ทฤษฎีฆาตกรวิปริต

"คุณแน่ใจนะครับว่านี่คือภาพจำลอง ไม่ใช่ภาพถ่ายจากอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้นจริง" รินรดากระชากเสียงถาม มือของเธอสั่นเทาขณะวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบในห้องชันสูตร แสงไฟฟลูออเรสเซนต์เหนือหัวกะพริบถี่จนเกิดเสียงหึ่งน่ารำคาญใจ ในห้องนี้ไม่มีกลิ่นอื่นนอกจากกลิ่นฟอร์มาลีนและกลิ่นความตายที่ผมคุ้นเคยดี แต่ครั้งนี้... กลิ่นนั้นดูจะจางลงเมื่อเทียบกับความเย็นเยียบที่แล่นพล่านอยู่ในไขสันหลังของผม ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะหยิบเลนส์ขยายขึ้นมาส่องภาพถ่ายใบนั้นอย่างละเอียด ภายใต้กำลังขยายที่สูงขึ้น ผมไม่ได้มองเห็นแค่ภาพศพ แต่มองเห็น 'ร่องรอย' ที่คนทั่วไปมองข้าม รอยจ้ำเลือดที่จุดฝังเข็มบริเวณซอกคอใต้ติ่งหู ปลายเข็มไม่ได้แทงตรงๆ แต่เป็นมุมเฉียง 45 องศา บ่งบอกถึงความเชี่ยวชาญในการลงมือที่ไร้ร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์ "ริน คุณดูนี่..." ผมใช้นิ้วชี้ไปยังรอยจ้ำเล็กๆ นั้น "นี่ไม่ใช่การฆาตกรรมแบบสุ่ม แต่นี่คือลายเซ็นทางสรีรวิทยา ฆาตกรคนนี้ใช้สารพิษที่มีผลต่อระบบประสาทส่วนกลางแบบออกฤทธิ์เฉียบพลัน ปริมาณมิลลิกรัมที่คำนวณมาอย่างแม่นยำจนเหยื่อแทบไม่มีโอกาสแม้แต่จะกระตุกเฮือกสุดท้าย มันเหมือนการดึงปลั๊กไฟออกมากกว่าการพรากชีวิต" "คุณกำลังจะบอกว่า ฆาตกรคนนี้มีความรู้ทางการแพทย์ระดับเดียวกับคุณ?" รินรดาขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาของเธอฉายแวววิตกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ลึกซึ้งกว่านั้นครับ" ผมผละออกจากกล้อง "มันเป็นความวิปริตที่ถูกจัดระเบียบ ฆาตกรผู้นี้มีความหลงใหลในความสมบูรณ์แบบทางชีววิทยา เขาไม่ได้มองเหยื่อเป็นมนุษย์ แต่เขามองเป็นวัตถุที่มีความผิดปกติที่ต้อง 'แก้ไข' หรือไม่ก็ 'กำจัดทิ้ง' เพื่อให้ทฤษฎีของเขาคงอยู่" ผมลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เก็บหลักฐานเก่าแก่ของพ่อที่ผมแอบเก็บรักษาไว้ ในนั้นมีบันทึกการชันสูตรคดีที่ไม่เคยถูกปิด และเมื่อผมนำแฟ้มภาพถ่ายศพของผมมาวางเทียบกับบันทึกของพ่อ เส้นเลือดในขมับของผมก็เริ่มเต้นตุบๆ ผมพบความเชื่อมโยงที่น่าสะพรึงกลัว ผลเลือดของผมในภาพถ่ายจำลองนี้... มันตรงกับสัดส่วนสารพิษชนิดเดียวกับที่พบในตัวพ่อผมเมื่อยี่สิบปีก่อนแบบไม่ผิดเพี้ยน "เขาไม่ได้แค่เลียนแบบรอยฆ่าของพ่อ" ผมพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยพายุอารมณ์ "เขากำลังส่งข้อความมาบอกว่า การตายของพ่อคือจุดเริ่มต้นของบทเรียน และชีวิตของผมคือการสอบปลายภาคที่เขาเป็นคนตั้งโจทย์เอง" "หมอธีร์ เราต้องไปหาอาจารย์ไกรสร" รินรดาคว้าแขนผมไว้ "เขาเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องสารพิษชนิดนี้ดีที่สุดในวงการ" "อย่าเพิ่งไปครับริน" ผมดึงแขนกลับอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น "ถ้าไกรสรคือหมากตัวใหญ่ที่คอยชักใยอยู่หลังม่าน การที่เราบุกไปหาเขาตอนนี้เท่ากับการเดินเข้าปากเสือโดยไม่มีอาวุธ ฆาตกรคนนี้ต้องการให้ผม 'ตื่น' ต้องการให้ผมเห็นกระบวนการที่เขาสร้างขึ้นมา เพื่อที่ผมจะได้ยอมรับว่า... ในระดับความลึกของพันธุกรรม พวกเราไม่ต่างกัน" ผมหมุนตัวไปเปิดตู้กระจกด้านหลัง หยิบชุดเครื่องมือผ่าชันสูตรชุดเก่าของพ่อขึ้นมาวางบนโต๊ะ แสงไฟสะท้อนคมมีดสเตนเลสสตีลวาววับ ผมจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในใบมีดนั้น มันไม่ได้สะท้อนเพียงใบหน้าของนิติเวชแพทย์ที่ไร้ความรู้สึก แต่มันสะท้อนถึงความมืดมิดที่ผมพยายามกดทับเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันเป็นเบอร์ที่ไม่มีชื่อผู้ติดต่อ แต่เมื่อผมกดรับ เสียงปลายสายกลับไม่ใช่เสียงมนุษย์ หากแต่เป็นเสียงบันทึกการเต้นของหัวใจที่แผ่วลงเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดนิ่ง... ตามด้วยเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนผมขนลุกชัน "บันทึกตอนจบของพ่อคุณ... กำลังจะได้รับการเขียนต่อในคืนนี้ที่ห้องดับจิตชั้นใต้ดิน หมอธีร์" ยังไม่ทันที่ผมจะได้ถามอะไรต่อ เสียงลากเท้าหนักๆ เหมือนคนกำลังลากวัตถุขนาดใหญ่ดังแว่วมาจากโถงทางเดินด้านนอกห้องชันสูตร รินรดาชักปืนออกมาจากซองข้างเอวทันที เธอก้าวถอยหลังมาขวางหน้าผมไว้ แต่เมื่อประตูห้องชันสูตรค่อยๆ เปิดออกด้วยแรงดันอากาศ กลิ่นที่ลอยเข้ามาก่อนร่างของใครบางคนกลับไม่ใช่กลิ่นฟอร์มาลีน แต่มันคือกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผมจำได้แม่นยำ... กลิ่นเดียวกับที่อาจารย์ไกรสรมักใช้เสมอ ศาสตราจารย์ไกรสรยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ในมือของเขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่เปื้อนคราบสีแดงเข้มที่ผมรู้ดีว่ามันคือเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท เขาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะแสดงความยินดี แต่ดวงตาของเขากลับว่างเปล่าดั่งหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง "คืนนี้คุณไม่ได้มาผ่าศพใครหรอกธีร์" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างประหลาด "แต่คืนนี้... เราจะมาผ่าความจริงที่ฝังอยู่ในเลือดของคุณกัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามบทเรียนแห่งความตายนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ