พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

“อย่าขยับ...” เสียงทุ้มต่ำแต่เยือกเย็นดังกังวานขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องชันสูตร กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เคยคุ้นเคยบัดนี้กลับเจือปนด้วยกลิ่นสาบของฝนและเหงื่อไคล ผม—หมอธีร์—กระชับมีดผ่าตัดในมือแน่น สัญชาตญาณนิติเวชบอกให้ผมหยุดนิ่งเพื่อฟังทิศทางของลมหายใจที่กระชั้นถี่ใกล้เข้ามาทุกที เสียงฝีเท้าหนักๆ สลับกับเสียงลากของวัตถุบางอย่างบนพื้นกระเบื้องยาง มันไม่ใช่ท่าทางการเดินของคนที่มาอย่างเปิดเผย แต่เป็นท่าทางของผู้ที่กำลังลาก 'ภาระ' เข้ามาในพื้นที่ปิดตาย *คลิก* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ เป็นสัญญาณว่าผู้มาเยือนเพิ่งจะปลดล็อกเซฟตี้ปืนพก ผมตัดสินใจไม่รอให้เขาเริ่มก่อน ร่างกายขยับไวกว่าความคิด ผมอาศัยความคุ้นเคยกับตำแหน่งวางถาดเครื่องมือแพทย์ พลิกตัวไปด้านข้างพร้อมกับถีบโต๊ะสเตนเลสให้ล้มคว่ำลงเป็นกำบัง เสียงเหล็กกระทบพื้นดังก้องกังวานไปทั่วห้อง แต่ทว่า... ไม่มีเสียงปืนลั่นตามมา “ใจเย็นครับหมอ ผมมาดี” เสียงผู้หญิงที่คุ้นหูโพล่งขึ้นในความมืด น้ำเสียงนั้นแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นที่ผมจำได้แม่น “ถ้าผมจะฆ่าคุณ ผมคงไม่ฝ่าด่านตรวจที่อาคารจอดรถเข้ามาให้เหนื่อยหรอกครับ” ผมหรี่ตาพยายามปรับโฟกัสในความมืดจนเห็นเงาร่างคนตรงหน้า เธอยืนนิ่ง ไม่ได้เล็งปืนมาที่ผม แต่กลับถือแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งไว้ข้างตัว ‘วีรยา’ นักข่าวสายสืบที่ตามขุดคุ้ยคดีหายตัวไปของนักศึกษาแพทย์มานานหลายเดือน เธอไม่ใช่คนที่จะบุกรุกเข้ามาในพื้นที่หวงห้ามแบบนี้หากไม่มีเหตุผลใหญ่หลวงพอ “คุณเข้ามาทางประตูหนีไฟหลังอาคารได้ยังไง” ผมถามพลางหยิบไฟฉายปากกาขึ้นมาเปิด แสงสีขาวนวลเผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอ “และทำไมคุณถึงรู้ว่าผมกำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่” “ผมมีแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้ และแหล่งข่าวคนนั้นบอกว่า ‘อาจารย์ใหญ่’ กำลังจะจัดการเก็บกวาดหลักฐานทิ้งในคืนนี้” วีรยาก้าวเข้ามาใกล้ เธอยื่นแท็บเล็ตให้ผม “ดูนี่ครับ หมอ... ภาพที่ถ่ายจากกล้องวงจรปิดในโกดังเก่าที่ท่าเรือรหัส 4-A หมอจะเห็นว่าคนของศาสตราจารย์ไกรสรไม่ได้แค่ขนส่งเวชภัณฑ์อย่างที่พวกเขากล่าวอ้าง” ผมรับแท็บเล็ตมาดู นิ้วโป้งปัดหน้าจออย่างรวดเร็ว ภาพที่ปรากฏคือกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดกาวน์ที่พยายามยกกล่องเหล็กขนาดเท่าตัวคนลงจากรถบรรทุก ทว่ามุมกล้องที่ซูมเข้าไปเห็นรอยเลือดยังสดใหม่เปรอะเปื้อนอยู่บนพื้นผิวเหล็ก มันคือหลักฐานการชำแหละอวัยวะที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา “ทำไมคุณถึงยื่นมือเข้ามาช่วยผม” ผมเงยหน้าขึ้นถาม สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “คุณรู้อยู่แล้วว่าถ้าไกรสรรู้ว่าคุณเป็นนกต่อ เขาไม่ปล่อยคุณไว้แน่” “เพราะพ่อของหมอ คือคนที่เคยช่วยชีวิตผมไว้เมื่อสิบปีก่อน ในคดีที่ตำรวจมองข้ามไป” วีรยาตอบเสียงเรียบ แต่สายตาที่สั่นไหวนั้นฟ้องว่าเธอกำลังกลัว “ผมไม่ได้มาช่วยหมอเพราะความเมตตา แต่ผมมาทวงความยุติธรรมให้คนตาย... และผมมีบางอย่างที่หมอต้องเห็นก่อนที่ไกรสรจะส่งคนมาเก็บเราทั้งคู่ที่นี่” เธอกดปุ่มเล่นไฟล์วิดีโออีกไฟล์หนึ่ง ภาพที่ปรากฏทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น มันเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดภายในห้องทำงานส่วนตัวของศาสตราจารย์ไกรสร ศาสตราจารย์ผู้เป็นที่เคารพกำลังคุยกับใครบางคน... คนคนนั้นไม่ได้เห็นใบหน้าชัดเจน แต่เครื่องแต่งกายและรอยสักรูปงูเลื้อยรอบข้อมือซ้าย คือสิ่งเดียวกับที่ผมพบในบันทึกเก่าของพ่อก่อนท่านจะจากไป “มันไม่ได้อยู่แค่ในโรงพยาบาลหมอ แต่มันฝังรากลึกอยู่ในกระบวนการยุติธรรม” วีรยากระซิบ “คนคนนี้ คือตัวการที่สั่งปิดคดีของพ่อคุณเมื่อหลายปีก่อน” จังหวะนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟฉุกเฉินสีแดงหมุนวนวูบวาบไปทั่วห้องชันสูตร เสียงฝีเท้าจำนวนมหาศาลกำลังพุ่งตรงมาที่หน้าประตูห้องนี้ ผมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่พนักงานรักษาความปลอดภัยทั่วไป แต่เป็นหน่วยเก็บกวาดที่ไกรสรส่งมา ผมหันไปคว้ากล่องใส่หลักฐานและข้อมูลการชันสูตรชิ้นสำคัญก่อนจะมองหน้าวีรยา “ทางออกเดียวคือท่อน้ำทิ้งใต้ห้องนี้ คุณตามผมมา!” ขณะที่ผมกำลังจะงัดฝาท่อออก เสียงเคาะประตูจังหวะหนักๆ ก็หยุดลงแทนที่ด้วยความเงียบเชียบที่น่าขนลุก ก่อนที่ประตูเหล็กกล้าของห้องชันสูตรจะถูกระเบิดออกด้วยแรงอัดมหาศาล ควันสีเทาคลุ้งกระจายไปทั่ว ผมคว้าข้อมือวีรยาเตรียมจะกระโดดลงไปในช่องแคบ แต่ทว่า... ร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันกลับทำให้ผมต้องหยุดชะงัก คนคนนั้นสวมเครื่องแบบนิติเวชเต็มยศ แต่สวมหน้ากากอนามัยสีดำสนิท เขาขยับแว่นสายตาที่สะท้อนแสงไฟฉุกเฉิน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ผมคุ้นเคยที่สุดในชีวิต “หมอธีร์... การชันสูตรศพนี้ยังไม่จบนะ และศพที่อยู่บนเตียงนั่น ก็คือคนใกล้ตัวที่สุดที่คุณไม่อยากเห็นที่สุดในตอนนี้” ร่างที่นอนคลุมผ้าขาวบนเตียงชันสูตรกลางห้องค่อยๆ ถูกมือของคนแปลกหน้านั้นดึงผ้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้โลกทั้งใบของผมพังทลายลงในพริบตาเดียว ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ดร.นิติเวช