ปริศนาลายนิ้วมือแฝง

"ลายนิ้วมือบนมีดเล่มนี้... มันสมบูรณ์แบบเกินไปครับหมวด" ผมเอ่ยขึ้นขณะที่สายตายังคงจดจ้องอยู่หลังเลนส์กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด ภาพบนจอแสดงผลขนาดใหญ่ฉายให้เห็นร่องลายนิ้วมือที่โค้งมนคมชัด ราวกับถูกปั๊มขึ้นมาด้วยแม่พิมพ์โลหะชั้นยอด ไม่ใช่รอยนิ้วมือที่เกิดจากคราบเหงื่อหรือไขมันตามธรรมชาติของมนุษย์ ร.ต.อ. รินรดา ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะสเตนเลสในห้องชันสูตร บรรยากาศรอบตัวเธอตึงเครียดจนผมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากปลายเท้าของเธอที่เคาะพื้นอย่างอดกลั้น "สมบูรณ์แบบเกินไปหมายความว่ายังไงคะหมอธีร์? หลักฐานชิ้นนี้เพิ่งได้มาจากจุดที่ฆาตกรทิ้งไว้หลังเหตุการณ์เมื่อคืน ถ้าจะบอกว่ามันคือของปลอม หมอต้องมีหลักฐานยืนยันที่แน่นหนากว่านี้" ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับโฟกัสไปที่ชั้นผิวหนังของลายนิ้วมือที่ติดอยู่บนด้ามมีด "ดูนี่ครับ ในระดับไมโครเมตร... รอยหยักของสันลายนิ้วมือไม่มีการทับซ้อนของเซลล์ผิวหนังที่ตายแล้ว หรือแม้แต่ร่องรอยของสารคัดหลั่งที่ควรจะมี นี่ไม่ใช่ลายนิ้วมือของคนเป็น แต่มันคือ... แผ่นฟิล์มโพลีเมอร์ชีวภาพที่ถอดแบบมาจากรอยนิ้วมือของเหยื่อรายแรกที่ถูกพบในคดีที่แล้ว" รินรดาเดินเข้ามาประชิดหน้าจอ ดวงตาคู่คมเบิกกว้าง "คุณกำลังจะบอกว่า... ฆาตกรไม่ได้แค่ทิ้งหลักฐานเท็จ แต่มันกำลังสวมรอยเป็นเหยื่อเพื่อป้ายสีคนอื่นงั้นหรือ?" "ไม่ใช่แค่สวมรอยครับหมวด" ผมหันไปมองเธอ สายตาของผมคงจะสะท้อนความเย็นเยียบที่ผมเองก็ไม่อาจซ่อนได้ "มันคือการทำศัลยกรรมลายนิ้วมือจากศพ... มันตัดผิวหนังส่วนปลายนิ้วของเหยื่อออกมา แล้วนำมาผ่านกระบวนการถนอมเนื้อเยื่อด้วยสารเคมีจำเพาะ เพื่อคงสภาพความยืดหยุ่นไว้ใช้ซ้ำเหมือนถุงมือยาง นี่คือเทคนิคระดับห้องแล็บขั้นสูง ซึ่งคนที่สามารถเข้าถึงสารเคมีในระดับนี้ได้... ผมเชื่อว่าเราต่างก็นึกถึงชื่อเดียวกัน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชันสูตร มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางฮึมอยู่ในลำคอ รินรดากัดริมฝีปากแน่น "ศาสตราจารย์ไกรสร... แกทำเรื่องพรรค์นี้ไปเพื่ออะไรกัน? เพื่อสนุก? หรือเพื่อล้างแค้น?" "คำถามนั้นคงต้องให้ศพบนโต๊ะนี้เป็นคนตอบ" ผมกล่าวพลางหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา "การชันสูตรเชิงลึกในระดับโมเลกุลกำลังจะเริ่มขึ้น หากสมมติฐานผมถูก... ใต้ชั้นผิวหนังของศพผู้ต้องสงสัยรายนี้ จะต้องมีรอยเย็บจากการปลูกถ่ายเนื้อเยื่อที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี" ผมกรีดลงบนปลายนิ้วของศพด้วยความระมัดระวังสูงสุด มือของผมมั่นคงเหมือนกับหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะนิ่งสนิทตามสัญชาตญาณของนิติเวชแพทย์ ผมขยายช่องว่างของชั้นผิวหนังออกภายใต้กล้องขยาย ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ผมต้องชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกในอก ไม่ใช่แค่รอยเย็บ... แต่มี 'ชิป' ขนาดจิ๋วฝังอยู่ใต้ชั้นหนังแท้ มันเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ ก่อนจะเริ่มกะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะชีพจรที่กำลังนับถอยหลัง "หมอ... นั่นอะไรน่ะ?" รินรดาถอยหลังกรูไปสองก้าว มือขวาชักปืนพกประจำกายออกมาโดยอัตโนมัติ "มันไม่ใช่แค่การปลอมลายนิ้วมือ แต่มันคือตัวส่งสัญญาณตำแหน่ง" ผมพูดเสียงเรียบ แม้ในใจจะเริ่มตระหนักถึงความหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ศาสตราจารย์ไกรสรไม่ได้แค่ทิ้งหลักฐานไว้ให้เราหา... แต่เขากำลังรอให้เราเข้ามาดูถึงที่นี่" ทันใดนั้น แสงไฟในห้องชันสูตรดับวูบลงเหลือเพียงสีแดงฉานจากระบบไฟสำรอง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นจากห้องควบคุมกลาง ก่อนที่เสียงฝีเท้าจำนวนมากจะดังขึ้นจากโถงทางเดินภายนอก ไม่ใช่เสียงของเจ้าหน้าที่ตำรวจ... แต่มันคือเสียงของรองเท้าคอมแบทที่คุ้นเคยจากหน่วยปฏิบัติการลับที่ผมเคยเห็นในแฟ้มคดีเก่าของพ่อ ประตูเหล็กกล้าของห้องชันสูตรถูกระเบิดออกด้วยแรงอัดอากาศเบาๆ ควันสีเทาฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ท่ามกลางหมอกควันนั้น ร่างของชายชราในชุดกราวน์สีขาวสะอาดตาค่อยๆ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูใจดีเหมือนอาจารย์ผู้หวังดีต่อศิษย์ในวันวาน "หมอธีร์... เธอขยันเหมือนพ่อของเธอไม่มีผิด" ศาสตราจารย์ไกรสรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยความประสงค์ร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุภาพ "แต่น่าเสียดายนะ ที่ความสงสัยของเธอมักจะนำพาไปสู่จุดจบที่เธอไม่อยากเห็นเสมอ" เขาขยับแว่นสายตา ก่อนจะกวาดสายตามองมาที่ชิปที่ยังคงกะพริบแสงอยู่บนปลายนิ้วศพ "ขอบคุณที่ยืนยันข้อมูลทดสอบให้ผมนะ ตอนนี้... ได้เวลาที่เธอต้องตัดสินใจแล้ว ว่าจะเก็บความลับนี้ไว้ในหลุมศพ หรือจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของงานวิจัยชิ้นถัดไปของผม" รินรดาพุ่งตัวเข้ามาบังหน้าผม ปืนในมือเธอกระชับแน่น แต่มือของเธอกลับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นกลุ่มคนที่ยืนอยู่ด้านหลังศาสตราจารย์ไกรสร... พวกเขาคือตำรวจหน่วยเฉพาะกิจที่ควรจะเป็นคนของรัฐ แต่แววตากลับว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิด ผมกำมีดผ่าตัดในมือแน่น ความทรงจำเรื่องพ่อที่เสียชีวิตในที่เกิดเหตุแบบนี้ย้อนกลับเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ นี่ไม่ใช่แค่การสืบสวนคดีฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือการเผชิญหน้ากับองค์กรที่กัดกินระบบความยุติธรรมจากภายใน และในขณะที่ไกรสรกำลังจะขยับนิ้วสั่งการ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของผมก็สั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอระบุชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น... มันเป็นเบอร์โทรศัพท์ของพ่อที่เสียชีวิตไปแล้วกว่าสิบปี ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ