การเตรียมตัวก่อนสงคราม

“ถ้ามึงยังคิดว่าชีวิตของพวกมึงมีค่าแค่เศษเหล็กที่พวกกิลด์ใหญ่เขี่ยทิ้ง ก็ก้มหัวลงไปกราบแทบเท้าพวกมันต่อไปเถอะครับ แต่ถ้าอยากเห็นโลกที่พวกมึงไม่ต้องเอาชีวิตไปทิ้งในดันเจี้ยนเพื่อเป็นโล่มนุษย์ให้ใคร... ก็ลุกขึ้นยืนแล้วมองตาผม” เสียงของผมดังก้องไปทั่วโกดังร้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมและไอความชื้น ผมไม่ได้ตะคอก แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบและเย็นเยียบนั้นกลับทำให้ฮันเตอร์แรงก์ต่ำกว่าสามสิบชีวิตตรงหน้าหยุดหายใจไปชั่วขณะ ร่างจำลองของผมในตอนที่แล้ว... หมัดนั้นที่เฉียดหน้าผมไป มันไม่ใช่แค่ภาพลวงตา มันคือคำเตือนว่าถ้าผมยังอ่อนแอ โลกนี้ก็จะบดขยี้ผมไม่ต่างจากมดปลวก และคนที่อยู่ตรงหน้าผมตอนนี้ คือวัตถุดิบชิ้นสำคัญที่จะสร้างกองทัพที่ไม่มีใครกล้าดูแคลน “คุณรินครับ... พวกเราเป็นแค่ฮันเตอร์แรงก์ E กับ D พวกกิลด์ระดับท็อปมีกองทัพและอาวุธระดับตำนาน ถ้าเราสู้กับพวกเขา เราก็ไม่ต่างอะไรกับเอาไม้ซี่ไปงัดง้างกับภูเขาหิน” ชายวัยกลางคนที่มีแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าเอ่ยขึ้น มือของเขาสั่นเทาขณะกำด้ามดาบเก่าๆ ไว้แน่น ผมก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ จังหวะเท้าแต่ละก้าวหนักแน่นราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย ผมหยุดอยู่ตรงหน้าเขา มือขวาที่เคยใช้รักษาชีวิตผู้คนค่อยๆ เอื้อมไปแตะไหล่ชายคนนั้น ก่อนจะปล่อยกระแสมานาบริสุทธิ์เข้าไปปลอบประโลมบาดแผลเรื้อรังที่เขามีมานานหลายปีด้วยทักษะ ‘หมัดเทวะหวนคืน’ ที่ประยุกต์ใช้เพื่อการฟื้นฟูอย่างรุนแรง “ภูเขาหินน่ะ มันก็แค่ก้อนกรวดที่กองรวมกันสูงเกินไปครับ” ผมยิ้ม แต่ดวงตาของผมไม่ได้ยิ้มตาม “ถ้าคุณรู้วิธีหาจุดยุทธศาสตร์ที่ทำให้มันพังทลายลงมาได้ด้วยแรงนิ้วมือเดียว... คุณยังจะกลัวมันอยู่อีกไหม?” เซร่าที่ยืนกอดอกพิงเสาเหล็กอยู่มุมห้องขยับยิ้มที่มุมปาก แววตาของเธอเป็นประกายสีเงินวาววับ “รินคะ... เอ้อ ขอโทษครับ รินครับ ดูเหมือนระดับพลังมานาของพวกเขาจะเริ่มตอบสนองต่อคำพูดของคุณแล้ว อัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มขึ้น นี่คือสัญญาณของความหวังที่กำลังจุดติดครับ” ผมหันไปมองฝูงชนที่เริ่มขยับกาย พวกเขาไม่ใช่ฮันเตอร์แถวหน้า แต่ละคนมีบาดแผลจากการถูกหักหลัง การถูกใช้เป็นเหยื่อล่อ หรือแม้แต่การถูกทอดทิ้งในดันเจี้ยน ความแค้นเหล่านั้นคือเชื้อเพลิงชั้นยอด “ฟังผมให้ดี” ผมเดินไปที่แท่นไม้กลางโกดัง “สงครามไม่ได้วัดกันที่จำนวนฮันเตอร์แรงก์ SSS ที่กิลด์ใหญ่ถือครอง แต่วัดกันที่ว่าใครพร้อมจะแลกด้วยสิ่งที่มากกว่าชีวิต เพื่อจุดจบที่สมน้ำสมเนื้อ ผมจะมอบพลังที่พวกคุณไม่เคยคิดว่าจะมีให้ ผมจะสอนวิธีทำให้หมัดของคุณหนักพอที่จะทุบเกราะของพวกอหังการให้แหลกคามือ แต่หลังจากนี้... พวกคุณจะไม่ใช่ทาสของกิลด์อีกต่อไป พวกคุณคือ ‘ทหารของหมอเทวะ’” เสียงเงียบงันปกคลุมพื้นที่ชั่วครู่ ก่อนที่ชายคนเดิมที่เคยคัดค้านจะทิ้งดาบลงบนพื้น แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าผม ตามด้วยคนอื่นๆ ที่ทยอยทำตามจนครบทั้งโกดัง พวกเขามองมาที่ผมด้วยสายตาของคนที่เพิ่งพบแสงสว่างในอุโมงค์มืดมิด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังฮึกเหิม เสียงฝีเท้าหนักๆ จากภายนอกก็ดังแทรกเข้ามา *ปัง!* ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกเตะจนบิดเบี้ยว เศษเหล็กกระเด็นไปคนละทิศทาง ชายร่างยักษ์ในชุดเกราะสีดำทมิฬที่มีตราสัญลักษณ์ของ ‘กิลด์มังกรโลหิต’ เดินนำหน้าลูกน้องกว่าห้าสิบคนเข้ามา พวกเขาสวมหน้ากากเหล็กปิดบังใบหน้า แผ่รังสีสังหารที่รุนแรงจนฮันเตอร์ในโกดังของผมถึงกับทรุดเข่า “หมอเทวะริน... การรวบรวมขยะมาไว้ในที่เดียวแบบนี้ มันคืองานอดิเรกที่น่าสมเพชจริงๆ นะครับ” ชายร่างยักษ์หัวเราะร่วน ก่อนจะชักดาบเล่มยักษ์ออกมา “หัวหน้ากิลด์ฝากมาบอกว่า เลิกเล่นบทวีรบุรุษเสียที เพราะวันนี้... ที่นี่จะเป็นหลุมศพของพวกมึงทุกคน!” ผมแค่นหัวเราะในลำคอ พร้อมกับบีบหมัดจนกระดูกลั่นดังกรอบแกรบ รอยยิ้มของผมในตอนนี้คงดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา “ดีครับ... ผมกำลังรอโอกาสที่จะทดสอบพลังของ ‘ทหาร’ ชุดแรกของผมอยู่พอดี” ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะพุ่งออกไป แรงกดดันประหลาดก็ถาโถมลงมาทั่วทั้งโกดัง เซร่าที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ กลับเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชา เธอกระซิบข้างหูผมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “รินครับ... เตรียมตัวให้พร้อม คนที่อยู่หลังชายร่างยักษ์นั่น... คือร่างจำลองของตัวคุณเองที่ถูกดัดแปลงพันธุกรรมจนสมบูรณ์แบบครับ!” ผมชะงักไปทันที เมื่อร่างของชายชุดดำที่เดินก้าวออกมาจากเงามืดนั้น... คือตัวผมเอง ทั้งหน้าตา รอยแผล และแม้แต่กระแสมานาที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายนั้น มันคือ ‘ผม’ ที่ไร้ซึ่งความรู้สึกและมีความอำมหิตมากกว่าสิบเท่า การต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น... และดูเหมือนว่าความลับของระบบที่ผมเคยไว้ใจ กำลังจะกลายเป็นคมดาบที่ย้อนกลับมาเชือดคอผมเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะผู้นี้มาโดยตลอดนะครับ