รุกเข้าสู่รังมังกร

"อย่าให้มันหนีไปได้!" เสียงตะโกนของรินรดาดังฝ่าม่านฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง หมอธีร์ไม่รอช้า เขาคว้าเสื้อกันฝนแล้วพุ่งตัวออกจากห้องแล็บทันที หัวใจของเขาเต้นรัวเป็นจังหวะที่ผิดปกติ ภาพดวงตาข้างเดียวที่จ้องเขม็งมาจากเบื้องล่างยังคงติดตาเหมือนรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย แต่น่าเสียดาย... เมื่อเขาก้าวพ้นประตูสถาบันนิติเวชออกไปสู่ลานจอดรถ พื้นที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า เหลือเพียงรอยหยดน้ำที่ปนเปื้อนคราบน้ำมัน และกลิ่นสาบของฝนที่ชะล้างทุกร่องรอยให้เลือนหาย "หมอ! มันหายไปไหนแล้ว!" รินรดาที่วิ่งตามมาพร้อมปืนในมือหอบหายใจถี่ สายฝนทำให้ชุดเครื่องแบบของเธอเปียกโชกจนแนบเนื้อ หมอธีร์หยุดนิ่ง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ เขาใช้ดวงตาที่ผ่านการฝึกฝนมานับพันชั่วโมงกวาดมองพื้นถนน ไม่ใช่เพื่อหาตัวคน แต่เพื่อหา 'หลักฐาน' เขาพบเศษผ้าสีขาวชิ้นเล็กๆ ติดอยู่กับขอบรั้วเหล็กดัด มันคือผ้าก๊อซ... มีคราบของเหลวสีน้ำตาลเข้มซึมติดอยู่ "กลิ่นเลือดผสมฟอร์มาลีน" หมอธีร์พึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย็นเยียบ "ศัตรูของเราไม่ได้แค่เดินปะปนกับคนปกติ รินรดา... มันมาจาก 'ที่นั่น'" "คฤหาสน์ของศาสตราจารย์ไกรสร" รินรดากัดฟันกรอด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ถ้ามันกล้าท้าทายเราถึงหน้าประตูบ้านขนาดนี้ ก็ได้... วันนี้เราจะไปเยือนรังมังกรให้มันรู้ว่ากฎหมายมีไว้สำหรับใคร" ... คฤหาสน์ไกรสรตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาห่างไกลจากตัวเมือง ท่ามกลางหมอกหนาที่ปกคลุมราวกับกำลังซ่อนเร้นความชั่วร้ายเอาไว้ใต้คฤหาสน์สไตล์วิคตอเรียนที่ดูโอ่อ่าแต่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา หมอธีร์ก้าวลงจากรถพร้อมกับอุปกรณ์ตรวจสอบเบื้องต้น เขาสังเกตเห็นความผิดปกติทันทีตั้งแต่ยังไม่ก้าวเท้าเข้าเขตที่ดิน... พื้นหญ้าที่ดูเหมือนถูกตัดแต่งอย่างดี แต่กลับมีรอยล้อรถที่ลึกผิดปกติเป็นแนวยาวไปทางห้องใต้ดิน "ผมจะเข้าทางประตูหน้า ส่วนหมอ... หาช่องทางเข้าอื่นที่เงียบที่สุด" รินรดากระซิบพลางส่งสัญญาณให้ทีมสนับสนุนที่กระจายตัวอยู่โดยรอบ หมอธีร์พยักหน้า เขาเดินอ้อมไปทางด้านหลังของคฤหาสน์ กลิ่นอายของการฆ่าฟันไม่ได้จางหายไปไหน มันลอยมาแตะจมูกเขา ยิ่งเข้าใกล้ห้องแล็บใต้ดิน กลิ่นฉุนของสารเคมีที่ใช้ดองศพก็ยิ่งรุนแรงขึ้น เขาหยิบกล้องจุลทรรศน์พกพาและไฟฉายความเข้มสูงออกมา ส่องไปตามรอยแตกร้าวบนผนังหิน เขาสังเกตเห็นจุดหนึ่ง... รอยนิ้วมือที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรังประทับอยู่บนขอบหน้าต่างบานเกล็ด หมอธีร์ใช้มีดผ่าตัดเล่มเล็กค่อยๆ ขูดเศษคราบนั้นใส่ถุงเก็บตัวอย่างด้วยความชำนาญ มือของเขาไม่สั่นแม้แต่นิดเดียว เพราะเขารู้ดีว่าหากวันนี้เขาพลาด ความลับเรื่องพ่อของเขาจะไม่มีวันถูกเปิดเผย "หมอครับ... เจอทางเข้าแล้ว" เสียงวิทยุสื่อสารจากรินรดาดังขึ้นเบาๆ ในหูฟัง "แต่ข้างในนี้... มันไม่ใช่แค่ห้องสมุดอย่างที่ไกรสรบอกชาวบ้าน มันคือโรงฆ่าสัตว์" หมอธีร์เร่งฝีเท้าเข้าสู่ด้านในตามรอยที่เขาพบทันที ภายในห้องใต้ดินเต็มไปด้วยตู้แช่ขนาดใหญ่ที่เรียงรายราวกับพิพิธภัณฑ์แห่งความตาย ร่างของมนุษย์ที่ถูกดัดแปลงบางส่วนถูกแช่ไว้ในถังแก้วน้ำยาหล่อลื่น แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ ตามจังหวะของเสียงเครื่องปั่นไฟที่กำลังจะหมดสภาพ เขาก้าวผ่านชั้นวางที่เต็มไปด้วยอวัยวะมนุษย์ ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับสิ่งหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกลางห้อง... สมุดบันทึกที่เปิดค้างไว้ หน้ากระดาษเต็มไปด้วยลายมือที่คุ้นตา ลายมือของพ่อเขาที่เสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน ในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปคว้าสมุดเล่มนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดด้านหลัง "เธอช่างเป็นเด็กที่ขยันหมั่นเพียรเหลือเกินนะ... ธีร์" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟที่สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง ศาสตราจารย์ไกรสรยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดกาวน์สะอาดสะอ้าน ราวกับเพิ่งออกมาจากห้องผ่าตัด เขากำลังถือเข็มฉีดยาขนาดใหญ่ที่ภายในบรรจุของเหลวสีเขียวมรกตเอาไว้ หมอธีร์หันกลับไปเผชิญหน้า สายตาของเขาจ้องมองศัตรูคนสำคัญโดยไม่มีความหวั่นเกรง "สมุดเล่มนี้... ทำไมมันถึงมาอยู่ในที่แบบนี้ได้" ไกรสรหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและน่าขนลุก "เพราะพ่อของเธอไม่ได้ตายเพราะคดีปิดไม่ลงหรอกหมอ... เขาตายเพราะเขาคือ 'ชิ้นส่วน' ที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่ฉันเคยรังสรรค์ขึ้นมา" ทันใดนั้น ประตูเหล็กกล้าทางออกถูกปิดตายด้วยระบบล็อกอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงร้องด้วยความตกใจของรินรดาที่ดังแทรกเข้ามาผ่านวิทยุ ก่อนที่สัญญาณจะถูกตัดขาดไปโดยสิ้นเชิง หมอธีร์มองไปรอบตัวด้วยความตระหนักว่าเขากำลังตกอยู่ในกับดักที่ออกแบบมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ และในเงามืดมุมห้อง เสียงฝีเท้าที่สองก็ค่อยๆ ก้าวออกมา... เป็นร่างที่สวมเสื้อโค้ทตัวยาวตัวเดิม กับผ้าก๊อซที่ปิดตาข้างหนึ่ง แต่คราวนี้เขากำลังถือมีดผ่าตัดในลักษณะที่พร้อมจะลงมือสังหาร ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 16 นี้ด้วยกันนะครับ ดร.นิติเวชยังรออ่านทุกความคิดเห็นจากทุกท่านเสมอครับ