บุกทะลวงดันเจี้ยนมหันตภัย

"เจ้ากำลังกลัว... หรือว่ากำลังตื่นเต้นกันแน่ครับ ริน?" เสียงของเซร่าดังสะท้อนก้องในหัวของผม ไม่ใช่ผ่านลำโพงของระบบ แต่เหมือนเสียงกระซิบที่กรีดลงบนเยื่อแก้วหู ผมยืนนิ่งอยู่บนแท่นหินสีดำสนิท เบื้องหน้าคือเงาทมิฬที่กำลังขยับเขยื้อน รูปร่างของมัน... ผมที่สวมชุดฮีลเลอร์สีขาวสะอาดตา แต่กลับมีแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ มันไม่ได้แค่เลียนแบบท่าทาง แต่มันกำลังจำลอง 'ตัวตน' ของผมในวินาทีที่ผมตัดสินใจทิ้งความเมตตาไป ผมกระชับถุงมือสีขาวที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรังของเหล่ามอนสเตอร์ที่ผ่านมา ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปากโดยไม่ตอบคำถามของเอไอสาว "ความกลัวน่ะ... มันมีไว้สำหรับคนที่ยังไม่รู้จักคำว่าจุดจบต่างหากครับเซร่า" ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลังเวทสีฟ้าครามที่ควรจะเป็นพลังแห่งการเยียวยา กลับถูกบีบอัดจนกลายเป็นไอสีดำทมิฬที่หมุนวนรอบหมัดขวาของผม มันไม่ใช่เวทมนตร์รักษา มันคือ 'เวทมนตร์ทำลายล้างที่สวมหน้ากากฮีลเลอร์' เงาทมิฬนั่นเลียนแบบท่าทางผมอย่างไม่ผิดเพี้ยน มันยกมือขึ้น แสงสีฟ้าครามแบบเดียวกันปรากฏขึ้นที่หมัดของมัน รัศมีพลังกดดันมหาศาลจนพื้นดินรอบข้างแตกร้าวราวกับแก้วที่ถูกค้อนทุบ นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้กับบอสทั่วไป แต่นี่คือการต่อสู้กับ 'กระจกเงา' ที่รู้จักทุกจังหวะการหายใจของผม "ริน ระวังครับ! ค่าพลังงานในตัวมันสูงกว่าคุณ 1.2 เท่า! ถ้าประมาท... ร่างกายคุณจะแตกสลายก่อนที่มันจะทันได้ขยับตัวด้วยซ้ำ!" เซร่าเตือนด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนจนผิดปกติ ผมไม่สนใจคำเตือนนั้น ผมพุ่งตัวออกไปเหมือนกระสุนปืน ดินหินใต้ฝ่าเท้าถูกแรงดีดจนกลายเป็นฝุ่นผง ระยะทางสิบเมตรถูกลดทอนลงเหลือเพียงชั่วพริบตา ผมเหวี่ยงหมัดขวาตรงเข้าใส่ใบหน้าของร่างเงาโดยไม่ออมแรง *เปรี้ยง!* แรงปะทะเกิดคลื่นกระแทกมหาศาลจนผนังดันเจี้ยนรอบข้างถึงกับสั่นสะเทือน ร่างเงาไม่ได้ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว มันรับหมัดของผมด้วยฝ่ามือเปล่า แรงสั่นสะเทือนทำเอาแขนขวาของผมชาหนึบจนแทบหมดความรู้สึก "เลียนแบบงั้นเหรอ?" ผมเค้นเสียงหัวเราะออกมา "ถ้าเลียนแบบได้ทุกอย่าง... งั้นลองทำ 'สิ่งนี้' ดูหน่อยเป็นไง" ผมไม่ได้ถอยหนี แต่กลับลดการ์ดลงเพื่อเปิดช่องว่าง แสร้งทำเป็นเสียหลัก ร่างเงาไม่รอช้า มันเงื้อหมัดตามสัญชาตญาณนักฆ่าที่คัดลอกมาจากสมองของผม แต่นั่นคือกับดัก ผมพลิกตัวกลางอากาศ ใช้จังหวะที่มันเสียสมดุลเพราะความมั่นใจ กดฝ่ามือลงบนอกของมันแทนที่จะเป็นการต่อย—เวทมนตร์ฟื้นฟูระดับสูงสุดถูกปลดปล่อยออกมาในรูปแบบของ 'กระแสพลังงานย้อนกลับ' (Healing Overload) หากฮีลเลอร์คนอื่นคือผู้ให้ชีวิต ผมคือผู้ที่ใช้ชีวิตนั้นกดทับจนอีกฝ่ายแหลกสลาย! ร่างเงานั่นสั่นสะท้าน ผิวหนังสีดำทมิฬเริ่มปริแตกจากพลังชีวิตที่ล้นเกิน มันพยายามขัดขืน แต่ผมกดฝ่ามือแน่นขึ้นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อหนาๆ นั่น "แกมันก็แค่ภาพลวงตาที่ถูกโปรแกรมมา" ผมกระซิบข้างหูมัน เสียงของผมเยือกเย็นเสียจนแม้แต่เซร่ายังเงียบไป "ส่วนฉัน... คือความเป็นจริงที่แกไม่มีวันทำความเข้าใจได้" ทว่า ในวินาทีที่ร่างเงานั้นกำลังจะสลายไป แววตาว่างเปล่าของมันกลับเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ดวงตาของโปรแกรมคอมพิวเตอร์ แต่มันเป็นดวงตาของมนุษย์... ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและความเจ็บปวดที่คุ้นเคยอย่างประหลาด มันคว้าข้อมือผมไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลจนกระดูกข้อมือผมลั่นกรอบ มันโน้มตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงที่แหบพร่าและเป็นเสียงของผม... ของผมจริงๆ "ริน... นายคิดจริงๆ เหรอว่าสิ่งที่นายทำอยู่ตอนนี้ คือการ 'ช่วย' พวกเขา?" ผมชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำสีเทาที่ผมพยายามฝังกลบเริ่มไหลย้อนกลับมาเหมือนเขื่อนแตก ร่างเงาเริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นใบหน้าของเพื่อนร่วมกิลด์ที่เคยหักหลังผม... กลายเป็นใบหน้าของคนที่ผมเคยต้องเลือกว่าจะรักษาหรือปล่อยให้ตาย เซร่าร้องเตือนดังลั่นในหัว แต่ผมไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว สิ่งที่ผมเห็นคือประตูบานมหึมาหลังร่างเงานั่นที่กำลังเปิดออก และสิ่งที่อยู่หลังประตูบานนั้น... มันไม่ใช่บอส ไม่ใช่ดันเจี้ยน แต่มันคือโลกที่ผมเคยทอดทิ้งไว้เบื้องหลัง ร่างเงาค่อยๆ สลายกลายเป็นฝุ่นผง แต่ก่อนที่มันจะหายไปสนิท มันได้ทิ้งบางอย่างไว้ในมือของผม... เป็นจี้ห้อยคอเก่าๆ ที่ผมทำหายไปเมื่อวันที่ผมตัดสินใจก้าวเข้าสู่เส้นทางสายเลือดนี้ ผมยืนนิ่งท่ามกลางซากปรักหักพัง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของ 'บางสิ่ง' ที่อยู่หลังประตูบานนั้นเริ่มก้าวออกมา ความกดดันที่รุนแรงกว่าบอสตัวไหนที่ผมเคยเจอมา ตีวงล้อมเข้ามาจนผมหายใจไม่ออก "ริน... ออกมา! นั่นไม่ใช่บอสของดันเจี้ยนนี้... แต่นั่นคือ 'ผู้คุมกฎ' ที่ระบบไม่ได้บันทึกไว้!" เสียงของเซร่าสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ประตูบานนั้นเปิดออกจนสุด และร่างที่ก้าวออกมา... คือตัวผมเองในวัยที่แก่กว่านี้อีกสิบปี พร้อมกับดวงตาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น และมือที่ถืออาวุธที่ผมคุ้นตาที่สุด "ขอบคุณที่ทำลายร่างจำลองให้ฉันนะ ริน" ร่างนั้นแสยะยิ้ม "ตอนนี้... ได้เวลาที่ตัวจริงจะจัดการกับตัวปลอมอย่างนายเสียที" --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน "หมอเทวะแรงก์ SSS" มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ