คู่หูต่างขั้ว

“วางขวดนั่นลง หมอธีร์ ถ้าไม่อยากให้ห้องแล็บนี้กลายเป็นสุสานส่วนตัวของคุณ” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทกระทบพื้นกระเบื้องดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องชันสูตรที่เงียบสงัด รินรดายืนกอดอกอยู่ตรงทางเข้า สายตาคมกริบของเธอจับจ้องไปที่หลอดทดลองในมือชายหนุ่มที่กำลังสั่นสะท้านอย่างผิดวิสัย หมอธีร์ไม่ได้หันไปมอง เขาแค่ค่อยๆ วางหลอดทดลองที่บรรจุของเหลวสีน้ำเงินเข้มข้นลงบนแท่นพักอย่างใจเย็น แม้ปลายนิ้วจะยังหลงเหลือความรู้สึกเย็นยะเยือกที่วิ่งพล่านราวกับกระแสไฟฟ้าช็อตจากสารเคมีตัวนั้น เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกประหลาดที่เหมือน ‘บางอย่าง’ ในขวดกำลังสื่อสารกับเขาราวกับมีชีวิต “สารละลายตัวนี้ไม่ได้อยู่ในลิสต์หลักฐานคดีคุณ” ธีร์พูดขึ้นโดยไม่หันกลับไป “มันไม่มีชื่ออยู่ในสารบบยาพิษที่พวกเราเคยเจอในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องนั่นด้วยซ้ำ” รินรดาเดินอาดๆ เข้ามาใกล้ เธอกวาดสายตามองซากศพบนเตียงเหล็กก่อนจะหยุดที่ใบหน้าเรียบเฉยของนิติเวชหนุ่ม “ฉันไม่ได้มาเพื่อถกเรื่องเคมีกับคุณ หมอ แต่ฉันมาบอกว่าศพรายที่สี่ถูกพบแล้วที่ท่าเรือคลองเตย สภาพศพ... มันเหมือนกับรายแรกไม่มีผิดเพี้ยน” หมอธีร์ถอดถุงมือยางออกช้าๆ เสียง ‘เพียะ’ ของยางที่ยืดตึงดังก้องในความเงียบ เขาหันมาสบตากับตำรวจสาว ดวงตาของเขาว่างเปล่า แต่ภายในกลับสุมไปด้วยคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ “เหมือนกันทุกอย่างเหรอ? แม้กระทั่งรอยกรีดที่ข้อมือซ้าย?” “ใช่ รอยกรีดที่แม่นยำราวกับใช้เลเซอร์ตัด” รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอก้าวเข้าหาเขาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ “ไกรสรยื่นมือเข้ามาแทรกแซงคดีนี้แล้ว เขาอ้างว่าเป็นโปรเจกต์งานวิจัยที่เขากำลังทำอยู่ และขอโอนศพทั้งหมดไปที่สถาบันนิติเวชของเขา” หมอธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “ศาสตราจารย์ไกรสร... พ่อบุญธรรมผู้แสนดีของฉันน่ะเหรอ?” “คุณรู้อยู่เต็มอกว่าเขาคือใคร” รินรดาลดเสียงลงต่ำจนแทบเป็นกระซิบ “เขาคือคนที่คุณตามล่ามาตลอดห้าปีหลังจากพ่อคุณตาย และตอนนี้เขากำลังจะทำลายหลักฐานทุกอย่างที่เหลืออยู่ ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง ศพพวกนั้นจะหายไปในเตาเผาของสถาบันเขาภายในคืนนี้” บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและไอความเย็นจากช่องแช่ศพ ธีร์เดินไปที่ตู้เก็บเอกสาร หยิบแฟลชไดรฟ์สีเงินขึ้นมา เขามองมันครู่หนึ่งก่อนจะยื่นให้หญิงสาว “ในนี้คือข้อมูลการวิเคราะห์โครงสร้างโมเลกุลที่ฉันเพิ่งสกัดได้จากรอยแผลของศพรายที่สาม” ธีร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงด้วยความกดดัน “มันไม่ใช่ยาพิษทั่วไป รินรดา มันคือสารกระตุ้นระบบประสาทที่ถูกดัดแปลงพันธุกรรมให้ ‘ตื่น’ ตัวต่ออุณหภูมิร่างกายมนุษย์... ยิ่งศพเย็นลง สารนี้จะยิ่งทำปฏิกิริยากับเม็ดเลือดแดง ทำให้เกิดสภาวะ ‘คืนชีพ’ ในระดับเซลล์” รินรดาเบิกตากว้าง เธอคว้าแฟลชไดรฟ์นั้นมากำไว้แน่น “คุณกำลังจะบอกว่า ฆาตกรไม่ได้แค่ฆ่าพวกเขาทิ้ง แต่กำลังเปลี่ยนศพให้กลายเป็นหนูทดลองที่ยังมีระบบทำงานอยู่?” “นั่นคือเหตุผลที่รอยกรีดที่ข้อมือมีความหมาย” ธีร์ก้าวเดินไปที่ตู้กระจก เผยให้เห็นอุปกรณ์ผ่าชันสูตรที่เขาสะสมมานาน “มันไม่ใช่การฆ่าเพื่อความสะใจ แต่มันคือการทำ ‘เครื่องหมาย’ เพื่อระบุว่าตัวอย่างไหนผ่านเกณฑ์การทดลองที่สมบูรณ์แบบที่สุด” “เราต้องหยุดเขา” รินรดาเด็ดขาด “ฉันจะบุกเข้าไปในสถาบันของไกรสรคืนนี้ คุณต้องส่งข้อมูลนี้ให้ฝ่ายเทคนิคของฉันแกะรอยแหล่งที่มาของสารเคมีนั่น” “ถ้าคุณทำแบบนั้น เขาจะรู้ตัว และคนที่จะกลายเป็นศพรายถัดไปจะไม่ใช่แค่เหยื่อที่ท่าเรือ แต่จะเป็นคุณ” ธีร์เตือน ทว่ารินรดาเพียงแค่แสยะยิ้มที่มุมปาก “ฉันเกิดมาเพื่อเป็นเหยื่อให้เขาหรือเปล่าล่ะ? หรือฉันคือคนที่เขาควรจะกลัวที่สุด” จังหวะนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของห้องเก็บศพก็ดังลั่นขึ้น ธีร์ชะงัก สายตาหันไปมองจอภาพวงจรปิดที่ฉายภาพโถงทางเดินด้านนอก ร่างของชายในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่เดินนำกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำกำลังตรงมาที่ห้องนี้อย่างรวดเร็ว ในมือของไกรสรไม่ได้ถืออุปกรณ์การแพทย์ แต่เขากำลังถือรีโมทบางอย่างที่ทำให้นัยน์ตาของธีร์สั่นไหว “เขาไม่ได้มาคนเดียว” ธีร์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังไกรสรบนหน้าจอ “รินรดา... คนที่ยืนข้างหลังเขา นั่นมันพ่อของฉันไม่ใช่หรือไง?” รินรดาหันไปมองหน้าจอภาพ แสงสีแดงจากสัญญาณเตือนกะพริบถี่ๆ สะท้อนลงบนใบหน้าของชายที่ตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อนในรูปถ่ายที่แขวนอยู่บนผนังห้องทำงานของธีร์ แต่ในจอภาพนั้น ชายคนเดิมกลับยืนนิ่งสนิท ดวงตาที่ไร้แววชีวิตมองตรงมาที่กล้องราวกับจะสื่อสารผ่านความตายมาถึงลูกชายของเขาโดยตรง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ความมืดมิดของคดีนี้ไปกับผม... แล้วพบกันตอนหน้าครับ - ดร.นิติเวช