กลิ่นอายความตาย

"มีดผ่าตัดเบอร์ยี่สิบสี่... ไม่ใช่เครื่องมือของช่างไม้ และไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวของพวกติดยา" เสียงของนายแพทย์ธีร์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสืบสวนที่มีเพียงแสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบโต๊ะสแตนเลส เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองใคร สายตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นยังคงจดจ่ออยู่กับภาพถ่ายรอยแผลผ่าตัดบนหน้าอกศพขยายใหญ่บนจอแท็บเล็ต ปลายนิ้วเรียวยาวสวมถุงมือยางเลื่อนซูมภาพเข้าไปใกล้บริเวณขอบแผลที่เรียบเนียนราวกระดาษทรายเบอร์ละเอียด ร.ต.อ.รินรดา ซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ขมวดคิ้วมุ่น เคาะปากกาในมือลงกับโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะตามความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัว "หมอหมายความว่ายังไง พูดภาษาชาวบ้านหน่อยเถอะ รินปวดหัวกับคดีนี้มาสามวันแล้วนะ" "รอยกรีดนี้มีความลึกสม่ำเสมอสามเซนติเมตรเป๊ะตลอดความยาวสิบเซนติเมตร" ธีร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มฉายแววเยือกเย็นแต่คมกริบ "กล้ามเนื้อส่วน Pectoralis Major ถูกตัดขาดอย่างแม่นยำโดยไม่มีรอยร่นของเนื้อเยื่อรอบข้าง องศาการทำมุมของคมมีดอยู่ที่สิบห้าองศา... นี่ไม่ใช่การฆ่าเพื่อระบายอารมณ์ แต่มันคือ 'ขั้นตอน' ทางศัลยกรรม" รินรดานั่งตัวตรงขึ้นโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณตำรวจเตือนภัยทันที "ขั้นตอน... ศัลยกรรม? หมอจะบอกว่าฆาตกรเป็นหมอผ่าตัดงั้นเหรอ?" "ไม่ใช่แค่หมอธรรมดา" ธีร์ลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปรดปรานในชุดกาวน์สีขาวเดินไปที่กระดานไวท์บอร์ดซึ่งเต็มไปด้วยแผนผังคดี เขาหยิบไวท์บอร์ดมาเกอร์ขึ้นมาเขียนคำว่า *'Anatomy'* ลงไปเน้นๆ "ต้องเป็นศัลยแพทย์ที่มีความเชี่ยวชาญระดับสูง คุ้นเคยกับการจัดการหลอดเลือดแดงใหญ่เป็นอย่างดี สังเกตจากการผูกลวดเย็บแผล (Surgical Staple) ที่ใช้เทคนิคเดียวกับการเย็บปิดหน้าอกหลังการผ่าตัดบายพาสหัวใจ" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตาเห็น กลิ่นอายความตายไม่ได้มาจากร่างไร้วิญญาณบนโต๊ะชันสูตรอีกต่อไป แต่มันกำลังแผ่ซ่านออกมาจากโปรไฟล์ของฆาตกรที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนน่าขนลุก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอนึกถึงรายชื่อผู้ต้องสงสัยทั้งหมดในมือ "ถ้าฆาตกรเป็นหมอ... เมืองนี้มีศัลยแพทย์เป็นร้อยคน หมอจะให้รินไปตรวจใบประกอบวิชาชีพใครก่อนดีล่ะ?" "ไม่ต้องไปไกลหึงหวงกระดาษใบลารายงานหรอกสารวัตร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะที่ธีร์หมุนตัวกลับมาสบตาเธอตรงๆ "ลองคิดดูสิว่า ใครในโรงพยาบาลใหญ่ที่มีสิทธิ์เข้าถึงห้องเก็บศพ มีอำนาจในการสั่งซื้อเวชภัณฑ์เกรดพรีเมียม และมีแรงจูงใจมากพอที่จะใช้ชีวิตมนุษย์เป็นเพียงหนูทดลองในโปรเจกต์ที่โรงพยาบาลปฏิเสธงบประมาณ" ภาพใบหน้าของใครบางคนแวบเข้ามาในหัวของรินรดา คนที่เพิ่งเดินตรวจตึกเมื่อเช้า คนที่มีรอยยิ้มอบอุ่นน่าเชื่อถือบนหน้าหนังสือพิมพ์ แต่วางตัวอยู่เหนือข้อกฎหมายเสมอ "ศาสตราจารย์ไกรสร..." รินรดาหลุดปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิวราวกับกลัวว่ากำแพงจะมีหู ธีร์ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เขากลับหันหลังให้เธอแล้วเดินไปหยิบขวดแก้วบรรจุชิ้นเนื้อชิ้นเล็กๆ ที่เก็บมาจากศพขึ้นมาส่องกับแสงไฟ โครงสร้างของเนื้อเยื่อที่เสียหายบอกเล่าเรื่องราวที่น่ากลัวกว่านั้น "ไม่ใช่แค่ไกรสรคนเดียว" ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "มันคือเครือข่าย... ระบบสาธารณสุขที่เราศรัทธากan กำลังปกปิดอะไรบางอย่างที่เน่าเฟะยิ่งกว่าศพพวกนี้ซะอีก" ก่อนที่รินรดาจะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอและทรงอำนาจเกินกว่าจะเป็นพนักงานทั่วไป ประธานกรรมการแพทย์ของโรงพยาบาลใหญ่เปิดประตูเข้ามาด้วยรอยยิ้มสุภาพ พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ แต่แววตาหลังกรอบแว่นทองคำคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ สิ้นเชิง "หมอธีร์ สารวัตร... ดูเหมือนพวกคุณจะกำลังสนุกกับการสันนิษฐานคดีกันอยู่นะครับ พอจะแบ่งผมฟังด้วยสักคนได้ไหม ว่าผลชันสูตรของศพไร้ญาตินั่น... มันบังเอิญไปแตะต้อง 'งานวิจัย' ชิ้นไหนของทางโรงพยาบาลเข้าหรือเปล่า?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ดร.นิติเวช