ระบบหมัดพิฆาตตื่น

"หมอมาถึงแล้วครับ..." รินกระซิบกับความว่างเปล่าด้วยรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความปราณี "และวันนี้... จะมีคนไข้ที่ต้องตายคาเตียงเพิ่มอีกหลายคนเลยทีเดียว" เสียงหัวใจที่เต้นรัวดั่งกลองรบไม่ได้มาจากอกซ้ายของเขา แต่มันมาจากมิติที่ซ้อนทับอยู่เบื้องหลังดวงตา รินยืนนิ่งอยู่หน้าประตูเหล็กกล้าของห้องฉุกเฉินในกิลด์ ‘อเวจีสีเลือด’ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อฉุนกึกเตะจมูก ฮันเตอร์ระดับบีที่กำลังจะหมดลมหายใจนอนรอความตายอยู่บนเตียง โดยมีเหล่าหัวหน้ากิลด์ยืนล้อมรอบด้วยสายตาที่เย็นชา ราวกับกำลังรอให้ ‘เครื่องมือ’ ชิ้นนี้พังลงไปเสียที “ริน... แกมัวชักช้าอะไรอยู่? ถ้าไอ้เศษสวะนี่ตายก่อนแกจะเริ่มฮีล เงินค่าจ้างของแกวันนี้ก็ศูนย์นะ” หัวหน้าหน่วย ‘หมาป่าโลกันตร์’ ตะคอกใส่เขาด้วยเสียงอันน่ารังเกียจ รินไม่ได้โต้ตอบ เขาเพียงแค่ขยับนิ้วมือเบาๆ ถุงมือสีขาวสะอาดสะอ้านถูกดึงให้กระชับเข้ากับข้อมือ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวดูนุ่มนวลและสง่างาม แต่ดวงตาของเขากลับมืดดำยิ่งกว่าเหวไร้ก้น [ตรวจพบความต้องการสังหารของผู้ใช้งาน] [ระบบ ‘หมัดพิฆาตเทวะ’ เริ่มต้นการทำงา... สถานะ: ล็อกอยู่] [เงื่อนไขการปลดล็อก: หัวใจต้องปรารถนาที่จะทำลาย มากกว่าที่จะเยียวยา] เสียงของ ‘เซร่า’ ดังขึ้นในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ที่แห้งแล้ง แต่มันมีความกระหาย มีความเย้ายวน และแฝงความนัยบางอย่างที่รินสัมผัสได้เสมอว่าเธอกำลัง ‘จับตาดู’ เขาอยู่ “จะให้ฉันเยียวยาขยะพวกนี้เพื่ออะไรกันครับ เซร่า?” รินถามในใจ ขณะที่เดินไปหยุดข้างเตียงคนไข้ “หมอที่ดีที่สุด คือผู้ที่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรหยุดยั้งชีวิต เพื่อรักษาดุลยภาพของโลกที่เน่าเฟะนี้ไว้ไงคะ ริน... ปล่อยให้สัญชาตญาณในหมัดของคุณนำทางสิคะ” เสียงของเซร่าสั่นไหวเล็กน้อย เหมือนคนกำลังร่ายมนตร์สะกด รินวางฝ่ามือลงบนบาดแผลที่ฉกรรจ์ของฮันเตอร์ตรงหน้า พลังเวทสีฟ้าอ่อนเริ่มไหลเวียนออกมาจากปลายนิ้ว คนรอบข้างมองเห็นมันเป็นเพียงการฮีลพื้นฐาน แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น รินกลับเปลี่ยนทิศทางของพลังเวทที่ควรจะซ่อมแซมเซลล์ ให้กลายเป็นการอัดฉีด ‘แรงดัน’ มหาศาลเข้าไปแทนที่ *ปัง!* เสียงอวัยวะภายในระเบิดออกเบาๆ ภายในร่างกายของคนไข้ รินกระชับฝ่ามือขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะสะกด [ยินดีด้วย... คุณปลดล็อกระบบหมัดพิฆาตเรียบร้อยแล้ว] [พลังเวทเยียวยาทั้งหมดของคุณ จะถูกเปลี่ยนเป็นพลังกายภาพในการทำลายล้างโดยอัตโนมัติ] [สถานะ: เลเวล 1 - หมัดผู้ทำลายล้าง] ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นปราดไปทั่วแขนขวา รินรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งที่อัดแน่นอยู่ใต้ผิวหนัง แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นห้องใต้เท้าของเขาร้าวเป็นทางยาวโดยไม่มีใครสังเกตเห็น รินยิ้มออกมา—เป็นยิ้มที่ทำให้เซร่าในมิติที่ซ่อนเร้นต้องเผยรอยยิ้มตอบกลับมาเช่นกัน “เป็นไงบ้างครับ... รู้สึกสบายขึ้นไหม?” รินถามคนไข้ที่กำลังตาเหลือกค้างด้วยความทรมาน แต่ริมฝีปากของรินกลับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “ความตายที่ผมมอบให้น่ะ มันเร็วกว่าความเจ็บปวดที่คุณเคยได้รับมาทั้งชีวิตเสียอีกนะ” *เปรี๊ยะ* หัวใจของฮันเตอร์บนเตียงหยุดเต้นทันที รินถอนมือออกอย่างใจเย็น หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับคราบเหงื่อบนหน้าผาก ราวกับว่าเขาเพิ่งทำหน้าที่ของหมอผู้แสนดีเสร็จสิ้น “เสียใจด้วยนะครับ... อาการสาหัสเกินกว่าที่พลังระดับผมจะกู้กลับมาได้” รินกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าหัวหน้ากิลด์ที่เริ่มขยับตัวเข้ามาใกล้ “แก! ไอ้หมอไร้ประโยชน์! แกฆ่าเขา!” หัวหน้าหน่วยหมาป่าพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากคอเสื้อริน แต่ความเร็วที่เขาคิดว่าเหนือกว่าคนธรรมดากลับกลายเป็นความช้าดุจเต่าคลานในสายตาของริน รินก้าวหลบเพียงครึ่งจังหวะ ฝ่ามือขวาที่เพิ่งใช้ ‘ฮีล’ คนไข้เมื่อครู่ ถูกเปลี่ยนเป็นหมัดที่อัดแน่นด้วยพลังเวทมหาศาลที่แปรสภาพเป็นแรงอัดกายภาพ รินไม่ได้ตั้งใจจะชกให้ตายในทันที เขาเพียงแค่อยากทดสอบ ‘ความแม่นยำ’ ของระบบใหม่ หมัดนั้นกระแทกเข้าที่ท้องของหัวหน้าหน่วยหมาป่าอย่างจัง ไม่ใช่การชกธรรมดา แต่เป็นแรงกระแทกที่ส่งผ่านเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังไปทั่วทั้งห้องที่เงียบสนิท ชายร่างยักษ์ลอยกระเด็นทะลุประตูเหล็กออกไปไกลกว่าสิบเมตร กองอยู่กับพื้นในสภาพที่ร่างกายผิดรูป รินยืนจัดปกเสื้อกาวน์ของตัวเองอย่างใจเย็น เขาหันไปมองเซร่าที่ปรากฏกายขึ้นในรูปแบบของภาพโฮโลแกรมลางๆ ข้างตัวเธอเป็นหญิงสาวในชุดเดรสสีดำสนิท ใบหน้าซีกซ้ายถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากเหล็ก “ดูเหมือนว่า ‘คนไข้’ จะเยอะกว่าที่คิดนะครับ เซร่า” รินกล่าวพลางปัดฝุ่นที่ไหล่ “นั่นเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นค่ะ คุณหมอ... เพราะคนที่จะก้าวเข้ามาในห้องนี้คนต่อไป ไม่ใช่แค่พวกเศษสวะกิลด์อเวจีสีเลือด” เซร่ากล่าวพลางชี้ไปที่ประตูทางเข้าที่ถูกพังทลายลงมาอีกครั้ง เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นฝุ่นควันเข้ามา—มันคือ ‘นักฆ่า’ ลำดับที่ 1 ของสมาคมฮันเตอร์อิสระ ที่มีค่าหัวสูงเสียจนคนทั้งกิลด์ต้องสั่นสะท้าน เขามองรินด้วยสายตาที่ไม่ได้มองเป็นหมออีกต่อไป แต่เป็นศัตรูที่ต้องกำจัดทิ้ง “นายคือคนที่ลอบสังหารคนของกิลด์งั้นเหรอ... ริน?” น้ำเสียงแหบพร่าดังก้อง รินสัมผัสได้ถึงไอสังหารระดับแรงก์ S ที่พุ่งตรงมาหาเขาโดยไม่ปิดบัง นี่คือโอกาสเดียวที่จะทดสอบว่า ‘หมัดพิฆาต’ ที่แท้จริง จะจัดการกับฮันเตอร์ระดับสูงได้ดีเพียงใด ผมหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับการรักษาที่เปื้อนเลือดในตอนถัดไปนะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามหมอเทวะแรงก์ SSS ของทุกท่านเสมอมาครับ