หมัดพิฆาตทะลุฟ้า

"รอยยิ้มของคุณยังคงน่าสะอิดสะเอียนเหมือนวันนั้นไม่มีผิด... เอลีน่า" เสียงของผมเรียบเฉย แฝงด้วยความเย็นเยียบที่แช่แข็งบรรยากาศภายในดันเจี้ยนระดับ S ให้กลายเป็นสุสานแห่งความเงียบงัน ดาบเล่มนั้น... ดาบที่เคยปักลงบนอกของผมในวันที่พวกพ้องหักหลัง มันกำลังสั่นไหวอยู่ในมือของหญิงสาวที่ผมเคยเรียกหาด้วยความไว้วางใจ เธอผู้นี้คือเหตุผลที่ผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อความแค้น "แหม... ดูเหมือน 'หมอฮีลเลอร์ขยะ' ที่เราทิ้งไว้ในนรก จะกลับมาเป็นถึงระดับ S เลยหรือเนี่ย?" เอลีน่าหัวเราะร่า ดวงตาของเธอฉายแววดูแคลนขณะสะบัดดาบที่เปื้อนคราบเลือดเก่าเก็บของผม "น่าสมเพชนะริน ต่อให้แกเลเวลสูงขึ้นแค่ไหน ในสายตาฉัน แกก็ยังเป็นแค่ไอ้โง่ที่คอยฮีลแผลให้คนอื่นอยู่ดี" เธอก้าวเข้ามาหาผม ท่วงท่ามั่นใจของนักฆ่าระดับ S ที่ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ พลังเวทสีม่วงเข้มปกคลุมไปทั่วร่างจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว แต่ผมกลับไม่รู้สึกถึงความกลัวเลยแม้แต่น้อย เซร่าที่ลอยตัวอยู่ข้างหูผมกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ริน... อัตราการเต้นของหัวใจของเธอปกติ แต่ระดับพลังงานกำลังพุ่งสูงขึ้น เธอตั้งใจจะปิดฉากคุณด้วยการโจมตีครั้งเดียวค่ะ อย่าประมาท" ผมไม่ตอบโต้ แต่เริ่มคลายผ้าพันแผลที่มือขวาออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นรอยสักสีดำสนิทที่ดิ้นไหวราวกับมีชีวิตอยู่ใต้ผิวหนัง พลังเวทที่เคยใช้รักษาชีวิตผู้คน ถูกผมบีบอัดจนกลายเป็นพลังทำลายล้างที่เข้มข้นถึงขีดสุด "เซร่า... ช่วยคำนวณระยะห่างให้ทีครับ" "ห่างไปสิบเมตรครับ... สวนกลับจังหวะที่เธอเหวี่ยงดาบมาทางซ้าย นั่นคือจุดบอดเดียวของท่าไม้ตาย 'เงาอสรพิษ' ของเธอ" เอลีน่าพุ่งตัวเข้ามา ดาบในมือของเธอวาดผ่านอากาศเป็นเส้นสายที่งดงามทว่าแฝงด้วยเจตนาสังหารที่รุนแรง รอยยิ้มของเธอบิดเบี้ยวด้วยความสะใจ ราวกับกำลังเห็นหัวใจของผมถูกควักออกมาวางตรงหน้า ผมไม่ได้ถอยหลัง แต่กลับก้าวเข้าไปหาเธอ... เข้าสู่ระยะสังหารที่แม้แต่พระเจ้ายังต้องผงะ ผมย่อตัวลงเพียงเล็กน้อย รวบรวมพลังเวททั้งหมดไว้ที่หมัดขวา เสียงอัดอากาศดังกึกก้องเหมือนฟ้าร้อง หมัดที่ผมเคยใช้ร่ายเวทรักษา ถูกแทนที่ด้วยเจตจำนงแห่งการทำลายล้าง ผมชกออกไปไม่ใช่ในฐานะหมอ แต่ในฐานะ 'เพชฌฆาต' *เปรี้ยง!* คลื่นกระแทกจากการปะทะซัดเอาผนังหินของดันเจี้ยนแตกกระจาย แรงอัดมหาศาลทะลวงผ่านชุดเกราะระดับตำนานของเอลีน่าไปจนถึงกระดูกสันหลัง ดาบของเธอหักสะบั้นเป็นเสี่ยงๆ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ร่างกายของเธอจะกระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำจนฝังจมหายไปในซากปรักหักพัง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของเอลีน่าที่พยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากกองหิน เลือดสีแดงสดไหลนองเต็มพื้นจากการโจมตีเพียงหมัดเดียวที่อัดแน่นด้วยความแค้นนับสิบปี ผมเดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ ก้าวเท้าลงบนเศษซากดาบจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ เอลีน่าพยายามขยับมือเพื่อร่ายเวท แต่ผมคว้าลำคอของเธอไว้เสียก่อน แรงบีบที่มหาศาลทำให้ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ "เจ็บไหมครับ?" ผมถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับกำลังถามคนไข้ที่กำลังจะผ่าตัด "ตอนที่ผมโดนทิ้งให้ตายในวันนั้น ผมเจ็บกว่านี้เป็นล้านเท่า" "แก... แกมันไม่ใช่คน..." เธอเค้นเสียงออกมาพลางกระอักเลือด "ผมก็แค่หมอคนหนึ่งครับ... แต่บังเอิญว่าเป็นหมอที่รู้จักวิธีทำให้คนไข้ 'ไปสบาย' ได้อย่างเด็ดขาดที่สุด" ผมเตรียมจะปิดฉากเธอด้วยหมัดสุดท้าย แต่ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบที่ผิดปกติก็ดังขึ้นในหัวอย่างรุนแรง *แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบพลังงานจากภายนอกที่ไม่ระบุตัวตน... ระดับความอันตราย: เทพเจ้า* ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบสนอง เงาดำสนิทที่ไร้รูปร่างก็แผ่ขยายออกมาจากรอยแยกของมิติเหนือหัวเอลีน่า ร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากเงามืดนั้น ใบหน้าของเขาถูกปิดบังด้วยหน้ากากสีเงินที่คุ้นตา มันคือคนเดียวกับที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทรยศของผมเมื่อสามปีก่อน เขามองมาที่ผมด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ผมไม่ได้ยินมานาน... "ดูเหมือนว่า 'หมาก' ตัวนี้จะหลุดออกจากกระดานไปไกลเกินไปหน่อยนะ ริน... ถึงเวลาที่ฉันต้องมาเก็บกวาดด้วยตัวเองแล้ว" ผมชะงักค้าง หมัดที่กำแน่นเริ่มสั่นไหวด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด นี่ไม่ใช่แค่การล้างแค้นธรรมดา แต่มันคือการเผชิญหน้ากับต้นตอของความชั่วร้ายทั้งหมดในชีวิตนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางของหมอเทวะแรงก์ SSS มาถึงจุดนี้ด้วยครับ!