เลเวลอัปแบบก้าวกระโดด

"หมัดขวาของแกมันเบาไป เหมือนคนไม่ได้กินข้าวมาสามวันนะ" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มือซ้ายของเขารับหมัดของออร์คขุนพลระดับบอสด้วยฝ่ามือเพียงข้างเดียว แรงปะทะทำให้พื้นดินใต้เท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง แต่ร่างของรินกลับไม่ขยับแม้แต่เซนติเมตรเดียว ก่อนที่เขาจะกระแทกหมัดขวาเข้าที่ลิ้นปี่ของมันจนเสียงกระดูกซี่โครงยุบดังสนั่นหวั่นไหว แทนที่จะปล่อยให้มันตายทันที รินกลับคว้าคอของมันไว้ แล้วแสงสีทองนวลตาซึ่งควรจะเป็นพลังแห่งการเยียวยากลับไหลทะลักออกมาจากปลายนิ้ว... แต่มันไม่ใช่การรักษา มันคือการกระตุ้นเซลล์ในร่างกายของสัตว์อสูรให้ขยายตัวอย่างบ้าคลั่งจนระเบิดออกจากภายใน "การรักษา... ก็แค่การทำลายล้างในมุมกลับเท่านั้นแหละ" รินพึมพำขณะร่างของบอสนักรบออร์คแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีม่วงท่ามกลางความว่างเปล่าของดันเจี้ยนชั้นลึก [ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณเลเวลอัปจาก 24 เป็น 32!] [ได้รับแต้มสถานะ: ความแข็งแกร่ง +15, ความเร็ว +10, พลังเวท +20] "กะอีแค่เลเวลอัป 8 ขั้น... ยังไม่พอหรอก เซร่า" รินปัดเศษฝุ่นออกจากไหล่เสื้อคลุมฮีลเลอร์สีขาวสะอาดตาที่เปื้อนคราบเลือดสีคล้ำ เขาเดินตรงไปยังแกนกลางของดันเจี้ยนโดยไม่หยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว "รินคะ... เอ่อ ขออภัยค่ะ รินครับ" เสียงของเซร่าดังกังวานขึ้นในหัวของเขา น้ำเสียงของเธอมีความกังวลแฝงอยู่เบาบาง "อัตราการเต้นของหัวใจคุณสูงเกินเกณฑ์ปกติ และระดับพลังมานาในร่างกำลังปั่นป่วนจากการหักโหม หากยังคงฟาร์มด้วยความเร็วนี้ต่อไป ร่างกายมนุษย์ของคุณอาจจะรับภาระไม่ไหว" รินหยุดเดินชั่วครู่ ดวงตาของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ทว่าในส่วนลึกของนัยน์ตาสีเทาคู่นั้นกลับมีความกระหายที่น่ากลัวซ่อนอยู่ "ร่างกายน่ะเหรอ? เซร่า... คนที่ถูกทิ้งให้ตายในก้นบึ้งของหอคอยอย่างไร้เกียรติอย่างฉัน ไม่มีสิทธิ์พูดเรื่องขีดจำกัดหรอก" เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูมิติดันเจี้ยนระดับ S อีกแห่งก็ถูกเปิดออกด้วยทักษะ 'กุญแจมรณะ' ที่เขาเพิ่งพัฒนาขึ้นจากการใช้มานาทำลายโครงสร้างมิติ เขาไม่ได้เข้ามาที่นี่เพื่อกอบกู้โลก หรือเพื่อสร้างกิลด์อันดับหนึ่งอย่างที่ฮันเตอร์คนอื่นๆ ฝันถึง ทุกก้าวที่เขาเดินในดันเจี้ยนที่เงียบสงัดนี้ คือการสะสมพลังเพื่อรอวันที่จะย้อนกลับไปเหยียบย่ำ 'กิลด์ศักดิ์สิทธิ์' ที่เคยหักหลังเขาให้จมดิน การฟาร์มดำเนินไปอย่างบ้าคลั่ง รินเปลี่ยนรูปแบบการต่อสู้ไปเรื่อยๆ เขาใช้ทักษะ 'ฮีล' เพื่อดึงศัตรูเข้าใกล้ แล้วใช้ 'หมัดเทวะ' ปิดฉากด้วยการหักกระดูกในจุดตายเพียงครั้งเดียว ห้องแล้วห้องเล่า บอสแล้วบอสเล่า ล้มตายลงใต้ฝ่าเท้าของชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพียง 'สายสนับสนุน' เหงื่อหยดหนึ่งไหลผ่านสันกรามของรินลงมาที่คาง เขายืนอยู่ท่ามกลางซากศพของสัตว์อสูรนับร้อยในดันเจี้ยนชั้นที่ 50 ของวันนั้น พลังเวทในร่างกายขยายตัวจนเส้นเลือดดำปูดโปนตามแขน แต่เขากลับแสยะยิ้มที่มุมปาก "ระดับเลเวล 45... ยังห่างไกลนัก" เขาพึมพำกับตัวเอง ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าสู่ประตูมิติถัดไป ทันใดนั้นบรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน กลิ่นอายมรณะที่รุนแรงกว่าสัตว์อสูรตัวไหนที่เขาเคยเจอมาพุ่งตรงเข้าใส่ตัวเขา รินสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่บีบคั้นจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ไม่ใช่สัตว์อสูร... แต่มันคือฮันเตอร์ "น่าประทับใจจริงๆ ไม่คิดเลยว่าจะได้มาพบ 'หมอเทวะ' ที่ถูกลบชื่อออกจากทะเบียนฮันเตอร์ตัวเป็นๆ ในที่แบบนี้" เสียงแหบพร่าดั่งเสียงกรีดกระดาษดังมาจากเงามืดด้านหลัง รินหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้า พร้อมกับกำปั้นที่อัดแน่นไปด้วยมานาสีดำสนิท แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้มือที่กำแน่นนั้นคลายออกเล็กน้อย ชายในชุดคลุมสีดำสนิท ผู้มีดวงตาข้างหนึ่งถูกปิดไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาว กำลังยืนถือไอเทมชิ้นหนึ่งที่รินจำได้แม่นยำ... มันคือนาฬิกาทรายแห่งหอคอยทมิฬ ชิ้นส่วนที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน "แกเป็นใคร?" รินถาม น้ำเสียงเยือกเย็นและเฉียบคม ชายผู้นั้นไม่ตอบ แต่กลับโยนนาฬิกาทรายนั้นมาให้ริน พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูสยดสยอง "ท่านผู้เฒ่าฝากบอกมาว่า... การเลเวลอัปของเจ้ามันช้าเกินไป ริน หากเจ้าอยากจะเห็นความจริงเบื้องหลังการทรยศในวันนั้น เจ้าต้องแข็งแกร่งขึ้นจนสามารถทำลายกฎของระบบทิ้งเสีย... ก่อนที่ 'พวกมัน' จะรู้ตัวว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่" รินคว้านาฬิกาทรายนั้นไว้ แต่ทันใดนั้นเข็มนาฬิกากลับหมุนย้อนกลับด้วยความเร็วสูง ภาพนิมิตในหัวของเขาสั่นไหว เขาเห็นตัวเองในอนาคตที่กำลังโอบกอดศพของใครบางคน... คนที่เขาเพิ่งจำได้ว่าเป็น 'น้องสาว' ของเขาเองที่หายสาบสูญไปตั้งแต่ต้นเรื่อง "นั่น... หมายความว่ายังไง!" รินตะโกน แต่ชายชุดดำกลับกลายเป็นเพียงหมอกควันจางหายไป ทิ้งไว้เพียงเสียงกระซิบสุดท้ายที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เจ้าไม่ใช่ผู้กล้า ริน... เจ้าเป็นเพียงเครื่องมือที่ถูกสร้างมาเพื่อจุดชนวนวันสิ้นโลก" กราบขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะสายโหดในครั้งนี้ด้วยนะครับ