หมอเทวะที่หายไป

“ความตายไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือการทำความสะอาดพื้นที่ว่างเพื่อให้สิ่งใหม่ได้งอกงาม... คุณเข้าใจใช่ไหม ริน?” เสียงของเซร่าก้องกังวานอยู่ในความว่างเปล่าที่ไร้ขอบเขต เธอไม่ได้ปรากฏกายในชุดเกราะฮันเตอร์หรือมาดของเอไอผู้เฉลียวฉลาด แต่ในยามนี้ เธอเป็นเพียงเงาร่างเลือนรางที่ยืนอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่มผู้ผ่านสงครามมานับไม่ถ้วน รินก้มมองมือทั้งสองข้างของตน—มือที่เคยผ่านการชุบชีวิตผู้คนนับหมื่น และมือคู่เดียวกันนี้เองที่เคยกระชากวิญญาณของอริราชศัตรูให้แตกสลายด้วยหมัดเพียงครั้งเดียว เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสมรภูมิบัดนี้ดูผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด “ผมเหนื่อยแล้วครับ เซร่า” รินตอบพลางแค่นยิ้มบางๆ “โลกของฮันเตอร์ โลกของดันเจี้ยน และโลกของการฆ่าฟัน... มันไม่ใช่ที่ของคนอย่างผมมานานแล้ว” “คุณคือวีรบุรุษที่กิลด์ทั้งโลกต้องกราบไหว้ หากคุณเดินจากไป ใครจะหยุดยั้งความโกลาหลที่อาจเกิดขึ้นอีกล่ะคะ... อ้อ ขออภัยครับ ผมลืมไปว่าคุณไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของระบบนั้นอีกต่อไปแล้ว” เซร่าเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ ดวงตาของเธอฉายแววอาลัยอาวรณ์ที่ยากจะปิดมิด รินเดินเข้าไปใกล้หน้าต่างบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นทิวทัศน์ของหอคอยทมิฬที่บัดนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังที่กำลังสลายตัวเป็นละอองแสง “โลกที่ไม่มีระบบคอยกำกับ โลกที่คนเราต้องแก่ชราและตายไปตามธรรมชาติ นั่นคือสิ่งที่ผมไขว่คว้ามาตลอดครับ การเป็นหมอเทวะแรงก์ SSS มันหนักหนาเกินไป... ผมอยากเป็นเพียงริน ชายหนุ่มธรรมดาที่ตื่นมาพร้อมกับกลิ่นกาแฟ ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากหน้าต่างสถานะ” “การละทิ้งพลังระดับพระเจ้าเพื่อแลกกับการเป็นคนธรรมดา คือการตัดสินใจที่บ้าบิ่นที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา” เซร่าก้าวเข้ามาใกล้เธอใช้นิ้วเรียวสัมผัสที่หน้าอกของเขา สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความเย็นเยียบจนรินรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะของมนุษย์จริงๆ “มันอาจจะบ้าครับ แต่ก็นั่นแหละครับ... นั่นคือการเป็นมนุษย์” รินหันไปมองเธอ สายตาของเขาหนักแน่น “ขอบใจนะที่อยู่เคียงข้างกันมาตลอด ทั้งในวันที่ผมเป็นปีศาจและวันที่ผมอยากกลับมาเป็นคน” เซร่าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ จางหายไปในละอองแสง “แล้วพบกันใหม่ ในที่ที่ไม่มีระบบ... หรือบางที เราอาจจะไม่ได้พบกันอีกเลย” รินยืนอยู่ลำพัง ทันใดนั้น แรงดึงดูดมหาศาลก็ฉุดกระชากร่างของเขาผ่านมิติแห่งกาลเวลา ความรู้สึกของการถูกเหวี่ยงเข้าสู่หลุมดำนั้นช่างรุนแรง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คืออิสรภาพที่เขารอคอยมาตลอด เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลิ่นไอของดินหลังฝนตกอบอวลไปทั่วบริเวณ เสียงนกร้องยามเช้าดังแว่วมาตามลม เขาไม่ได้อยู่ในกิลด์ ไม่ได้อยู่ในห้องวิจัยลับของหอคอยทมิฬ แต่นี่คือชานชาลาสถานีรถไฟในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ห่างไกลจากความวุ่นวายของเกตและดันเจี้ยน รินก้มลงมองที่ข้อมือ รอยสักสัญลักษณ์แห่งระบบที่เคยเรืองแสงสีทองได้จางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผิวหนังที่ดูเป็นปกติเหมือนคนทั่วไป เขาหยิบกระเป๋าใบเก่าขึ้นมาสะพาย เดินไปตามทางเท้าที่มีผู้คนสัญจรไปมา ไม่มีใครหันมามองเขา ไม่มีใครคุกเข่าเพื่อร้องขอการรักษา ไม่มีใครหวาดกลัวพลังทำลายล้างที่เคยซ่อนอยู่ใต้หมัดของเขา เขากลายเป็นคนแปลกหน้าในโลกที่เขาเคยปกป้อง และนั่นคือสิ่งที่เขารู้สึกขอบคุณที่สุด รินเดินผ่านร้านดอกไม้เล็กๆ หยุดมองดอกทานตะวันสีเหลืองสดที่กำลังชูช่อรับแสงแดด เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขารู้สึกว่าอากาศนั้นช่างบริสุทธิ์และมีค่า เขาก้าวเดินต่อไปข้างหน้า โดยไม่หันหลังกลับไปมองเงาของอดีตที่ค่อยๆ เลือนหายไปในสายลม ในโลกใบใหม่นี้ ไม่มีเลเวล ไม่มีสกิล ไม่มีศัตรูระดับพระเจ้า มีเพียงชีวิตที่เขาสามารถเลือกกำหนดเองได้ทุกวินาที “สวัสดีครับ... ชีวิต” รินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะก้าวเดินหายเข้าไปในฝูงชนที่ขวักไขว่ ทิ้งตำนานของหมอเทวะแรงก์ SSS ไว้เป็นเพียงเรื่องเล่าในตำนานที่ไม่มีใครยืนยันได้ว่ามีอยู่จริงหรือไม่ หมอเทวะผู้นี้ไม่ได้จากไปไหนไกล เพียงแค่เขาเลือกที่จะมีชีวิตอยู่ในฐานะมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ท่ามกลางโลกที่เขาเฝ้าถนอมเอาไว้ด้วยมือคู่นี้... มือที่ตอนนี้ไม่ได้กำหมัดเพื่อสังหาร แต่กำลังหยิบเงินทอนจากร้านหนังสือเพื่อซื้อหนังสือนิยายเล่มแรกของชีวิตมาอ่าน การเดินทางของรินในฐานะฮันเตอร์สิ้นสุดลงแล้ว แต่ชีวิตที่แท้จริงของเขากำลังเริ่มต้นขึ้น... อย่างงดงามและเรียบง่ายที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนรินมาจนถึงตอนสุดท้ายของตำนานบทนี้อย่างสุดหัวใจนะครับ!