ฮีลเลอร์ที่ไร้ค่า

# ฮีลเลอร์ที่ไร้ค่า "แกมันก็แค่ขยะที่มีดีแค่การรักษาแผลถลอก ริน... อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย" เสียงของ 'คาร์ล' หัวหน้ากิลด์อินทรีเหล็กดังก้องสะท้อนไปมาในโถงดันเจี้ยนระดับ D ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและไอเย็นจากซากมอนสเตอร์ รินยันตัวขึ้นจากพื้นดินที่เปรอะเปื้อนโคลนตม มือที่สั่นเทาของเขากุมแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้องเอาไว้ เลือดสีสดไหลซึมผ่านนิ้วมือหยดลงบนพื้นหินจนเกิดเสียง 'แปะ... แปะ...' ที่น่ารำคาญในความรู้สึก รอบตัวเขาคือสมาชิกกิลด์ชั้นแนวหน้าห้านาย พวกเขายืนล้อมวงมองมาที่เขาด้วยสายตาเย็นชาดุจมองเศษขยะที่กำลังจะถูกกำจัดทิ้ง ไม่มีความอาลัย ไม่มีความโกรธแค้น มีเพียงความสมเพชที่แฝงอยู่ในแววตา "พวกเราสูญเสียค่าสมาชิกรายเดือนไปไม่น้อยเพื่อแลกกับการแบกไอ้คนไร้ประโยชน์แบบแกมานานพอแล้ว" คาร์ลกล่าวพลางเก็บดาบเข้าฝัก เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ "ดันเจี้ยนระดับ D แห่งนี้จะเป็นหลุมศพที่ดีสำหรับฮีลเลอร์ที่เลเวลตันแค่ 15 อย่างแก" รินพยายามจะเอ่ยปากอ้อนวอน แต่ลำคอของเขากลับแห้งผากจนแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา เขาเป็นเพียงฮีลเลอร์สายซัพพอร์ตที่อุทิศตนเพื่อกิลด์นี้มาตลอดสามปี แต่ในวินาทีที่วิกฤตมาถึง ทุกคนกลับเลือกที่จะทิ้งเขาไว้ข้างหลังเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากบอสที่กำลังจะปรากฏตัวขึ้น "ทำไม..." รินเค้นเสียงออกมาได้เพียงคำเดียว "ถามถึงเหตุผลเหรอ?" หญิงสาวนักธนูในกลุ่มหัวเราะร่า เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเขา "เพราะแกนั่นแหละที่แย่งตำแหน่งฮีลเลอร์หลักไปขวางทางพวกเรา... ตายๆ ไปซะเถอะนะ ถือว่าทำบุญให้กิลด์" สิ้นเสียงเท้าที่ก้าวถอยห่าง ประตูศิลาขนาดมหึมาก็ถูกปิดลงอย่างรุนแรง ตัดขาดรินออกจากโลกภายนอก ทิ้งเขาไว้ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงริบหรี่จากคบเพลิงเวทมนตร์ที่กำลังจะดับลง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงคำรามก้องจะดังมาจากสุดโถงทางเดิน พื้นดินสั่นสะเทือนตามจังหวะก้าวของ 'ออร์คคิง' บอสระดับสูงของดันเจี้ยนนี้ รินพยายามใช้สกิล 'ฮีล' ระดับต่ำร่ายใส่ตัวเอง แต่มานาที่เหลืออยู่น้อยนิดกลับไม่ตอบสนอง มันเป็นความรู้สึกที่น่าสมเพชที่สุดในชีวิต *หึ... นี่หรือจุดจบของไอ้ซื่อสัตย์* รินแค่นยิ้มให้ตัวเอง พลางเอนหลังพิงกำแพงที่เย็นจัด สายตาของเขาจ้องมองไปยังอุ้งมือที่เปื้อนเลือด ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอมม่วงก็วาบขึ้นในม่านตาของเขา ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านกะโหลกศีรษะ เสียงผู้หญิงที่แหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้นในหัว [ตรวจพบความปรารถนาอันแรงกล้าเพื่อการมีชีวิตรอด... ระบบ 'หมอเทวะ' ได้ทำการเชื่อมต่อ] [คำเตือน: โฮสต์ได้รับบาดเจ็บสาหัส ตรวจพบจิตสังหารของผู้บุกรุก... เริ่มต้นกระบวนการเปลี่ยนผ่านพลัง] "ใครน่ะ?" รินขมวดคิ้ว พยายามพยุงตัวขึ้นในความมืด [ฉันคือเซร่า... เอไอผู้ดูแลหอคอยทมิฬ และนับจากวินาทีนี้ ฉันคือคู่คิดที่จะทำให้แกกลายเป็นสิ่งที่พวกมันต้องหวาดกลัว] เสียงคำรามของออร์คคิงดังใกล้เข้ามาจนกำแพงหินเริ่มแตกร้าว รินกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดที่ท้องเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่พลังฮีลเลอร์ที่เขาเคยรู้จัก มันคือสิ่งที่ดิบเถื่อนกว่านั้น เป็นพลังที่เข้มข้นจนเขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในมวลกล้ามเนื้อ [ฮีลเลอร์มีไว้เพื่อรักษา... แต่ 'หมอเทวะ' อย่างเรา มีไว้เพื่อตัดสินว่าใครสมควรตาย] รินลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้แผลจะยังคงเปิดกว้าง แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกต่อไป แทนที่ด้วยพลังงานมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในหมัดขวา เขามองเห็นสถานะของตัวเองที่เด้งขึ้นตรงหน้า [สถานะ: ริน (เลเวล 15 -> ก้าวข้ามขีดจำกัด)] [อาชีพ: ฮีลเลอร์ (สายหมัดพิฆาต)] [สกิลติดตัว: การรักษาโดยการสัมผัส (ลบสถานะ), กำปั้นทลายวิญญาณ (สร้างความเสียหายจริง)] เสียงฝีเท้าหนักอึ้งของออร์คคิงหยุดลงตรงหน้าเขา มันคือสัตว์ประหลาดสูงสามเมตรที่ถือขวานยักษ์ บอสตัวนี้กำลังจะลงดาบสุดท้ายใส่เขา แต่ในวินาทีนั้น รินกลับเป็นฝ่ายขยับกายก่อน เขาพุ่งตัวออกไปเหมือนกระสุนปืน ลมปะทะใบหน้าจนสั่นไหว เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์ร่ายเพื่อฟื้นฟูอะไรทั้งสิ้น เขาเพียงแค่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แล้วซัดเข้าที่กึ่งกลางหน้าอกของออร์คคิงอย่างเต็มแรง! *เปรี้ยง!* ร่างของออร์คคิงที่ควรจะแข็งแกร่งดุจหินผา กลับปลิวละลิ่วไปกระแทกกับกำแพงจนพังทลายเป็นซากปรักหักพัง เสียงกระดูกแตกหักดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วชั้นดันเจี้ยน รินยืนหอบหายใจพลางมองผลงานของตัวเอง หมัดของเขาไม่ได้แค่ต่อย แต่เขาสัมผัสได้ว่าพลังเวทในตัวได้ 'ดูดกลืน' พลังชีวิตของมอนสเตอร์เข้ามาซ่อมแซมแผลของเขาในเสี้ยววินาที [ยินดีด้วย... แกเริ่มเข้าใจหน้าที่ของฮีลเลอร์ที่แท้จริงแล้ว ริน] เซร่ากระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า รินปาดเลือดที่มุมปาก ดวงตาของเขากลายเป็นสีทองเรืองรองแวบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นความเงียบขรึมที่น่าสะพรึงกลัว เขาไม่ได้มองไปที่ซากบอส แต่มองไปยังทิศทางที่คาร์ลและพวกพ้องเดินจากไป ดันเจี้ยนระดับ D แห่งนี้จะไม่ใช่หลุมศพของเขา... แต่มันคือจุดเริ่มต้นของนรกสำหรับทุกคนที่กล้าหักหลังเขา รินก้าวเดินออกจากซากปรักหักพัง มุ่งหน้าสู่ทางออกด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน แสงสว่างจากประตูมิติด้านหน้าเริ่มสั่นไหวคล้ายกับมีบางอย่างกำลังพยายามแทรกตัวเข้ามาจากภายนอก เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นที่อีกฟากของประตู ดูเหมือนว่าพวกคาร์ลจะย้อนกลับมาเพราะเกรงว่าบอสจะดรอปไอเทมระดับสูง... พวกเขากำลังก้าวเข้ามาสู่กับดักที่เขาสร้างไว้โดยไม่รู้ตัว รินกระชับกำปั้นจนได้ยินเสียงข้อต่อนิ้วลั่นเบาๆ เขาไม่ได้หวาดกลัวอีกต่อไป ความแค้นที่เคยเป็นดั่งโซ่ตรวน บัดนี้ได้กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นยอด "หมอมาถึงแล้วครับ..." รินกระซิบกับความว่างเปล่าด้วยรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความปราณี "และวันนี้... จะมีคนไข้ที่ต้องตายคาเตียงเพิ่มอีกหลายคนเลยทีเดียว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามบทเริ่มต้นของตำนานฮีลเลอร์สายหมัดพิฆาตนะครับ!