สถานที่เกิดเหตุที่ถูกทำความสะอาด

"คำถามของอาจารย์ไกรสรเมื่อคืน... ยังดังก้องอยู่ในหัวคุณใช่ไหม หมอธีร์" เสียงของร.ต.อ. รินรดาแทรกผ่านความเงียบของห้องโดยสาร กลิ่นอับชื้นของยางรถยนต์เก่าๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มที่เธอจิบประทังความง่วง ลอยวนอยู่รอบตัว สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ถนนลูกรังขรุขระเบื้องหน้า ซึ่งทอดยาวลึกเข้าไปในเขตก่อสร้างร้างชานเมือง ฝุ่นสีแดงฟุ้งกระจายตามล้อรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อที่กระแทกกระทั้นกับหลุมบ่อ หมอธีร์ไม่ได้ตอบทันที เขานั่งไขว่ห้างอยู่ที่เบาะหลัง ดวงตาคู่คมหลังกรอบแว่นโลหะบางเฉียบมองทิวทัศน์นอกกระจกที่ถูกละอองฝนเคลือบไว้จนพร่ามัว ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนสันกล่องใส่อุปกรณ์เก็บหลักฐานสแตนเลส ภาพรอยยิ้มมุมปากของศาสตราจารย์ไกรสรใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลนของห้องผ่าตัดเมื่อคืนยังคงติดตา คำพูดท้าทายที่ว่า *'ถ้าเราผ่าสมองของเขาตอนนี้... คุณจะยังหาความทรงจำเกี่ยวกับคุณหลงเหลืออยู่สักเสี้ยวเปอร์เซ็นต์ไหม?'* มันไม่ใช่แค่คำถามเชิงวิชาการ แต่มันคือการประกาศสงครามทางจิตวิทยาที่ไร้เสียง "ผมกำลังคิดว่า... ไกรสรไม่ได้แค่ท้าทายผม" ธีร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังอธิบายผลตรวจทางห้องปฏิบัติการ "แต่เขากำลังบอกเป็นนัยว่า ความจริงเกี่ยวกับคดีพ่อของผมเมื่อสิบปีก่อน ถูกฝังอยู่ในมือของเขา... หรือไม่ก็ถูกลบเลือนไปหมดแล้วอย่างถาวร" รินรดาเหลือบมองกระจกหลัง แววตาของตำรวจสาวไหววูบไปชั่วขณะ เธอรู้ดีว่าปมเรื่องนายแพทย์ธนา พ่อของธีร์ที่เสียชีวิตในห้องผ่าตัดด้วยอุบัติเหตุที่เต็มไปด้วยพิรุธ คือแผลเป็นในใจที่ธีร์ไม่เคยยอมให้มันตกสะเก็ด แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาจมดิ่งกับอดีต เป้าหมายของพวกเขาคือการเข้าตรวจค้นจุดพบศพแรกของเหยื่อรายล่าสุด ก่อนที่ร่องรอยทั้งหมดจะเลือนหายไปตามกาลเวลา—หรือตามฝืมือของใครบางคน "ถึงแล้ว" รินรดาหักพวงมาลัยเลี้ยวโค้งสุดท้าย รถกระบะจอดนิ่งสนิทหน้าโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กที่สร้างไม่เสร็จของตึกคอมפล็กซ์การค้าขนาดใหญ่ พื้นที่รอบด้านรกร้างเต็มไปด้วยพงหญ้าคาและเศษซากอิฐปูน บรรยากาศรอบตัววังเวงราวกับป่าช้า ท้องฟ้าเหนือหัวปิดทึบด้วยเมฆฝนสีเทาตะกั่ว ทั้งคู่ก้าวลงจากรถ รองเท้าคอมباتของรินรดาและรองเท้าหนังขัดมันของธีร์ย่ำลงบนพื้นดินแฉะๆ รินรดาดึงเทปเหลืองกั้นเขต ‘POLICE LINE’ ออก เผยให้เห็นโถงชั้นล่างของอาคารที่มืดสลัว แสงแดดสაბส่องลงมาได้เพียงบางส่วนผ่านช่องหน้าต่างที่ไร้บานกระจก "ตามข้อมูลในบันทึกจับกุมและรายงานของสายตรวจ... ร่างของเหยื่อถูกพบตรงมุมเสาต้นนั้น" รินรดาชี้มือไปยังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ห่างออกไปราวสิบเมตร พร้อมกับดึงถุงมือยางอนามัยมาสวมกระชับ "ชาวบ้านบอกว่าเห็นกองเลือดนองเต็มพื้น และมีร่องรอยการลากร่างขนานกับแนวผนัง" ธีร์ก้าวเดินช้าๆ ไปยังจุดที่รินรดาชี้ สายตาของแพทย์นิติเวชไม่ได้มองแค่ภาพรวม แต่กวาดมองลึกลงไปในระดับมหภาค เขาย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง ชandสวมถุงมือยางสีขาว แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสลงบนพื้นคอนกรีต... คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันอย่างแรง "ริน" ธีร์เรียกเสียงต่ำ แววตาเย็นเยียบปรากฏร่องรอยของความฉงน "กลิ่น... คุณได้กลิ่นอะไรไหม?" รินรดาเดินเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงแล้วสูดจมูกฟุดฟิด "กลิ่น... น้ำยาทำความสะอาด? กลิ่นเหมือนไฮเตอร์ผสมน้ำยาฆ่าเชื้อ... แรงมาก" "ไม่ใช่แค่แรง" ธีร์หยิบไฟฉายยูวีขนาดเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ กดเปิดแล้วสาดแสงสีม่วงเข้มลงบนพื้นคอนกรีตเบื้องหน้า ภาพที่ปรากฏภายใต้แสงอัลตราไวโอเลตทำให้รินรดากลั้นหายใจ พื้นคอนกรีตสีเทาที่ควรจะเต็มไปด้วยร่องรอยคราบเลือด คราบสารคัดหลั่ง หรือรอยลากตามธรรมชาติของคดีฆาตกรรม กลับปรากฏร่องรอยการขัดถูอย่างเป็นระเบียบ เป็นแนววงกลมซ้อนทับกันอย่างประณีต พื้นที่รัศมีสามตารางเมตรถูกล้างจนสะอาดเอี่ยมอ่อง ไร้ซึ่งร่องรอยทางชีวภาพใดๆ แม้แต่คราบเลือดฝังลึกตามรูพรุนของคอนกรีตก็ถูกกรดเคมีกัดกร่อนจนจางหายไป "นี่มัน... บ้าชัด" รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ "พื้นที่เกิดเหตุถูกทำความสะอาด! ล้างคราบทั้งหมดออกไปอย่างไร้ร่องรอย แบบนี้จะหาดีเอ็นเอของคนร้ายได้ยังไง? ต่อให้เป็นมืออาชีพขนาดไหน ก็ไม่มีทางล้างคราบเลือดในที่โล่งแจ้งแบบนี้ได้เนียนกริบภายในเวลาไม่ถึงสี่สิบแปดชั่วโมง เว้นแต่..." "เว้นแต่ว่า... พวกมันรู้ล่วงหน้าว่าตำรวจจะเข้ามาตรวจสอบจุดนี้เมื่อไหร่" ธีร์ต่อประโยคให้จบ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งจนน่ากลัว เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ สายตากวาดมองไปรอบโถงอาคารที่เงียบงัน ที่นี่ไม่ใช่แค่สถานที่เกิดเหตุที่ถูกทำความสะอาด แต่มันคือ "การจัดฉาก" ครั้งใหม่ ธีร์เดินสำรวจไปตามแนวเสาคอนกรีต สัญชาตญาณของนิติเวชบอกเขาว่า มนุษย์เรามักจะหลงเหลือร่องรอยเสมอ ต่อให้พยายามปกปิดแค่ไหน ปฏิกิริยาเคมีอาจถูกทำลาย แต่ "ฟิสิกส์" และ "ร่องรอยทางกายภาพ" ไม่เคยโกหก แสงไฟฉายจากมือถือของธีร์กวาดไปกระทบกับซอกมุมอับหลังเสาต้นที่สาม ที่ซึ่งแสงยูวีส่องไม่ถึง ที่นั่น... มีบางอย่างเสียบคาอยู่ระหว่างรอยต่อของอิฐบล็อกที่ก่อไม่เสร็จ ธีร์ใช้คีมปลายแหลมคีบวัตถุนั้นออกมาอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้รอยนิ้วมือปนเปื้อน มันคือเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ถูกฉีกขาดจากซองจดหมาย แต่ที่น่าตกใจคือ หมึกพิมพ์บนกระดาษชิ้นนั้นไม่ใช่หมึกปริ้นเตอร์ธรรมดา แต่เป็นตราประทับหมึกสีแดงเข้มที่มีสัญลักษณ์รูป "งูพันรอบก้านกุหลาบ" — สัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏบนแฟ้มประวัติการรักษาของพ่อเขาเมื่อสิบปีก่อน รินรดารีบก้าวเข้ามาดูใกล้ๆ สีหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที "ตราสัญลักษณ์นี้... มันคือสัญลักษณ์ของมูลนิธิการแพทย์ชีวเวช... ของไกรสร!" ก่อนที่รินรดาจะทันได้พูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางบันไดหนีไฟด้านหลังตึก ร่างของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสี่คนเดินออกมาจากความมืด พร้อมกับอาวุธปืนเก็บเสียงที่ยกขึ้นเล็งตรงมาที่พวกเขาโดยไม่มีการเจรจา "หมอธีร์! ระวัง!" รินรดาตะโกนลั่น พร้อมกับชักอาวุธปืนประจำกายออกมายิงสวนขึ้นไปบนฟ้าเพื่อขู่และดันตัวธีร์ให้หลบหลังเสาคอนกรีตทันที กระสุนนัดแรกเจาะทะลุกำแพงปูนด้านหลังเฉียดหัวไหล่รินรดาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ฝุ่นปูนฟุ้งกระจาย บรรยากาศการสืบสวนที่เงียบสงบเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นสนามรบขนาดย่อมในชั่วพริบตา ธีร์ก้มตัวต่ำ มือซ้ายกำเศษกระดาษสัญลักษณ์งูกลีบกุหลาบไว้แน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความโกรธแค้นที่ถูกกดทับมานานนับทศวรรษ เขารู้แล้วว่าพวกมันไม่ได้มาเพื่อทำลายหลักฐาน... แต่พวกมันมาเพื่อ "ปิดปาก" พยานสองคนที่เข้าใกล้ความจริงเกินไป ในเสี้ยววินาทีที่รินรดากำลังยิงกดดันกลุ่มมือปืนเพื่อเปิดทางถอย สายตาของธีร์ก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่บริเวณชั้นลอยของตึกร้าง มองลงมายังเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มเยาะ ภายใต้แสงไฟสลัวของตึกร้าง เงาร่างนั้นสวมแว่นตาโลหะคุ้นตา และกำลังยกโทรศัพท์มือถือขึ้นแนบหู เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวของธีร์ก็ดังขึ้นตัดความเงียบ... ท่ามกลางเสียงปืนที่กำลังลั่นไก ธีร์กดรับสายโดยไม่ลังเล ปลายสายส่งเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของศาสตราจารย์ไกรสรลอยมาตามคลื่นสัญญาณ *"เป็นอย่างไรบ้างหมอธีร์... ชอบสถานที่เกิดเหตุที่เราจัดเตรียมไว้ต้อนรับคุณไหม? หวังว่าคุณจะยังไม่รีบตาย... จนกว่าเราจะได้ผ่าสมองเพื่อหาคำตอบด้วยกันนะ"* *** ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปริศนาดำมืดนี้ไปด้วยกันครับ - ดร.นิติเวช