ชื่อเสียงที่เริ่มกระฉ่อน

“เลิกพร่ำเพ้อเรื่องโชคชะตาได้แล้ว เซร่า... ความจริงที่ว่าข้าเป็นเครื่องมือหรืออะไรก็ตาม มันเปลี่ยนความจริงที่ว่าหมัดข้าสามารถบดขยี้กะโหลกพวกมันได้เพียงครั้งเดียวไม่ได้หรอก” รินกล่าวพลางเช็ดคราบเลือดที่กระเด็นเปื้อนถุงมือแพทย์สีขาวสะอาดด้วยผ้าเช็ดหน้าสีดำสนิท ในห้องพักที่เงียบเชียบของโรงแรมราคาถูกใจกลางเขตการค้า บรรยากาศรอบตัวเขามีเพียงความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง เสียงฝนตกกระทบกระจกด้านนอกไม่ได้ทำให้เขาหวั่นไหวแม้แต่น้อย เซร่าที่ปรากฏตัวในรูปแบบโฮโลแกรมส่องประกายสีครามจางๆ ยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตาสีอำพันของเธอมองรินด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “ความเย็นชาไม่ใช่เกราะกำบังหรอกนะริน สิ่งที่ระบบเพิ่งประกาศไปทั่วทั้งเครือข่ายฮันเตอร์... การที่ชื่อของ ‘ฮีลเลอร์หมัดพิฆาต’ พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับท็อป 50 ของรายชื่อผู้ที่กิลด์ใหญ่ต้องการตัวที่สุด ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมองข้ามได้” รินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่เคยใช้ถือคทารักษาบัดนี้กำแน่นจนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ “ให้พวกมันแห่กันมาเถอะ ยิ่งมามาก ข้าก็ยิ่งมีโอกาสทดสอบประสิทธิภาพของทักษะ ‘ฮีลลิ่ง สไตรค์’ (Healing Strike) ได้บ่อยขึ้นเท่านั้น” เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างจังหวะที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี รินไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาใช้ประสาทสัมผัสที่ได้รับการขัดเกลาจากระบบตรวจจับผู้มาเยือนได้ทันที กลิ่นอายของมานาที่หนาแน่นเกินกว่าจะเป็นเพียงพนักงานโรงแรมบ่งบอกถึงตัวตนของ ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ “คุณรินครับ ผม ‘คานัน’ จากกิลด์นอร์ทสตาร์ ขออนุญาตสนทนาด้วยความเคารพได้ไหมครับ?” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา รินขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าของเขาดูผ่อนคลายแต่แฝงไว้ด้วยความดุดันที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ เขาเดินไปเปิดประตูเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ประดับตราสัญลักษณ์ดาวเหนือบนปกเสื้อ ชายผู้นี้คือรองหัวหน้ากิลด์ระดับท็อปที่คนทั้งเมืองต้องก้มหัวให้ “ไม่มีเวลาให้คนแปลกหน้าหรอกครับ ถ้าไม่มีธุระด่วน ผมจะไปพักผ่อนแล้ว” รินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความยำเกรง คานันยิ้มที่มุมปาก แม้จะถูกปฏิเสธแต่ดวงตาของเขากลับกวาดมองไปทั่วห้องเหมือนกำลังสแกนหาบางอย่าง “กิลด์ของผมเห็นวีดีโอที่คุณจัดการบอสแรงก์ A ในดันเจี้ยนชั้นใต้ดินเพียงลำพังด้วย ‘การรักษา’ ที่น่าทึ่ง... เราไม่ได้ต้องการตัวคุณในฐานะฮีลเลอร์ธรรมดาครับ เราต้องการ ‘อาวุธ’ ที่มีชีวิตอย่างคุณ” รินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกจนคานันต้องขมวดคิ้ว “อาวุธอย่างนั้นหรือครับ? ดูเหมือนพวกคุณจะยังเข้าใจผิดไปมาก... ผมไม่ใช่สิ่งที่ใครจะครอบครองได้ และที่สำคัญ ผมไม่ทำงานให้ใครฟรีๆ โดยเฉพาะพวกที่ชอบอ้างชื่อความยุติธรรมมาบังหน้า” “นั่นคือการตัดสินใจที่พลาดมหันต์นะคุณริน” คานันขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว “เพราะในขณะที่เราคุยกันอยู่ ตอนนี้หน้ากิลด์ระดับกลางอีกสามแห่งกำลังระดมพลเพื่อมาเชิญชวน... หรืออาจจะเรียกให้ถูกคือ ‘บีบบังคับ’ ให้คุณไปกับเขา เพราะไม่มีใครอยากให้ ‘เครื่องมือ’ ที่ทรงพลังแบบคุณไปตกอยู่ในมือของกิลด์คู่แข่ง” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ รินรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าของผู้คนที่กำลังล้อมอาคารนี้ไว้ เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับรู้สึกตื่นเต้นจนเลือดในกายสูบฉีด นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเงินหรือชื่อเสียง แต่มันคือการประกาศศักดาให้โลกที่เคยเหยียบย่ำเขาได้รู้ว่า บัดนี้ผู้ถูกล่าได้เปลี่ยนสถานะเป็นผู้ล่าแล้ว “บอกพวกเขาสิครับคานัน ว่าถ้าอยากได้ตัวผม ก็ให้เตรียมโลงศพมาด้วย... ไม่ใช่สำหรับผม แต่สำหรับพวกเขาทุกคน” รินพูดจบพร้อมกับดันประตูจนปิดสนิทต่อหน้าต่อตาอีกฝ่าย เมื่อประตูปิดลง เซร่าก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเธอ สีหน้าของเธอเคร่งขรึมขึ้นผิดปกติ “ริน... ระบบเพิ่งตรวจพบ ‘สัญญาณรบกวน’ ระดับสูงจากชั้นใต้ดินของโรงแรมแห่งนี้ มันไม่ใช่กองกำลังของกิลด์ แต่เป็นสิ่งที่เชื่อมโยงกับ ‘หอคอยทมิฬ’ ที่เจ้าเคยถูกทิ้งไว้” รินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อพื้นห้องเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนที่ไฟในห้องจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงจากทักษะเนตรสังหารที่เขากระตุ้นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายร้อยคนเริ่มดังขึ้นจากโถงทางเดิน แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือ... เสียงกระซิบที่ดังออกมาจากผนังห้องพัก มันไม่ใช่เสียงมนุษย์ แต่มันคือเสียงเรียกชื่อเขาในนาม ‘ผู้ทำลายล้างที่ถูกจองจำ’ รินก้มลงมองมือตัวเองที่เริ่มมีออร่าสีดำแผ่ออกมา เขาไม่ได้หวาดกลัว แต่เขากลับยิ้มออกมาด้วยความกระหาย “เซร่า... ดูเหมือนว่าพวกฮันเตอร์กิลด์จะไม่ใช่ปัญหาเดียวของข้าในคืนนี้แล้วสินะ” ทว่าก่อนที่รินจะทันได้ก้าวออกจากห้อง รอยแยกมิติบิดเบี้ยวขนาดใหญ่ก็ฉีกกระชากกลางอากาศใจกลางห้องพักของเขา ร่างที่คุ้นเคยในชุดคลุมสีขาวเปื้อนเลือดของ ‘คนที่ควรจะตายไปแล้ว’ ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นพร้อมกับถือมีดสั้นที่รินจำได้ดีว่าเป็นของใคร... “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ ริน... เจ้าคนทรยศ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหมอเทวะแรงก์ SSS ในตอนที่ 8 นี้ และเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับตอนต่อไปที่ความจริงจะถูกกระชากออกมาอย่างโหดร้ายนะครับ!