จุดกึ่งกลางของเรื่องราว

“ถ้าคุณยังดื้อดึงจะผ่าชิ้นเนื้อนั่นด้วยตัวคนเดียว โดยไม่สนใจว่าใครจะเฝ้าหน้าห้องบ้าง หมอธีร์... คืนนี้คุณจะได้กลายเป็นศพรายถัดไปบนเตียงสเตนเลสนั่นเอง!” เสียงของรินรดาดังสะท้อนก้องในห้องชันสูตรที่เงียบสงัด เธอไม่ได้ตะคอก แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงของหญิงสาวบ่งบอกถึงความกังวลที่ขีดสุด มือของเธอเลื่อนปืนพกกระบอกเก่งลงจากโต๊ะทำงานมาเหน็บไว้ที่เอว ก่อนจะจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความผิดหวัง หมอธีร์วางมีดผ่าตัดลงบนถาดโลหะจนเกิดเสียง ‘เคร้ง’ เบาๆ เขาไม่ได้หันไปมองคู่หู แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่สไลด์แก้วภายใต้กล้องจุลทรรศน์ตัวโปรด แสงไฟสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงสะท้อนบนเลนส์แว่นตาของเขา ปกปิดแววตาที่กำลังสั่นไหวจากความเหนื่อยล้าสะสมตลอด 48 ชั่วโมงที่ผ่านมา “รอยกรีดที่กระดูกซี่โครงซี่ที่หก... ไม่ใช่ฝีมือของคนทั่วไป ริน” หมอธีร์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าแต่ยังคงความเยือกเย็น “มันคือการวางตำแหน่งมีดแบบจงใจ เพื่อให้ตับได้รับความเสียหายมากที่สุดในขณะที่เหยื่อยังมีชีวิตอยู่... นี่คือลายเซ็นของคนที่มีความรู้ทางการแพทย์สูงกว่าผมเสียอีก” รินรดาก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ติดตัวเขา “แล้วไงครับ? คุณคิดว่าถ้าคุณตายไปอีกคน ความจริงเรื่องพ่อคุณ หรือเหยื่อพวกนี้จะถูกเปิดเผยออกมางั้นเหรอ? เรากำลังสู้กับศาสตราจารย์ไกรสร... ชายที่คุมทั้งโรงพยาบาลและกระบวนการยุติธรรมบางส่วนไว้ในกำมือ คุณจะเอาชนะคนทั้งระบบด้วยมีดผ่าตัดเพียงเล่มเดียวไม่ได้หรอกนะ” หมอธีร์ถอนหายใจยาว เขายอมละสายตาจากกล้องจุลทรรศน์แล้วหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ใบหน้าของเขาซูบตอบ ผิวพรรณซีดเผือดจากการขาดการพักผ่อน แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงทอประกายแห่งความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม “ผมคิดมาตลอดว่า นิติเวชศาสตร์คือความจริงที่โกหกไม่ได้... ผมเชื่อว่าแค่หลักฐานบนโต๊ะผ่าตัดก็เพียงพอที่จะกระชากหน้ากากฆาตกรออกมา” หมอธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมรับออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบาแต่ชัดเจน “แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า ผมประเมินความมืดมิดของคนพวกนี้ต่ำเกินไป คดีนี้ไม่ใช่แค่การไขปริศนาฆาตกรรม แต่มันคือการรบ... ที่ผมคนเดียวไม่มีวันชนะ” รินรดาพยักหน้าช้าๆ เธอสัมผัสได้ถึงการยอมจำนนต่อสถานการณ์จริงของชายที่ทรนงที่สุดคนหนึ่งที่เธอเคยรู้จัก “ถ้าคุณรู้ตัวแล้ว ก็ควรหยุดพัก แล้วกลับไปวางแผนใหม่ เราต้องการกำลังเสริม... เราต้องการใครสักคนที่ไกรสรคาดไม่ถึง” “คนแบบไหนล่ะที่ไกรสรจะคาดไม่ถึง?” หมอธีร์ถามพลางขยับแว่น “คนที่จะยอมแลกทุกอย่าง แม้แต่เกียรติยศ เพื่อทำลายมันจากข้างใน” รินรดาตอบพลางหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดไฟล์เอกสารลับที่เธอเพิ่งได้รับมาเมื่อชั่วโมงก่อน “ผมมีรายชื่ออาจารย์แพทย์อีกสามคนที่ถูกตัดตอนออกจากตำแหน่งหลังจากพยายามตรวจสอบบัญชีคลังอวัยวะ... ถ้าเราดึงพวกเขามาเป็นพวกได้ เราจะเปิดโปงเรื่องนี้ต่อหน้าสาธารณะชน ไม่ใช่แค่ในรายงานชันสูตรที่ถูกทำลายทิ้งได้ทุกเมื่อ” หมอธีร์มองดูรายชื่อบนหน้าจอ แสงไฟจากจอสะท้อนในตาเขา เขานิ่งคิดถึงภาพพอร์ตเทรตพ่อที่แขวนอยู่ในบ้าน ความทรงจำที่ขมขื่นแต่เป็นแรงผลักดันให้เขาก้าวเดินมาถึงจุดนี้ ครั้งนี้เขาไม่ได้สู้เพื่อความยุติธรรมที่ว่างเปล่า แต่เขากำลังสร้างเครือข่ายเพื่อทลายหอคอยงาช้างที่เต็มไปด้วยเลือด “ตกลงครับ” หมอธีร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะอ่อนล้า แต่เขาก็เริ่มเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ “เราจะเริ่มจากคนชื่อ ดร.วิรัช ก่อน... เขาเป็นคนเดียวที่เคยคัดค้านรายงานการตายของพ่อผมเมื่อสิบห้าปีก่อน” รินรดายิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เธอหยิบเสื้อแจ็คเก็ตขึ้นมาพาดบ่า “งั้นก็ไปกันได้แล้ว... ก่อนที่หมอไกรสรจะส่งใครมาเก็บงานเราที่นี่” ทว่า ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวเดินออกไปจากห้องชันสูตร เสียงโทรศัพท์สายตรงบนโต๊ะทำงานของหมอธีร์ก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิท เสียงกริ่งของมันแหลมสูงจนบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก หมอธีร์ชะงักฝีเท้า เขาหันกลับไปมองเครื่องโทรศัพท์สีดำสนิทที่ไม่ได้ใช้งานมานานนับปี เขารับสายด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย “ฮัลโหล...?” ไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสายในช่วงวินาทีแรก มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วๆ และเสียงเพลงคลาสสิกที่คุ้นหู—เพลงที่พ่อของเขาชอบฟังก่อนจะหายสาบสูญไปในคืนนั้น เสียงนั้นแทรกด้วยเสียงกระซิบที่เย็นยะเยือกจนขนลุกชัน “หมอธีร์... อย่าพยายามส่องกล้องมองหาความจริงในห้องมืดเลย เพราะสิ่งที่นายกำลังเห็น คือสิ่งที่ฉันอนุญาตให้เห็นเท่านั้น” ก่อนที่หมอธีร์จะทันได้ถามชื่อ สายก็ถูกตัดไปทันที พร้อมกับไฟในห้องชันสูตรที่ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับ และเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้องจากประตูทางออกฉุกเฉินด้านหลัง! ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจุดกึ่งกลางของเรื่องราวไปกับผม ดร.นิติเวช และหวังว่าท่านจะติดตามดูว่าใครคือผู้มาเยือนในความมืดคนนี้ในตอนถัดไปครับ