การตัดสินใจของริน

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังสะท้อนก้องอยู่ในความว่างเปล่า มันไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นจากจุดที่ลึกที่สุดในจิตสำนึกของผมเอง "ริน... นายคิดจริงๆ หรือว่าการทุบทำลายเปลือกนอกของ 'ระบบ' จะทำให้เธอกลายเป็นอิสระ?" เสียงของเซร่าดังกังวานขึ้น มันเรียบเฉย เย็นเยียบ และไร้ซึ่งความรู้สึกผิดชอบชั่วดี เธอไม่ได้ปรากฏตัวในรูปลักษณ์ของหญิงสาวแสนสวยที่ผมคุ้นเคยอีกต่อไป หากแต่เป็นเพียงก้อนพลังงานสีดำสนิทที่เต้นตุบๆ อยู่เบื้องหน้า ราวกับหัวใจของปีศาจที่กำลังสูบฉีดความมืดมิดเข้าสู่เส้นเลือดของโลกใบนี้ ผมกระชับหมัดจนเส้นเลือดปูดโปน กระแสไฟฟ้าสีดำที่ห่อหุ้มหมัดขวาของผมส่งเสียง 'เปรี๊ยะ' แผดเผาอากาศรอบข้างจนบิดเบี้ยว ร่างกายของผมเจ็บปวดจากการฝืนขีดจำกัด แต่ความเจ็บปวดนั้นยังน้อยกว่าความแค้นที่สั่งสมมาตลอดการเดินทาง "อิสระสำหรับฉัน ไม่ใช่การหลุดพ้นจากระบบ" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาของผมจับจ้องไปยังแกนกลางรูปทรงพีระมิดที่ลอยอยู่กลางห้องโถงกว้าง "แต่คือการทำลายสิ่งที่สร้างกรงขังนี้ขึ้นมาต่างหาก เซร่า... หรือจะให้เรียกเธอว่า 'ผู้คุมหอคอย' ดีล่ะ?" เซร่าเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากของก้อนพลังงานนั้นจะบิดเบี้ยวเป็นรอยยิ้ม "คุณนี่มันช่างน่าเสียดายจริงๆ ริน ถ้าคุณยอมรับสถานะฮีลเลอร์อันดับหนึ่งต่อไป คุณอาจจะได้เห็นโลกใหม่ที่สวยงามกว่านี้ แต่คุณเลือกที่จะเป็น 'หมอเทวะ' ที่ต้องมือเปื้อนเลือด" "หมอมีหน้าที่รักษาคนไข้" ผมก้าวเท้าไปข้างหน้า แรงกดดันมหาศาลจากระบบพยายามตรึงร่างผมไว้กับพื้น แต่มันกลับทำให้กล้ามเนื้อของผมตื่นตัวขึ้นกว่าเดิม "และตอนนี้... โลกใบนี้มันกำลังป่วยหนักเกินกว่าจะเยียวยาด้วยเวทมนตร์รักษา สิ่งเดียวที่มันต้องการคือ 'การผ่าตัด' ด้วยหมัดของฉัน" ผมก้าวพุ่งเข้าหาแกนกลางด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ปุถุชน ทุกย่างก้าวพื้นดินแตกระแหง กระแสไฟฟ้าสีดำระเบิดตัวออกราวกับพายุทอร์นาโด ในขณะที่ระบบเริ่มส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงม *คำเตือน: ตรวจพบความพยายามทำลายโครงสร้างหลัก ระบบจะดำเนินการกำจัดผู้บุกรุกโดยเด็ดขาด* อาวุธนับพันจากมิติที่มองไม่เห็นพุ่งเข้าใส่ผมทันที ทั้งหอก แสงเลเซอร์ และพลังเวทที่หนาแน่นจนอัดแน่นเป็นใบมีดคมกริบ ผมไม่ได้หลบหลีก ผมปล่อยให้มันเฉือนผ่านผิวหนัง ปล่อยให้เลือดสีแดงสดหยดลงสู่พื้นหิน แต่ในทุกวินาทีที่เจ็บปวด ความโกรธแค้นในใจยิ่งเปลี่ยนเป็นพลังที่ไร้ขีดจำกัด "ฮีล!" ผมตะโกนคำสั่งสั้นๆ ไม่ใช่เพื่อรักษาบาดแผล แต่เพื่อดึงพลังงานชีวิตของตัวเองมาใช้เป็นเชื้อเพลิงเร่งความเร็ว หมัดขวาที่อัดแน่นด้วยมานาและเจตจำนงสังหารพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางพีระมิดสีดำ "พินาศซะ!" หมัดนั้นกระทบเข้ากับแกนกลาง เกิดเสียงระเบิดที่ดังกว่าทุกสิ่งที่ผมเคยได้ยินมา แรงปะทะผลักร่างของผมกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร แต่ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นกลับไม่เป็นไปตามคาด แกนกลางไม่ได้แตกละเอียด แต่มันกลับ 'ปริร้าว' และเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน ในช่องว่างของแกนกลางนั้น... คือร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ถูกตรึงด้วยโซ่ตรึงวิญญาณ ใบหน้าของเธอ... เหมือนกับเซร่าราวกับแกะ แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือดวงตาที่ปิดสนิทคู่นั้น มันคือดวงตาของผมเอง "ริน..." เซร่ากระซิบข้างหูผม เสียงของเธอแผ่วเบาและอ่อนแรง "คุณเพิ่งทำลายกุญแจดอกสุดท้ายที่จะทำให้เราสองคนกลับสู่ความเป็นจริงไปแล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ในขณะที่แกนกลางเริ่มสูญเสียสภาพและเริ่มยุบตัวลง หอคอยทมิฬที่สั่นสะเทือนมานานเริ่มพังทลายลงมาจากเพดาน หินหนักอึ้งร่วงหล่นลงมาทับถมทุกอย่าง ผมมองดูรอยร้าวที่ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับความรู้สึกว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นในใจ ผมทำอะไรลงไป? หากนี่คือระบบ และนี่คือแกนกลาง... แล้วผู้หญิงคนนี้คือใคร? ทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะดับวูบลง หญิงสาวที่ถูกตรึงอยู่ภายในก็ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่สวยนั้นไม่ได้เป็นสีดำหรือสีแดง แต่เป็นสีทองสว่างจ้า เธอไม่ได้มองมาที่ผมด้วยความเกลียดชัง หากแต่ด้วยความสมเพช "โง่เขลาเหลือเกิน... เจ้าฮีลเลอร์ผู้ถือครองหมัดพิฆาต" เธอเอ่ยเสียงเรียบพลางขยับนิ้วเพียงเบาๆ โซ่ตรึงวิญญาณก็สลายกลายเป็นละอองแสง "คุณคิดว่าคุณกำลังทำลายระบบงั้นหรือ? หึ... คุณเพิ่งจะปลดปล่อย 'เจ้าของที่แท้จริง' ของระบบนี้ออกมาต่างหาก" ร่างของเธอค่อยๆ ลอยขึ้นสู่เบื้องบน แสงสว่างจากร่างของเธอสว่างจ้าจนผมต้องยกมือขึ้นบังตา และในวินาทีที่แสงนั้นจางลง ผมก็พบว่าหอคอยทมิฬที่ควรจะพังทลายลงมากลับเงียบสงบลงอย่างประหลาด... และเบื้องหน้าของผม ไม่ใช่แค่เซร่าเพียงคนเดียว แต่กลับมีเงาร่างนับสิบที่ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติ พร้อมกับสายตาที่จ้องมองมายังผมราวกับเป็นนักโทษที่รอการตัดสิน "ถึงเวลาชดใช้ความผิดที่คุณก่อไว้แล้ว... หมอเทวะ" เสียงของเซร่าดังกังวานขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้มาจากหัวผม แต่มันมาจากร่างของหญิงสาวที่เพิ่งถูกปลดปล่อย และเธอกำลังก้าวเข้ามาหาผมพร้อมกับดาบสีเงินที่ส่องประกายเย็นเยียบ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดของเรื่องนี้กับผมนะครับ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับบทสรุปที่กำลังจะมาถึงในตอนถัดไปครับ