ร่องรอยการย้ายศพ

"อย่าเพิ่งรับสาย... หมอธีร์" เสียงของไกรสรเย็นเฉียบและนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหิน ทว่าในแววตาคู่นั้น ผมกลับเห็นประกายของความตื่นเต้นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของผู้มีพระคุณ ผมชักมือที่สั่นเทาออกมาจากกระเป๋ากางเกง หน้าจอสมาร์ทโฟนที่ยังคงสั่นกึกๆ ปรากฏชื่อ 'พ่อ' สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องทำงานของเขา หัวใจผมเต้นระรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย พ่อตายไปสิบปีแล้ว... สิบปีที่ผมฝังร่างท่านด้วยมือตัวเอง "ทำไมผมถึงต้องไม่รับครับ อาจารย์" ผมถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายตรงหน้า ไกรสรยิ้มมุมปาก นิ้วมือเรียวยาวของเขาเคาะโต๊ะไม้โอ๊กเป็นจังหวะเชื่องช้า "เพราะคนที่โทรหาเธอไม่ได้ต้องการคุยเรื่องความหลัง แต่เขากำลังส่งคำเตือน... ถ้าเธอรับสายตอนนี้ เงาของคนที่เธอพยายามล่ามาตลอดชีวิตจะจางหายไปตลอดกาล" ผมกัดฟันแน่น เสียงเรียกเข้าตัดไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับจนหูอื้อ ผมไม่อาจรอช้าได้อีกแล้ว ความสงสัยในใจไม่ได้มีไว้เพื่อให้ผมหยุด แต่มีไว้เพื่อให้ผมขุดลึกลงไปในนรกให้ถึงก้นบึ้ง ผมหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานของเขาโดยไม่หันกลับไปมองแม้แต่นิดเดียว รินรดารอผมอยู่ที่ลานจอดรถด้านหลังโรงพยาบาล เธอพิงรถกระบะสายตรวจด้วยท่าทางกระวนกระวาย ทันทีที่เห็นผม เธอก็ถลาเข้ามาหา "หมอ! ระบบจีพีเอสของรถพยาบาลเอกชนเครือ 'เมตตาเวช' ส่งสัญญาณพิกัดล่าสุดมาแล้วค่ะ แต่มันไม่ได้ไปสิ้นสุดที่สถานีปลายทางที่แจ้งไว้" "มันไปที่ไหน" ผมถามเสียงเรียบ ขณะก้าวขึ้นรถ "โกดังร้างแถบชานเมืองครับ" เธอตอบ พลางสตาร์ทรถอย่างรวดเร็ว "พนักงานขับรถอ้างว่ารถเสีย แต่จากการตรวจสอบบันทึกเส้นทาง ระยะเวลาที่รถจอดค้างอยู่เกือบสี่สิบนาทีในพื้นที่อับสัญญาณนั่นมันผิดปกติมากค่ะ หมอคิดว่า..." "ไม่ใช่รถเสียครับ" ผมขัดขึ้น ขณะหยิบถุงมือยางมาสวม "นั่นคือช่วงเวลาที่พวกเขา 'เปลี่ยนถ่าย' อะไรบางอย่าง ระหว่างการเดินทางจากห้องผ่าตัดสู่เตาเผาทำลายหลักฐาน" รถกระบะวิ่งตัดผ่านถนนสายเปลี่ยวท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปราย กลิ่นอายของความชื้นคลุกเคล้ากับกลิ่นคาวสนิมในอากาศทำให้ผมหวนนึกถึงห้องชันสูตร บันทึกการเสียชีวิตของพ่อที่ผมเคยอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าถูกนำกลับมาเรียบเรียงในหัวอีกครั้ง คดีที่ไร้ร่องรอยคดีนั้น... มีความคล้ายคลึงกับเคสที่ผมกำลังเผชิญอยู่อย่างน่าประหลาด เรามาถึงโกดังร้างในเวลาเกือบตีสาม ความเงียบที่นี่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าหลุมฝังศพ รินรดาชักปืนพกออกมาในท่าเตรียมพร้อม เราค่อยๆ ย่องเข้าไปผ่านช่องโหว่ของกำแพงคอนกรีตที่ผุพัง แสงไฟจากไฟฉายคาดหัวของผมกวาดผ่านกองลังไม้เก่าๆ ไปจนถึงรถตู้สีขาวที่คุ้นตา มันคือรถพยาบาลเอกชนคันที่เป็นเป้าหมาย ผมเดินเข้าไปใกล้ ประตูหลังรถเปิดแง้มไว้ กลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นเน่าจางๆ โชยออกมา ผมใช้ถุงมือเปิดประตูออกเต็มบาน ภาพที่เห็นตรงหน้าคือความว่างเปล่า... แต่บนพื้นเหล็กของรถ มีคราบเลือดที่ยังไม่แห้งสนิทรอยหนึ่ง มันเป็นรูปรอยนิ้วมือที่ลากยาวเป็นทางคล้ายการพยายามเกาะกุมอะไรบางอย่างไว้เป็นครั้งสุดท้าย "หมอ ดูนี่ค่ะ" รินรดาส่องไฟไปที่มุมอับของโกดัง ที่นั่นมีแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำวางทิ้งไว้อย่างตั้งใจ ผมหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดดู ลมหายใจผมขาดห้วงทันที ภายในไม่ใช่บันทึกการส่งศพ แต่มันคือรายงานการผ่าตัดที่ลงวันที่เมื่อสิบปีก่อน วันที่พ่อผมเสียชีวิต ในนั้นมีลายเซ็นของ 'ไกรสร' กำกับอยู่ทุกหน้า พร้อมข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า *'การทดลองครั้งที่ 0: ความผิดพลาดที่ต้องลบหาย'* "รินรดา... ถอยออกมา!" ผมตะโกนขึ้นทันทีเมื่อสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติที่พื้น ใต้รถพยาบาลมีแสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ มันคืออุปกรณ์จุดระเบิดตั้งเวลาที่เชื่อมต่อกับถังน้ำมันของรถคันนี้ รินรดาเบิกตากว้าง เธอรีบดึงแขนผมให้วิ่งหนีออกไปให้พ้นระยะหวังผล ทว่าก่อนที่เราจะพ้นจากโกดัง เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ปริศนาอีกคันก็แผดดังขึ้นมาขวางทางออก ไฟหน้าของรถคันนั้นสาดเข้าตาเราจนพร่ามัว เงาร่างของชายคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ เขาถือร่มสีดำสนิทและสวมชุดสูทเนี้ยบกริบ เขาเดินเข้ามาใกล้จนเห็นใบหน้าภายใต้แสงไฟสลัว... ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ชายคนนั้นมีใบหน้าเหมือนพ่อผมทุกประการ ราวกับก๊อปปี้ออกมาจากรูปถ่ายที่ผมเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์ เขาไม่ได้แก่ตัวลงไปตามกาลเวลาแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกเชิดด้วยสายใย "หมอธีร์..." เสียงที่คุ้นเคยนั้นเอ่ยขึ้น แต่มันกลับฟังดูแห้งแล้งและเย็นชาไร้ความรู้สึก "ขอบคุณที่ตามมาหาผมถึงที่นี่... หมออยากรู้นักไม่ใช่หรือว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อสิบปีก่อน" เขายื่นมือมาข้างหน้า ในมือถือโทรศัพท์เครื่องเดิมที่โทรหาผมเมื่อครู่ "รับสายสิครับ... คราวนี้ผมจะบอกความจริงด้วยตัวเอง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมไขคดีไปกับผม ดร.นิติเวช นะครับ