ความตายที่ไร้ความหมาย

“นายกำลังจะทำอะไรน่ะ ริน?” เสียงของเซร่าสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ที่ราบเรียบเหมือนเคย แต่มีความตระหนกที่แฝงอยู่ในคลื่นความถี่นั้น ประตูมิติเบื้องหน้ายังคงเปิดอ้า ร่างกายที่โชกเลือดของชายที่ดูเหมือนผมในวัยสี่สิบปีทรุดลงกับพื้น สิ่งที่เขาถืออยู่ในมือคือ ‘หมัดเหล็กสังหารเทพ’ อาวุธประจำกายของผมในอีกสิบปีข้างหน้า ร่างนั้นมองมาที่ผม แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้น แต่มันคือความเวทนา “อย่า... เข้าไปในนั้น” เขาเค้นเสียงออกมา กระดูกซี่โครงที่หักงอทำให้ทุกคำพูดกลายเป็นหยดเลือด “ถ้าแกเดินผ่านจุดนี้ไป... ทุกอย่างที่แกพยายามรักษา... มันจะกลายเป็นปุ๋ยให้กับการเติบโตของมัน” ผมไม่ได้ตอบ มือของผมกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ผมไม่ได้มองร่างตรงหน้า แต่สายตาของผมกำลังจับจ้องไปที่ภาพสะท้อนภายในมิติที่บิดเบี้ยว เพื่อนร่วมกิลด์ของผม... พวกที่ผมเพิ่งสัญญาว่าจะพาพวกเขากลับบ้าน กำลังถูกฉีกกระชากจากฝูงสัตว์ประหลาดระดับ S ที่หลุดออกมาจากรอยแยก เสียงกรีดร้องที่คุ้นเคย เสียงที่ผมเคยใช้ทักษะ ‘ฮีลเลอร์’ รักษาพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนนี้มันกำลังขาดสะบั้นลงอย่างน่าสมเพช “ริน! ระบบตรวจพบความผิดปกติของค่าสถานะ... พลังงานในร่างกายคุณกำลังพุ่งสูงจนควบคุมไม่ได้!” เซร่าตะโกนผ่านสมองของผม แต่มันช่างไกลห่าง ผมก้าวผ่านร่างที่เปื้อนเลือดของตัวผมเองในอนาคต กลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวลทำให้นัยน์ตาผมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ความเย็นชาที่เคยสั่งสมมาตลอดสองปีในการเอาตัวรอดพังทลายลงในวินาทีที่เห็นแขนของฮันเตอร์หนุ่มร่างยักษ์ผู้ที่เป็นดั่งพี่ชายของกลุ่ม ถูกสัตว์ประหลาดกระชากหลุดออกมาดั่งกิ่งไม้แห้ง “ความตาย... ที่ไร้ความหมายงั้นหรือ?” ผมพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว ผมก้าวเข้าไปในพื้นที่สังหาร เสียงฝีเท้าของผมไม่ได้แผ่วเบา แต่มันหนักแน่นเหมือนเสียงระฆังมรณะ สัตว์ประหลาดระดับ S ที่กำลังกัดกินเหยื่อหันมามองผม ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความกระหาย แต่เมื่อมันสบตาผม... ร่างกายมหึมาของมันกลับชะงัก “ฉันเป็นฮีลเลอร์นะ” ผมพูดพลางถอดถุงมือออก เผยให้เห็นรอยสักสีดำที่ขยายตัวขึ้นตามจังหวะชีพจรที่เต้นแรง “หน้าที่ของฉันคือการรักษา... แต่สำหรับพวกแก หน้าที่ของฉันคือการทำให้พวกแกหายไปจากโลกใบนี้อย่างถาวร” *ตู้ม!* ผมพุ่งตัวออกไปราวกับกระสุนปืน ไม่ใช่การเคลื่อนที่ของมนุษย์ พื้นที่รอบข้างแตกร้าวราวกับแก้วที่ถูกค้อนทุบ หมัดขวาของผมกระแทกเข้าที่กรามของสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งที่สุดในฝูง แรงปะทะทำให้กะโหลกของมันยุบลงไปในทันที เศษเนื้อและเลือดสาดกระจายไปทั่วบริเวณ แต่นั่นยังไม่พอ ผมไม่ได้ใช้ทักษะ ‘รักษา’ เพื่อช่วยใครในตอนนี้ แต่ผมใช้พลัง ‘โอเวอร์โหลดฮีล’ อัดฉีดพลังชีวิตมหาศาลเข้าไปในมัดกล้ามเนื้อของตัวเองจนมันฉีกขาดเพื่อแลกกับความเร็วและพลังทำลายล้างที่ทวีคูณ “ริน! หยุดนะ! ร่างกายคุณจะรับไม่ไหวแล้ว!” เซร่าหวีดร้อง แต่ผมไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว โลกทั้งใบเหลือเพียงสีแดงและสีดำ ผมคว้าลำคอของสัตว์ประหลาดตัวถัดไป บีบมันจนแหลกละเอียดด้วยมือเปล่า ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของมัน ผมหันไปมองร่างของเพื่อนร่วมกิลด์ที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น พวกเขามองผมด้วยสายตาที่หวาดกลัว... ไม่ใช่กลัวสัตว์ประหลาด แต่มันคือความกลัวต่อสิ่งที่ผมกำลังจะเป็น “ไม่ต้องกลัว” ผมเดินเข้าไปหาพวกเขาท่ามกลางกองซากศพ “ฉันจะรักษาพวกคุณเอง... หลังจากที่ฉันล้างบางนรกขุมนี้ให้สิ้นซาก” ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะลงมือเผด็จศึกฝูงสัตว์ประหลาดที่เหลืออยู่นั้น เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบก็ดังขึ้นจากความว่างเปล่า มันไม่ใช่เสียงของสัตว์ประหลาด แต่มันคือเสียงของมนุษย์... เสียงที่ผมจำได้ขึ้นใจ “ดูเหมือนว่า ‘ตัวฉัน’ จะตัดสินใจเลือกเส้นทางที่ถูกต้องแล้วสินะ” ผมชะงัก หมุนตัวกลับไปมองยังจุดที่ร่างอนาคตของผมเคยนอนอยู่ แต่มันกลับว่างเปล่า มีเพียงรอยเลือดที่เริ่มระเหยกลายเป็นไอสีดำประหลาด และเบื้องหลังรอยแยกนั้น... ร่างของชายคนหนึ่งก้าวออกมา เขาไม่มีแผลเป็นเหมือนคนที่เพิ่งคุยกับผม แต่เขาสวมชุดเกราะสีขาวสะอาดตาที่คุ้นเคยที่สุด มันคือชุดที่ผมเคยใส่ในวันที่ผมตัดสินใจละทิ้งอุดมการณ์ความใจดี... ชายคนนั้นยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบ ก่อนจะชี้มาที่หัวใจของผม “ถ้าฆ่าพวกมันหมดวันนี้ แกจะไม่ได้เป็นแค่ฮีลเลอร์... แต่แกจะเป็น ‘เครื่องจักรสังหาร’ ที่โลกใบนี้ไม่มีทางให้อภัย... เลือกเอาสิ ริน จะรักษามิตรสหาย หรือจะสังหารศัตรูให้สิ้นซากโดยแลกกับความเป็นมนุษย์ชิ้นสุดท้ายของแก?” เขายิ้ม ยิ้มที่ดูชั่วร้ายเกินกว่าจะเป็นผมในอีกเวอร์ชันหนึ่ง ก่อนที่เขาจะดึงดาบสีเงินออกจากฝักที่ห้อยอยู่ข้างเอวแล้วพุ่งเข้าใส่ผมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าผมหลายเท่าตัว ความตายที่ไร้ความหมาย... กำลังจะเริ่มต้นขึ้นจากน้ำมือของตัวผมเองในอีกเส้นเวลาหนึ่ง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันโหดร้ายของหมอเทวะคนนี้มาถึงตอนที่ 28 นะครับ