บันทึกของรินรดา

"อย่าถามว่าผมได้อะไรมา... แต่จงถามว่าพวกมันจะฆ่าปิดปากใครก่อนกัน ระหว่างหมออย่างคุณ กับตำรวจที่รู้มากเกินไปอย่างผม" เสียงของรินรดาสั่นพร่าผ่านเครื่องบันทึกเสียงขนาดจิ๋วที่ผมถืออยู่ในมือ แสงไฟนีออนในห้องชันสูตรกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่เต้นผิดปกติ กลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนที่เคยคุ้นชินกลับกลายเป็นกลิ่นสาบสางที่น่าสะอิดสะเอียนเมื่อผมทราบดีว่าเจ้าของเสียงนี้กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ผม—หมอธีร์—วางเครื่องบันทึกเสียงลงบนถาดสเตนเลสข้างร่างไร้วิญญาณที่เพิ่งชันสูตรเสร็จ นิ้วมือของผมที่สวมถุงมือยางเปื้อนคราบเลือดจางๆ ผมหลับตาลงพยายามรวบรวมสติ สมาธิของนิติเวชไม่ใช่การตื่นตระหนก แต่มันคือการวิเคราะห์จากเศษเสี้ยวความจริง รินรดาหายตัวไปหลังจากส่งแฟลชไดรฟ์ตัวนี้มาให้ผมผ่านช่องทางลับที่นัดกันไว้ เธอเก่งกาจและรอบคอบเสมอ แต่ครั้งนี้เธอข้ามเส้นที่อันตรายเกินไป ผมกดปุ่ม 'Play' อีกครั้ง เสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของเธอแทรกเข้ามาในโสตประสาท *"หมอธีร์... ถ้าฉันไม่รอด รายชื่อที่อยู่ในไฟล์นี้คือใบเบิกทางไปสู่ความฉิบหายของคนทั้งประเทศ ศาสตราจารย์ไกรสรไม่ได้ทำแค่ค้าอวัยวะ... แต่เขากำลังทำ 'บัญชีรายชื่อ' ให้กับคนที่มีอำนาจเกินกว่าจะแตะต้องได้"* ผมเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อกับแฟลชไดรฟ์ทันที ไฟล์ข้อมูลไม่ได้ถูกเข้ารหัสซับซ้อนอย่างที่คิด ราวกับว่ามันถูกทิ้งไว้ให้ใครบางคนมาเปิดอ่าน—หรืออาจจะเป็นกับดัก รายชื่อค่อยๆ เลื่อนผ่านสายตาผมไป... เริ่มจากนักการเมืองระดับสูง มหาเศรษฐีที่บริจาคเงินมหาศาลให้กับมูลนิธิของศาสตราจารย์ไกรสร ข้อมูลข้างหลังชื่อแต่ละคนระบุวันที่ได้รับ 'สินค้า' และ 'ราคา' ที่แลกมาด้วยชีวิตของเหยื่อที่ถูกจับมาเป็นหนูทดลอง มือของผมสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอก "คุณทำอะไรลงไปรินรดา..." ผมพึมพำกับตัวเอง ในฐานะนิติเวช ผมเห็นศพมานับร้อยนับพัน แต่รายชื่อเหล่านี้น่าสะอิดสะเอียนยิ่งกว่าศพที่เน่าเปื่อยเสียอีก นี่คือรายชื่อของผู้มีอำนาจที่ยอมให้คนอื่นตายเพื่อต่อลมหายใจให้ตัวเอง ศาสตราจารย์ไกรสรไม่ได้เป็นแค่ฆาตกรที่ใช้มีดผ่าตัด แต่เขากำลังเล่นบทพระเจ้าโดยมีเงินมหาศาลเป็นเดิมพัน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังขึ้นจากโถงทางเดินข้างนอก มันไม่ใช่เสียงเดินของยามรักษาความปลอดภัย แต่มันคือจังหวะการเดินที่มั่นคง สงบนิ่ง และเยือกเย็น เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นกระเบื้องดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ผมรีบดึงแฟลชไดรฟ์ออก ซ่อนมันไว้ใต้แผ่นรองศพที่อยู่ใกล้ที่สุด ก่อนจะหยิบมีดผ่าตัดเล่มใหม่มาถือไว้ในมือข้างหนึ่ง "ดึกป่านนี้แล้ว ยังขยันทำงานอยู่หรือครับ คุณหมอธีร์?" เสียงนุ่มทุ้มที่แฝงไปด้วยอำนาจและรอยยิ้มที่มองไม่เห็นดังขึ้นจากหน้าประตูห้องชันสูตร ศาสตราจารย์ไกรสรยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่ตัดกับความมืดมิดในใจของเขาอย่างสิ้นเชิง สายตาของเขาไม่ได้มองศพบนเตียง แต่มันกำลังจ้องมองตรงมาที่ผม—ด้วยความรู้สึกที่เหมือนกับผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อที่ติดกับ "ผมแค่กำลังจัดเตรียมรายงานชันสูตรศพสุดท้ายของคืนนี้ครับ ท่านศาสตราจารย์" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของคนระดับสูง มันเป็นกลิ่นที่เย็นเยียบและหรูหรา ศาสตราจารย์ไกรสรหยุดยืนข้างๆ เตียงชันสูตร เขาก้มลงมองศพตรงหน้า ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ศพนี้... ดูเหมือนจะขาดอวัยวะที่สำคัญไปชิ้นหนึ่งนะ ผมจำได้ว่ารอยเย็บแบบนี้ เป็นฝีมือของลูกศิษย์ที่ผมเคยสอนมากับมือ" เขาหันมามองผม แววตาคู่นั้นไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "หมอธีร์ครับ คนบางคนก็เหมือนอวัยวะที่เสียสภาพ ถ้าเราไม่ตัดทิ้งเสียตั้งแต่เนิ่นๆ มันจะทำให้ร่างกายส่วนรวมติดเชื้อจนตายกันหมด... คุณว่าจริงไหม?" เขายื่นมือออกมา แต่ไม่ใช่เพื่อจับมือ เขายื่นมันมาที่กระเป๋าเสื้อกาวน์ของผมที่แฟลชไดรฟ์เพิ่งถูกย้ายไปซ่อนไว้เพียงไม่กี่วินาที มือของเขาขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ผมกำมีดผ่าตัดในมือแน่นขึ้นจนเลือดไหลซึมจากรอยแผลที่ฝ่ามือ วินาทีที่นิ้วของเขาแตะลงบนผ้ากาวน์ของผม ไฟในห้องชันสูตรทั้งหมดก็ดับลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูผมที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "รินรดาไม่ได้มีแค่รายชื่อ... เธอยังทิ้ง 'ของขวัญ' ชิ้นสุดท้ายไว้ให้คุณในห้องทำงานของพ่อคุณด้วย... ถ้าคุณอยากเห็นมัน ก่อนที่ตำรวจทั้งกรมจะพังประตูเข้ามาจับคุณในข้อหาฆาตกรรมรินรดา ผมแนะนำให้คุณรีบวิ่งไปที่นั่นตอนนี้ครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของคดีนี้ร่วมกับผมนะครับ ดร.นิติเวชครับ