผมพยายามหนีมาตลอดงั้นหรือ? ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่เต็มไปด้วยความลับของผมนะครับ... หวังว่าทุกท่านจะยังไม่ทิ้งผมไปไหนครับ หมอเทวะแรงก์ SSS