พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

"ถ้าคุณยังยื่นมือสั่นเทาอยู่แบบนั้น ต่อให้เป็นเทพเจ้าฮีลเลอร์มาจุติใหม่ ก็ช่วยคุณไม่ได้หรอกครับ" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มือข้างหนึ่งของเขาจับข้อมือของฮันเตอร์สาวตรงหน้าไว้แน่น ปลายนิ้วสัมผัสถึงจังหวะชีพจรที่เต้นผิดจังหวะด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเขาไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจให้แก่ความอ่อนแอ แต่มีเพียงความเย็นชาที่ผ่านการกรองมาอย่างดี หญิงสาวตรงหน้าคือ 'เอเลน่า' อดีตฮันเตอร์ระดับ A ที่ใครต่อใครต่างตราหน้าว่าไร้ค่าเพราะทักษะ 'เนตรพยากรณ์ชำรุด' ของเธอถูกกิลด์ใหญ่เขี่ยทิ้งราวกับขยะเปียก เธอหอบหายใจจนตัวโยน เลือดจากบาดแผลที่หน้าท้องซึมออกมาเปรอะเปื้อนถุงมือหนังสีดำของริน "ฉัน... ฉันบอกแล้วว่าทางนี้มันกับดัก" เอเลน่ากัดฟันแน่น ดวงตาที่เคยหม่นแสงของเธอวูบไหวด้วยความหวาดกลัว "พวกมันรู้ว่าคุณจะมาที่ชั้น 40... ริน พวกมันล้อมไว้หมดแล้ว" รินปล่อยข้อมือเธอราวกับรำคาญ ก่อนจะเบนสายตาไปยังซอกหินที่มืดมิดเบื้องหน้า เขาหยิบผ้าพันแผลออกมา แต่แทนที่จะใช้รักษา เขากลับพันมันรอบหมัดของตัวเองอย่างบรรจง เสียงผ้าเสียดสีกันดังแผ่วเบาในความเงียบสงัดของดันเจี้ยน "รู้อยู่แล้วครับ" รินตอบสั้นๆ "แต่ถ้าไม่เข้ามาในกับดัก พวกมันจะโผล่หัวออกมาจากรูให้ผมกระทืบได้ยังไงล่ะครับ?" เซร่าที่ลอยตัวอยู่ข้างๆ ในร่างโปร่งแสงสีครามกระซิบผ่านจิตสื่อสาร *‘รินคะ... พลังงานเวทที่ตรวจพบรอบตัวเพิ่มขึ้น 200% พวกมันไม่ได้มาแค่กลุ่มเดียว แต่มาพร้อมกับนักล่าค่าหัวระดับ S อย่างน้อยสามคนค่ะ’* รินเหยียดยิ้มที่มุมปาก มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้กล้า แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่มองเห็นเหยื่อเดินเข้ามาติดกับ "ดีครับ... จะได้ประหยัดเวลาลากคอพวกมันทีละตัว" เขาหันไปมองเอเลน่าที่นั่งทรุดอยู่กับพื้น "คุณมีทางเลือกสองทางครับคุณเอเลน่า หนึ่งคือนั่งรอความตายตรงนี้ หรือสอง... เชื่อใจผมแล้วใช้เนตรพยากรณ์ของคุณ บอกทิศทางที่ผมควรจะออกหมัด ทุกการเคลื่อนไหวของศัตรูที่อยู่หลังกำแพงนั่น... บอกมาให้หมด" เอเลน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเบิกกว้าง "คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า? ร่างกายคุณไม่ใช่แทงก์นะ! พลังป้องกันคุณแทบจะเป็นศูนย์ด้วยซ้ำ!" "ฮีลเลอร์ที่ไม่มีใครกล้าตี... คือฮีลเลอร์ที่จัดการศัตรูได้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้อ้าปากพูดครับ" รินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีพลังกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "เลือกเอาครับ จะเป็นซากศพที่ถูกลืม หรือจะเป็นพันธมิตรของหมอเทวะที่จะทำลายกิลด์ที่หักหลังคุณ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหิน เอเลน่ามองแผ่นหลังที่ดูกว้างขวางและมั่นคงของชายหนุ่ม เธอไม่รู้ว่าทำไม แต่สัญชาตญาณที่เคยแหลกสลายของเธอเริ่มเรียกร้องให้เชื่อมั่นในตัวเขา "ซ้าย... ซ้ายมือหลังเสาหินนั่น" เธอตัดสินใจกระซิบ "อีกคนอยู่เหนือหัว... เตรียมกระโดดแทงจากมุมมืด!" รินพยักหน้ารับ เขาพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ในวินาทีที่ร่างเงาของนักฆ่าสองคนโผล่พ้นมุมมืดเข้ามา หมัดขวาของเขาไม่ได้มีไว้รักษาใคร แต่มันคือค้อนพิฆาตที่อัดแน่นด้วยพลังเวททำลายล้างที่เขารีดเค้นออกมาจากการรักษาบาดแผลของตัวเองในทันที *เปรี้ยง!* เสียงกระดูกปะทะกับหมัดดังลั่นสนั่นหวั่นไหว ร่างของนักฆ่าคนแรกปลิวไปกระแทกผนังจนหินแตกร้าว รินไม่รอช้า หมุนตัวกลับด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ก่อนจะซัดหมัดซ้ายเข้าที่กลางลำตัวของคนที่กำลังจะกระโดดลงมาจากเพดาน พลังงานเวทสีแดงฉานระเบิดออกกะทันหัน ส่งร่างศัตรูตกลงมากระแทกพื้นจนจมลึก "คุณบอกว่ามีสามคน... คนสุดท้ายอยู่ไหนครับ?" รินถามพลางสะบัดเลือดที่ติดมือออกอย่างใจเย็น ราวกับเพิ่งจัดการกับแมลงสาบ ไม่ใช่ฮันเตอร์ระดับ S เอเลน่าตัวสั่นเทา เธอรีบหลับตาลงพยายามใช้เนตรพยากรณ์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด "เขา... เขาหายไป! ฉันมองไม่เห็นเขา! ริน! ข้างหลังคุณ!" ทว่าก่อนที่คมมีดของนักฆ่าคนที่สามจะสัมผัสผิวหนังของริน รินกลับหยุดกึก ราวกับมีม่านพลังงานที่มองไม่เห็นกั้นเขาไว้ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของ 'เซร่า' ที่กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหลัง "สายไปแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของชายอีกคนดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังริน มันไม่ใช่เสียงของนักฆ่าที่รินกำลังตามหา แต่มันคือเสียงของคนที่รินตามหามาตลอดสามปี... คนที่ทรยศเขาในหอคอยทมิฬ รินชะงักฝีเท้าช้าๆ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ดูตัดกับบรรยากาศดันเจี้ยนที่แสนสกปรก ชายคนนั้นถือซองจดหมายเก่าๆ ฉบับหนึ่งที่รินจำได้ดีว่าเป็นของใคร "ไม่คิดเลยว่าการตามหาฮีลเลอร์ชั้นต่ำ จะนำพาให้ข้าได้พบกับ 'ของเล่น' ที่ควรจะพังไปนานแล้วอย่างเจ้าอีกครั้ง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินและก้าวเข้าสู่ความจริงที่ซ่อนอยู่หลังเงามืดนะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับผม