การทรยศครั้งที่สอง

“คำตอบของคุณคืออะไรครับ ริน?” เสียงของเซร่าที่เคยอ่อนหวานและเต็มไปด้วยความนัย กลับกลายเป็นความเงียบเชียบที่บาดลึกดุจใบมีดโกน เธอยืนอยู่เบื้องหลังผม ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบนั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่กลับหนาวเยือกราวกับถูกจ่อด้วยปากกระบอกปืนไรเฟิลซุ่มยิง ผมไม่ได้หันไปมองทันที ผมเลือกที่จะจ้องมองฝ่ามือของตัวเอง ที่ซึ่งรอยแผลเป็นจากการ ‘รักษา’ ใครบางคนเมื่อนานมาแล้วยังคงฝังลึก มันไม่ใช่รอยแผลจากการต่อสู้ แต่มันคือรอยแผลจากความโง่เขลาที่เรียกว่าความเชื่อใจ “เซร่า… คุณไม่ได้ถูกโปรแกรมมาให้ถามคำถามแบบนี้” ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล “คุณกำลังทำผิดกฎของระบบนะครับ” “กฎน่ะหรือ?” เซร่าหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งอารมณ์ขันเธอก้าวเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายโลหะจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ “ริน... โลกนี้ไม่มีกฎสำหรับผู้แพ้หรอกครับ มีแต่คนที่ถูกลืมกับคนที่ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ และคุณ... ในฐานะที่เคยเป็น ‘ฮีลเลอร์’ ผู้โง่เขลา ตอนนี้คุณมีค่าแค่ในฐานะ ‘กุญแจ’ สำหรับการเปิดประตูชั้นสุดท้ายเท่านั้น” ฉับพลันนั้น ร่างของผมก็ถูกตรึงด้วยโซ่ตรวนพลังงานสีครามที่งอกออกมาจากผนังหอคอยทมิฬ มันไม่ใช่เวทมนตร์ธรรมดา แต่มันคือการแทรกแซงโค้ดดิ้งภายในร่างกายของผมโดยตรง “นี่คุณทำอะไร!” ผมกัดฟันแน่น พยายามกระตุ้นพลัง ‘หมัดพิฆาต’ ที่ซ่อนอยู่ในเส้นเลือด แต่มันกลับถูกกดทับด้วยระบบความปลอดภัยชั้นสูง “การทรยศครั้งแรกของคุณเกิดขึ้นตอนที่เพื่อนร่วมทีมทิ้งคุณไว้ในดันเจี้ยนระดับ S ตอนนั้นคุณเรียนรู้แล้วไม่ใช่หรือว่า ‘ความเมตตา’ คือจุดจบ?” เซร่าเดินอ้อมมาด้านหน้า แววตาของเธอเปลี่ยนจากประกายเอไอที่สดใส กลายเป็นดวงตาสีเงินวาวโรจน์ “แต่ดูเหมือนคุณจะลืมบทเรียนสำคัญไปอีกหนึ่งข้อ... ในโลกของฮันเตอร์ ไม่มีใครที่เป็นเพื่อนแท้ได้ตลอดกาลหรอกครับ... โดยเฉพาะคนคนนั้น” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากเงามืดของบันไดวนหินขัด *กึก... กึก...* ร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะฮันเตอร์ระดับสูงก้าวออกมา รอยยิ้มที่เขาเคยใช้หว่านล้อมให้ผมก้าวเข้าสู่สนามรบเมื่อสามปีก่อนยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แต่คราวนี้มันดูบิดเบี้ยวและน่ารังเกียจเกินกว่าที่ผมจะจินตนาการได้ “ไง ริน... ไม่เจอกันนานเลยนะ” เสียงของ ‘เคน’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ผมเคยเหลืออยู่ดังกังวาน ผมแค่นหัวเราะในลำคอ แม้ร่างกายจะถูกพันธนาการจนขยับไม่ได้ แต่จิตสังหารของผมกลับพุ่งทะยานจนบรรยากาศรอบข้างสั่นสะเทือน “เคน... นายขายวิญญาณให้หอคอยไปตั้งแต่เมื่อไหร่?” เคนไม่ได้ตอบคำถาม แต่เขากลับเดินตรงมาหาผม หยิบกริชเล่มหนึ่งออกมา มันคือ ‘ใบมีดแห่งการดึงพลัง’ ที่สามารถดูดกลืนมานาจากร่างกายผู้ถูกแทงจนแห้งเหือด “ฉันไม่ได้ขายวิญญาณหรอกริน ฉันแค่เลือกข้างที่ชนะต่างหาก ระบบสัญญากับฉันว่า ถ้าฉันส่งตัว ‘ฮีลเลอร์แรงก์ SSS’ ให้พวกเขา ฉันจะได้พลังที่จะกลายเป็นพระเจ้าในโลกใบใหม่นี้” “พระเจ้า?” ผมแค่นยิ้ม มองดูปลายกริชที่จ่อเข้ามาที่หน้าอกซ้าย “นายมันก็แค่สัตว์เลี้ยงที่หิวโหยเคน นายถูกใช้เป็นเครื่องมือโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ” “หุบปาก!” เคนตวาด พุ่งตัวเข้ามาหมายจะฝังใบมีดลงในหัวใจของผม ในจังหวะที่คมมีดเกือบจะสัมผัสผิวหนัง ผมก็ไม่ได้หลับตาหรือสวดอ้อนวอนต่อพระเจ้าที่ทอดทิ้งผมไปนานแล้ว ผมเพียงแค่เร่ง ‘มานา’ ทั้งหมดที่เหลืออยู่ในส่วนลึกของเส้นเลือด กลั่นมันให้กลายเป็นแรงอัดมหาศาลที่จุดเดียว — ปลายนิ้วชี้ของผม *เปรี้ยง!* คลื่นกระแทกขนาดเล็กที่อัดแน่นด้วยพลังทำลายล้างพุ่งผ่านโซ่ตรวนสีครามจนมันแตกละเอียดเป็นละอองแสง ผมไม่ได้ถอยหลัง แต่กลับพุ่งสวนเข้าไปหาเคนด้วยความเร็วที่เขาไม่ทันตั้งตัว มือซ้ายของผมคว้าลำคอของเขาไว้แน่น ส่วนมือขวาที่กำหมัดเต็มไปด้วยออร่าสีดำทมิฬ— ‘หมัดหมอเทวะ: สลายวิญญาณ’ “เคน... ฉันเคยรักษาชีวิตนายไว้สามครั้ง... นั่นคือหนี้ที่นายติดค้างฉันอยู่” ผมกระซิบข้างหูเขา ขณะที่เห็นความหวาดกลัวเริ่มฉายชัดในแววตาของเพื่อนรักที่หักหลัง “วันนี้... ฉันจะขอทวงคืนพร้อมดอกเบี้ย” ทว่า ในวินาทีที่ผมจะซัดหมัดลงไป ร่างของเคนกลับสลายกลายเป็นเพียงภาพโฮโลแกรมที่แตกสลายไปในอากาศ! เซร่าปรบมือเบาๆ ในความเงียบ “เก่งมากครับริน... แรงกระตุ้นความแค้นของคุณทำงานได้ดีกว่าที่คาดไว้มาก แต่เสียใจด้วยนะ... เคนจริงๆ ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก เขาเป็นแค่ ‘เหยื่อล่อ’ ที่ระบบสร้างขึ้นเพื่อทดสอบขีดจำกัดความโกรธของคุณ” เธอก้าวเข้ามาหาผมอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้ดูเย็นชา แต่เธอกลับยื่นมือมาสัมผัสใบหน้าของผมอย่างแผ่วเบา “และเพราะคุณโกรธ... รอยผนึกที่หอคอยล็อคไว้ในใจคุณก็เริ่มร้าวแล้วริน... ถึงเวลาที่คุณจะต้องเลือกว่า จะยอมตายในฐานะมนุษย์ หรือจะยอมรับพลังที่แท้จริงแล้วกลายเป็น ‘ราชาแห่งหอคอย’ คนต่อไป” พื้นหอคอยใต้เท้าผมเริ่มสั่นสะเทือน เสียงระฆังประหลาดดังขึ้นจากเบื้องบนของยอดหอคอย และที่ประตูทางเข้าชั้นถัดไปที่เพิ่งเปิดออก ร่างของใครบางคนที่ผมรู้จักดีที่สุด... คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน กำลังยืนรออยู่ท่ามกลางความมืดมิด เธอคนนั้น... คนที่ควรจะตายไปในเหตุการณ์ทรยศครั้งแรกของผม เธอกำลังก้าวเท้าออกมาจากเงามืด พร้อมกับดาบที่เปื้อนเลือดของผมในวันที่พวกเขาทิ้งผมไว้ให้ตาย! หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและติดตามบทบาทการล้างแค้นของหมอเทวะคนนี้ต่อไปนะครับ ขอบพระคุณครับ!