กล้องจุลทรรศน์แห่งความจริง

"คุณกำลังทำอะไร หมอธีร์" น้ำเสียงของร.ต.อ.รินรดาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย เธอหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องแล็บที่เปิดแง้มไว้ แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวนวลสะท้อนกับใบหน้าของหมอธีร์ที่ดูซีดเผือดราวกับคนตายเสียเอง เขายังคงจดจ้องอยู่กับช่องมองภาพของกล้องจุลทรรศน์ตัวโปรด สองมือที่ปกติจะนิ่งดุจหินผาเวลากระทำการผ่าตัด กลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "อย่าเข้ามาครับ ริน" หมอธีร์ตอบโดยไม่หันกลับไป เสียงของเขาต่ำและเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงเกินจะจินตนาการ ชิ้นเนื้อขนาดจิ๋วที่วางอยู่บนสไลด์แก้วใต้เลนส์กำลังเล่าเรื่องราวที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตของเขา มันไม่ใช่แค่รอยบาก แต่มันคือตำหนิที่เกิดจากความผิดพลาดในการผ่าตัดรักษากระดูกต้นคอเมื่อยี่สิบปีก่อน... เป็นรอยแผลที่เขารู้จักดีที่สุด เพราะเขานั่นเองที่เป็นคนช่วยบิดาถือเครื่องมือในวันที่ชีวิตของครอบครัวเขาต้องล่มสลายลง "ชิ้นเนื้อนี้... มันมาจากร่างในคดีล่าสุดที่คุณส่งมาให้ผมตรวจ" หมอธีร์สูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงให้กลับเข้าที่ "คนที่ถูกฆาตกรรมอย่างไร้ร่องรอยรอยนิ้วมือ คนที่ถูกทิ้งไว้ในโกดังร้าง... พ่อของผมควรจะอยู่ในหลุมฝังศพมานานแล้ว แต่นี่มัน..." "นั่นหมายความว่ายังไงคะ?" รินรดาแทรกขึ้น เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนที่อบอวลไปทั่วห้อง "หมายความว่ามีการขุดร่างขึ้นมาเพื่อทดลองบางอย่าง หรือแย่กว่านั้น... มีการสร้าง 'ร่างจำลอง' ขึ้นมาด้วยอวัยวะจริงของผู้เสียชีวิต" หมอธีร์ผละออกจากกล้อง เขามองไปที่รินรดาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "แต่ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ที่ว่าใครทำ แต่มันอยู่ที่ว่า 'ที่ไหน' ที่พวกเขาใช้บ่มเพาะความชั่วร้ายพวกนี้" หมอธีร์หยิบสไลด์อีกแผ่นขึ้นมาวางแทนที่ เขากดปุ่มโฟกัสให้ภาพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ขยายใหญ่ขึ้น ละอองขนาดเล็กสีทองอร่ามปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ มันไม่ใช่ฝุ่นผงธรรมดา แต่เป็นละอองเรณูที่มีโครงสร้างซับซ้อนราวกับงานศิลปะ "ละอองเกสรจาก *'ลิลลี่แห่งหุบเขาเงา'* (Shadow Valley Lily)" หมอธีร์กล่าวพลางเลื่อนเมาส์ชี้ไปที่รูปร่างแปลกตาของมัน "คุณคงทราบดีนะครับริน พืชชนิดนี้ไม่ใช่พืชป่า แต่มันถูกเพาะพันธุ์ขึ้นในสวนส่วนตัวที่ต้องมีการควบคุมอุณหภูมิและความชื้นแบบเฉพาะเจาะจงเท่านั้น มันไม่มีขายทั่วไปในตลาดดอกไม้" รินรดาขมวดคิ้ว "สวนส่วนตัวงั้นหรือ? ในเขตปริมณฑลนี้มีสถานที่แบบนั้นไม่กี่แห่งหรอกค่ะ" "ใช่ครับ และหนึ่งในนั้น... ตั้งอยู่หลังคฤหาสน์ของศาสตราจารย์ไกรสร" บรรยากาศในห้องแล็บเงียบลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอเป็นเพื่อนปลอบใจ หมอธีร์หยิบแว่นขยายขึ้นมาตรวจสอบรอยไหม้เล็กน้อยที่ขอบเสื้อผ้าของผู้ตายอีกครั้ง เขาพบเส้นใยสีน้ำเงินเข้มที่ดูเหมือนผ้าไหมราคาแพงติดอยู่กับเนื้อผ้าที่หยาบกร้านของศพ "ถ้าสมมติฐานผมถูก ฆาตกรคนนี้ไม่ได้แค่สังหารเหยื่อเพื่อปิดปาก แต่เขากำลังใช้เหยื่อเป็น 'ตัวอย่าง' เพื่อทดสอบสารเคมีบางอย่างที่เขาเพาะพันธุ์ขึ้นมาในสวนนั่น รอยบากบนร่างพ่อผม... มันไม่ใช่รอยมีดของฆาตกรทั่วไป แต่มันคือรอยกรีดที่ประณีตของคนที่รู้กายวิภาคศาสตร์ดีเยี่ยม" "ไกรสร..." รินรดากำหมัดแน่น "เขาเป็นอาจารย์คุณนะ หมอธีร์ คุณจะบอกว่าเขาใช้ห้องแล็บในบ้านตัวเองทำเรื่องพวกนี้งั้นหรือ?" "วิทยาศาสตร์ไม่มีความเห็นใจครับริน มันมีแค่หลักฐานที่โกหกไม่ได้" หมอธีร์เดินไปที่ตู้เก็บหลักฐาน เขาหยิบซองพลาสติกที่มีคราบเลือดแห้งกรังออกมา "ในคราบเลือดนี้ ผมตรวจพบยีนตัดต่อที่ผิดปกติ มันเป็นงานวิจัยที่ถูกระงับไปเมื่อสิบปีก่อนโดยกระทรวงสาธารณสุข และคนเดียวที่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลงานวิจัยนั้นได้ คือที่ปรึกษาอาวุโสของโครงการ... ไกรสร" ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมอยู่กับความตึงเครียด เสียงเคาะประตูที่จังหวะหนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของชายวัยเกษียณในชุดสูทเนี้ยบกริบ ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มที่ดูใจดีแต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบ "หมอธีร์... ผมได้ยินมาว่าคุณกำลังหมกมุ่นอยู่กับการตรวจศพเก่าๆ พวกนั้นอยู่หรือเปล่านะ" ศาสตราจารย์ไกรสรกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางกวาดสายตามองไปทั่วห้องแล็บ "อ้อ... รินรดาด้วยสินะ ขยันกันจริงเชียว แต่การหาหลักฐานโดยปราศจากความเข้าใจใน 'ที่มา' บางทีมันก็นำไปสู่ทางตันที่น่าเสียดายนะครับ" เขาเดินเข้ามาใกล้กล้องจุลทรรศน์ ก่อนจะเหลือบมองภาพบนจอมอนิเตอร์เพียงแวบเดียว แล้วหันมาสบตาหมอธีร์ "ดอกลิลลี่นั่นสวยดีใช่ไหมล่ะ? แต่น่าเสียดาย... ความงามของมันมักจะมาพร้อมกับพิษร้ายที่ฆ่าคนได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยให้ชันสูตรหรอกนะ และที่สำคัญที่สุด... คุณรู้ไหมว่าทำไมศพพ่อของคุณถึงมีรอยบากนั่น?" ไกรสรโน้มตัวลงมาใกล้หูของหมอธีร์ แล้วกระซิบด้วยเสียงที่เบาแต่คมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด "เพราะนั่นคือลายเซ็น... ของคนที่จะรอรับคุณอยู่ข้างล่างนั่นไงล่ะ ธีร์... เขาเพิ่งจะตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลที่คุณเป็นคนกระตุ้นให้เขาตื่นเองกับมือ" หมอธีร์ชะงักงัน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาหันมองไปที่หน้าต่างกระจกฝ้าที่มองลงไปเห็นทางเข้าสถาบันนิติเวช ร่างหนึ่งที่สวมเสื้อโค้ทตัวยาวคุ้นตา ยืนนิ่งอยู่กลางสายฝนที่เริ่มโปรยปราย... ร่างนั้นเงยหน้าขึ้นมองมาที่ห้องแล็บของเขา ดวงตาที่ว่างเปล่าข้างหนึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าก๊อซสีขาวสะอาด ทว่าอีกข้างหนึ่งกลับจ้องเขม็งมาที่เขาด้วยความอาฆาตแค้นที่ชัดเจนเกินกว่าจะเป็นคนตายทั่วไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการไขความจริงไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ ครับ