รอยแค้นที่คุกรุ่น

ปลายมีดสเกลเปล่งประกายวับวาวภายใต้แสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ ผมไม่ได้กำลังถือมันเพื่อผ่าตัดศพ แต่มือของผมกลับสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเย็นเยียบของเหล็กกล้าไม่ได้มาจากอุณหภูมิในห้องชันสูตร แต่มันแผ่ออกมาจากความทรงจำที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยประโยคท้าทายจากศาสตราจารย์ไกรสร ชายผู้นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้โอ๊คตัวเก่าในมุมมืดของห้อง "ความจริงที่ฝังอยู่ในเลือดของผมงั้นหรือครับ?" ผมเอ่ยถาม เสียงของผมราบเรียบ ทว่าข้างในใจกลับเหมือนมีลาวาร้อนระอุที่กำลังรอเวลาปะทุ ศาสตราจารย์ไกรสรยกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาหลังกรอบแว่นหนานั้นดูราวกับผู้ที่มองเห็นทะลุไปถึงกระดูกดำของมนุษย์ "พ่อของเธอ... ไม่ได้ตายเพราะโจรปล้นทรัพย์อย่างที่บันทึกในสำนวนตำรวจหรอกนะธีร์ ความตายของเขามีร่องรอยของการจัดวางที่ประณีตงดงาม เหมือนกับผลงานศิลปะชิ้นเอกที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง" ผมวางมีดสเกลลงบนถาดสแตนเลส เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานในความเงียบสงัด ความอดทนที่ผมสั่งสมมานับสิบปีเริ่มสั่นคลอน ผมรู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่ความแค้นที่อัดอั้นในอกนั้นมันหนักอึ้งเกินกว่าจะเพิกเฉยได้ "คุณกำลังพยายามจะบอกอะไรผม" ผมก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นอาจารย์ "ถ้าคุณเป็นคนลงมือ... หรือถ้าคุณรู้เห็นในเหตุการณ์นั้น ทำไมถึงต้องมาบอกผมตอนนี้" ไกรสรหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหยิบแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำคร่าเล่มหนึ่งวางลงบนโต๊ะโลหะ "เพราะในเลือดของพ่อเธอ มีสารพิษชนิดหนึ่งที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นมาใหม่ในตอนนั้น สารที่ฆ่าเขาโดยไม่ทิ้งร่องรอยในรายงานนิติเวชทั่วไป... สารชนิดเดียวกับที่ฉันกำลังจะใช้กับเธอในคืนนี้ หากเธอไม่ยอมตกลงร่วมมือกับฉัน" ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ ความเย็นชาแบบมืออาชีพที่ผมเคยใช้ปกป้องตัวเองกำลังถูกทำลายลงอย่างง่ายดายด้วยชื่อของพ่อ ผมนึกถึงภาพถ่ายใบสุดท้ายของพ่อที่ถูกส่งมาในวันนั้น รอยแผลที่ลำคอที่ผมเคยสงสัยมาตลอดหลายปี คำตอบที่ผมตามหามาทั้งชีวิตกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าผม... ในฐานะฆาตกร ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องชันสูตร ก่อนที่รินรดาจะพุ่งตัวเข้ามาพร้อมปืนประจำกายที่อยู่ในมือ ความตึงเครียดในห้องพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุดเมื่อเธอเห็นไกรสรนั่งอยู่ตรงนั้น "หมอ ถอยออกมา!" รินรดาตะโกน เสียงของเธอสั่นด้วยความโกรธแค้น "ฉันได้เบาะแสเรื่องรถตู้สีดำคันนั้นแล้ว มันจดทะเบียนในนามบริษัทลูกของคุณไกรสร! คุณหมอ อย่าหลงกลเขา เขากำลังปั่นหัวคุณ!" ไกรสรหันไปมองรินรดาด้วยสายตาเอือมระอา "ร้อยตำรวจเอกสาวผู้ตื่นตูม... การที่คุณเข้ามาขัดจังหวะแบบนี้ ทำให้เรื่องมันซับซ้อนขึ้นนะ" ผมมองสลับระหว่างผู้หญิงที่พยายามจะรักษาความถูกต้อง กับชายผู้ที่กุมความลับของพ่อไว้ ความรู้สึกอยากกระชากคอเสื้อไกรสรให้ขาดกระจุยแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความเป็นหมอนิติเวชที่ต้องยึดมั่นในข้อเท็จจริงกำลังถูกแทนที่ด้วยเพลิงแค้นที่แผดเผาทุกเหตุผล "หมอ ฟังฉันนะ!" รินรดาขยับเข้ามาใกล้ผม "เขาต้องการให้คุณหลุดการควบคุม คุณเป็นนักสืบที่แม่นยำที่สุด ถ้าคุณใช้ความแค้นนำทาง คุณก็จะกลายเป็นเครื่องมือของเขาเหมือนกับคนอื่นๆ ที่ผ่านมา!" คำพูดของรินรดาเหมือนน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนกองไฟ ผมหลับตาลง พยายามควบคุมจังหวะการหายใจ เสียงหัวใจเต้นโครมครามในหูเริ่มแผ่วลง ผมมองไปที่ไกรสรอีกครั้ง คราวนี้ผมเห็นความผิดปกติ... มือขวาของเขาสั่นเล็กน้อยขณะวางบนแฟ้มเอกสาร เขาไม่ใช่พระเจ้า... เขาแค่กำลังกลัว ผมก้าวเข้าไปหาไกรสรอย่างมั่นคง ผมหยิบมีดสเกลขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพื่อใช้เป็นอาวุธ แต่เป็นเครื่องมือในการพิสูจน์ความจริง ผมวางมันลงบนโต๊ะข้างๆ แฟ้มเอกสารเล่มนั้น "อาจารย์ครับ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นจนน่ากลัว "ความจริงที่ฝังอยู่ในเลือดพ่อผม ผมจะขุดมันออกมาด้วยตัวเอง และถ้าในแฟ้มนั้นมีหลักฐานที่มัดตัวคุณได้... ผมจะไม่มีวันปรานี" ไกรสรชะงัก สายตาที่เคยหยิ่งผยองเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจชั่ววูบ ก่อนที่เขาจะหยิบแฟ้มนั้นขึ้นมาแล้วโยนทิ้งลงถังขยะนิติเวช "เสียดายนะธีร์ เธอเลือกที่จะเล่นตามกติกาของตำรวจแทนที่จะเลือกอำนาจที่ฉันยื่นให้" เขาเดินผ่านผมไปโดยไม่หยุดชะงัก ทิ้งเพียงกลิ่นน้ำหอมฉุนกึ๊กที่ชวนสะอิดสะเอียนเอาไว้ รินรดารีบเข้ามาพยุงตัวผมที่แทบจะยืนไม่อยู่ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยอะไร แสงไฟในห้องชันสูตรก็ดับลงสนิทพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นไปทั่วโรงพยาบาล ในความมืดมิดนั้น ผมได้ยินเสียงกระซิบที่ข้างหู มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาดจนผมขนลุกชัน "แกน่ะ... ตายไปตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าฉันคือใครแล้ว หมอธีร์" ผมรีบคว้าไฟฉายจากรินรดาแล้วส่องไปที่ประตู แต่สิ่งที่ผมเห็นกลับไม่ใช่ทางออกปกติ แต่มันคือศพของชายคนหนึ่งที่เพิ่งถูกส่งมาเมื่อหัวค่ำ... ศพที่อยู่บนเตียงผ่าตัดตอนนี้ กลับมี 'รอยกรีดเลือด' รูปตัวอักษรปริศนาที่ผมเคยเห็นในคดีของพ่อปรากฏขึ้นที่หน้าอกอย่างสดๆ ร้อนๆ! นี่ไม่ใช่ฝีมือไกรสร... มันคือคำเตือนจากใครบางคนที่กำลังเฝ้าดูเราอยู่ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมในเส้นทางแห่งความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ