ความจริงที่ถูกฝัง

"กลิ่นดินที่นี่... มันผิดปกติครับ รินรดา" เสียงของผมทุ้มต่ำท่ามกลางความเงียบงันของสุสานร้างท้ายเมือง กลิ่นสาบดินชื้นแฉะปนกลิ่นเน่าเสียที่โชยขึ้นมาจากหลุมลึกที่พวกเราเพิ่งขุดลึกลงไปเพียงหนึ่งเมตรไม่ได้บ่งบอกถึงการย่อยสลายตามธรรมชาติ แต่มันคือกลิ่นของสารเคมีบางอย่างที่ถูกราดทับลงไปเพื่อเร่งกระบวนการทำลายหลักฐาน ร.ต.อ. รินรดา ยืนอยู่ข้างหลุมลึก เธอใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผม ดวงตาคมกล้าของเธอจ้องมองลงไปในความมืดเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "หมอหมายความว่ายังไงคะที่ว่าผิดปกติ? ศพถูกฝังมาเกือบสิบปีแล้วนะ เรื่องสารเคมีที่หมอว่า มันอาจจะเป็นปฏิกิริยาของดินในแถบนี้ก็ได้" ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที ผมหยิบถุงมือยางออกมาสวมอย่างใจเย็น ความเย็นของแผ่นยางที่สัมผัสผิวหนังช่วยเตือนสติให้ผมจดจ่ออยู่กับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้า ผมก้าวลงไปในหลุมดินนั้นอย่างระมัดระวัง แสงจากไฟสปอร์ตไลท์ที่รินรดาจัดเตรียมไว้สาดส่องลงมา เผยให้เห็นโครงร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าดิบเก่าๆ ซึ่งเริ่มผุพังไปตามกาลเวลา "รินรดา ส่งมีดผ่าตัดกับแปรงขนอ่อนลงมาให้ผมหน่อยครับ" ผมสั่งเสียงเรียบ เธอยื่นอุปกรณ์ให้นิ่งๆ ทว่าแววตาของเธอกลับฉายชัดถึงความกังวล ผมเริ่มบรรจงเขี่ยดินที่เกาะติดอยู่กับกระดูกซี่โครงซี่ที่สี่และห้าอย่างประณีต ความแม่นยำของปลายมีดที่สัมผัสกับผิววัสดุชีวภาพเป็นทักษะที่ผมฝึกฝนมานับหมื่นชั่วโมงในห้องแล็บ ทันใดนั้น ปลายมีดของผมก็กระทบกับวัตถุบางอย่างที่เป็นโลหะ "นั่นคืออะไรน่ะหมอ?" รินรดาถามด้วยเสียงกระซิบ ราวกับเกรงว่าเสียงของเธอจะไปรบกวนวิญญาณของผู้ที่จากไป ผมไม่ตอบ แต่ค่อยๆ คีบวัตถุนั้นขึ้นมา แสงไฟกระทบกับโลหะชิ้นเล็กๆ ที่มีรูปทรงแปลกตา มันไม่ใช่กระสุน และไม่ใช่ของมีคมที่ใช้สังหาร แต่มันคือ 'ชิป' ขนาดจิ๋วที่มีสัญลักษณ์แปลกประหลาดสลักอยู่ด้านหลัง ผมหยิบกล้องขยายขึ้นมาส่องดูใกล้ๆ หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อเห็นตัวอักษรย่อที่สลักไว้ด้วยเลเซอร์ขนาดเล็ก *K.S. Laboratory – Subject 09* ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านไขสันหลังของผมโดยตรง ศาสตราจารย์ไกรสร... สิ่งที่ผมสงสัยมาตลอดว่าเขาเป็นเพียงแค่อาจารย์แพทย์ผู้ทรงอิทธิพล บัดนี้มันถูกยืนยันด้วยหลักฐานที่เป็นชิ้นเป็นอัน เขาไม่ได้แค่รักษาคนไข้ แต่เขาทำ 'การทดลอง' กับมนุษย์จริงๆ "หมอ... หมอหน้าซีดไปนะ เกิดอะไรขึ้น?" รินรดาเริ่มขยับตัวเข้ามาใกล้ขอบหลุม ผมเงยหน้ามองเธอ สายตาของเราสบกันในวินาทีที่ความจริงอันน่าสยดสยองเริ่มเปิดเผย "รินรดาครับ... เตรียมกำลังคนเพิ่มและขอหมายค้นห้องทำงานของศาสตราจารย์ไกรสรทันที เราไม่ได้กำลังสืบคดีฆาตกรรมธรรมดา แต่เรากำลังขุดคุ้ยสุสานของหนูทดลองที่มีชีวิต" ขณะที่ผมกำลังจะก้าวขึ้นจากหลุม เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะของรองเท้าหนังราคาแพงก็ดังขึ้นจากทิศทางของทางเข้าสุสานที่ควรจะไม่มีใครรู้เห็น เสียงปรบมือแผ่วเบาที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบทำเอาผมและรินรดาต้องชะงัก "ช่างเป็นความพยายามที่น่าชื่นชมจริงๆ ครับ คุณหมอธีร์" เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากความมืดของต้นไม้ใหญ่ ร่างนั้นสวมสูทสีเข้มเนี้ยบกริบ ใบหน้าที่ดูใจดีแต่แฝงไปด้วยความเย็นชาของศาสตราจารย์ไกรสรปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสลัว เขายืนมองเราด้วยรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "อาจารย์มาทำอะไรที่นี่ครับ?" ผมถามขณะที่มือยังคงกุมชิปตัวนั้นไว้แน่น ศาสตราจารย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อนอก มันคือรีโมทคอนโทรลขนาดเล็ก "ผมก็แค่มาดูว่า 'ผลงานชิ้นเอก' ของผมเมื่อสิบปีก่อน ยังมีค่าพอที่จะถูกขุดขึ้นมาเชิดชูอีกไหม... และดูเหมือนว่าคุณจะเลือกวันตายได้เหมาะเจาะมากนะ หมอธีร์" เขากดปุ่มในมือเพียงครั้งเดียว เสียงระเบิดที่ดังสนั่นขึ้นจากทั่วบริเวณสุสานทำเอาดินรอบตัวหลุมสั่นสะเทือน รินรดาร้องตะโกนชื่อผมก่อนที่แรงอัดจะทำให้ดินถล่มลงมากลบหลุมที่ผมยืนอยู่จนมิด ผมมองเห็นเพียงใบหน้าของศาสตราจารย์ที่เลือนหายไปในม่านฝุ่น พร้อมกับเสียงหัวเราะสุดท้ายที่ดังก้องอยู่ในหัวของผมก่อนที่สติจะดับวูบลง ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ดร.นิติเวชครับ