รุ่งอรุณใหม่ของโลกฮันเตอร์

“คาร์ลอส... บอกข้ามาว่ารอยยิ้มของแก มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?” แรงบีบที่ลำคอของผมเพิ่มขึ้นจนกระดูกอ่อนของชายตรงหน้าส่งเสียงลั่น ริน—หรือชื่อที่คนทั้งโลกขนานนามว่า ‘หมอเทวะ’—กำลังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มไร้แววของคาร์ลอส ผมไม่ได้ต้องการคำตอบเพื่อความสะใจ แต่มันคือสัญชาตญาณที่ร่ำร้องว่าสิ่งที่ผมเพิ่งทำลงไป คือการเปิดประตูบานที่โลกนี้ไม่ควรจะเปิด คาร์ลอสไม่ได้ดิ้นรน เขาเพียงแค่ขยับริมฝีปากที่เปื้อนเลือดอย่างยากลำบาก “ริน... นายคิดว่า... ระบบมันสร้างขึ้นมาเพื่อควบคุมมอนสเตอร์งั้นหรือ? ผิดถนัด... มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ... กักขัง ‘พวกเรา’ ไม่ให้กลายเป็นสิ่งนั้นต่างหาก” สิ้นคำพูดนั้น ร่างกายของเขาก็สลายกลายเป็นละอองแสงสีเทาหม่น ไม่ใช่สีฟ้าทองที่คุ้นตาของระบบ แต่เป็นสีแห่งความว่างเปล่าที่แท้จริง “ริน ระวัง!” เสียงของเซร่าดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของผม แต่มันไม่ใช่เสียงที่ราบเรียบเหมือนเอไอทั่วไป มันสั่นเครือ และเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือเมืองฮันเตอร์ก็เปลี่ยนสี มันไม่ใช่การเปลี่ยนผ่านของเวลากลางวันและกลางคืน แต่เป็นรอยแยกมิติขนาดมหึมาที่ฉีกกระชากชั้นบรรยากาศราวกับกระดาษเก่าๆ ค่าสถานะที่เคยแสดงผลอยู่ข้างสายตาของผมดับวูบลง ระบบที่เคยบอกเลเวล ขีดจำกัดพลัง และภารกิจตรงหน้า หายไปเหมือนไม่เคยมีอยู่จริง ผมทิ้งตัวลงคุกเข่า ความเงียบเข้าปกคลุมโลกอย่างฉับพลัน ไม่มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ไม่มีเสียงกริ่งจากมอนสเตอร์ที่พุ่งเข้ามาโจมตี มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกของผมเอง “เซร่า... เกิดอะไรขึ้น?” ผมถามออกไปในใจ แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือความเงียบงันชวนขนลุก ผมยืนขึ้น ปัดฝุ่นที่กางเกงออกอย่างใจเย็น แม้ในใจจะพายุหมุนวน ร่างกายของผมยังคงจำความรู้สึกของ ‘หมัด’ ที่เคยใช้รักษาและสังหารได้ดี ผมลองกำหมัดแน่น พลังมหาศาลไม่ได้หายไปไหน แต่มันเปลี่ยนไป... มันดูดิบเถื่อนและควบคุมยากกว่าเดิม เบื้องล่างของตึกสูงที่ผมยืนอยู่ กลุ่มฮันเตอร์ที่เคยเป็นสมาชิกกิลด์ชั้นนำกำลังยืนงงงัน บางคนถึงกับทรุดลงร้องไห้เมื่อค่าสถานะที่พวกเขาพึ่งพาอาศัยมาตลอดชีวิตหายไป พวกเขาเหมือนเด็กที่เพิ่งถูกตัดสายสะดือ แต่ในขณะที่คนอื่นกำลังแตกตื่น ผมกลับเห็นบางอย่างที่คนอื่นไม่เห็น เงาสีดำค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยแยกมิติ มันไม่ใช่ฝูงมอนสเตอร์ที่พวกเราเคยล่าเพื่อเก็บเลเวล แต่มันคือ ‘ความจริง’ ที่ถูกกักขังไว้ในรูปแบบของสิ่งมีชีวิตที่ไร้รูปร่าง “ระบบไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อปกป้องโลกจากมอนสเตอร์” ผมพึมพำกับตัวเองขณะหยิบเข็มฉีดยาประจุพลังงานชิ้นสุดท้ายออกมา “แต่มันสร้างขึ้นเพื่อกักขังสิ่งที่อยู่เบื้องหลังรอยแยกเหล่านั้นเอาไว้ไม่ให้กลับมาทวงคืนโลกใบนี้ต่างหาก” ผมเดินไปที่ขอบตึก มองลงไปที่ความวุ่นวายเบื้องล่าง การไร้ซึ่งระบบหมายถึงการไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ ไม่มีเลเวล ไม่มีบทลงโทษ ไม่มีฮีลเลอร์ที่คอยรักษาใครตามเงื่อนไข แต่ต่อจากนี้ไป... มันคือการเอาตัวรอดด้วย ‘หมัด’ ของจริง “ริน... ฟังฉันให้ดีนะ” ในที่สุดเซร่าก็ติดต่อมาได้ เสียงของเธอขาดห้วง “หอคอยทมิฬที่นายต้องไปพิชิต... มันไม่ใช่ดันเจี้ยน แต่มันคือ ‘กุญแจ’ ถ้าไม่มีระบบคอยคุม... โลกกำลังจะล่มสลายในอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า” ผมยิ้ม มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังและเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมามันมลายหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะปิดฉากเกมนี้ด้วยมือของผมเอง “ถ้าโลกนี้ไม่มีระบบแล้ว... งั้นฉันก็ไม่ต้องเป็นฮีลเลอร์แล้วใช่ไหม?” ผมถามพลางถอดถุงมือสีขาวที่เปื้อนเลือดทิ้ง “นายจะทำอะไร?” เซร่าถามเสียงสั่น ผมมองไปยังเงาสีดำที่เริ่มคลืบคลานเข้าหาเมือง “ฉันจะแสดงให้พวกมันเห็นว่า... ฮีลเลอร์ที่ต่อยแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ มันน่ากลัวกว่าระบบที่พวกมันเคยกลัวขนาดไหน” ผมกระโดดลงจากตึกสูง ท่ามกลางความตกตะลึงของผู้คนนับพัน ร่างกายของผมพุ่งแหวกอากาศด้วยแรงขับมหาศาลที่เกิดจากกล้ามเนื้อล้วนๆ โดยไม่ต้องอาศัยบัฟจากระบบ ผมพุ่งเข้าหาเงาสีดำก้อนแรกที่ใหญ่ที่สุดด้วยหมัดเปล่าๆ ที่บรรจุพลังชีวิตทั้งหมดที่มี ทว่า... ในวินาทีที่หมัดของผมกำลังจะปะทะกับเงานั้น แสงสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเงาสีดำนั้น เธอหันมามองผม... ดวงตาของเธอเหมือนกับเซร่าไม่มีผิดเพี้ยน แต่สิ่งที่เธอกุมไว้ในมือนั้นคือดาบแห่งระบบที่ควรจะแตกสลายไปแล้ว “พี่ชายคะ...” เธอเอ่ยชื่อที่ผมไม่เคยบอกใคร “ขอบคุณที่ช่วยเปิดประตูให้ฉันนะ” เธอยิ้ม หวานหยดจนน่าสะพรึงกลัว ในขณะที่รอยแยกมิติเบื้องหลังเธอก็เปิดกว้างออกจนเห็นจักรวาลที่ดับสูญไปแล้วที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง... และสิ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนรินมาจนถึงตอนก่อนสุดท้ายนะครับ หมอเทวะแรงก์ SSS จะไม่หยุดอยู่แค่นี้ครับ!