การเผชิญหน้าครั้งแรก

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชาย” ประโยคนั้นยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพราวกับเข็มนาฬิกาที่กรีดลงบนแผ่นแก้ว หมอธีร์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบ้านพักส่วนตัวที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมอับของตึกแถวเก่าแก่ย่านฝั่งธนฯ กลิ่นไอของความชื้นและฝุ่นละอองในยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้เขาสะดุ้งสะเทือนเท่ากับเสียงปริศนาที่เพิ่งได้ยินผ่านโทรศัพท์เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา เขาก้าวเท้าเข้าสู่ตัวบ้าน บรรยากาศภายในมืดสลัว แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางสาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเป็นแถบคาด เห็นฝุ่นละอองที่ลอยคว้างกลางอากาศราวกับตัวเชื่อมระหว่างอดีตกับปัจจุบัน หมอธีร์ไม่ได้เปิดไฟ เขาอาศัยความคุ้นชินของสายตา กวาดมองไปรอบห้องนั่งเล่นที่ถูกจัดวางทุกอย่างไว้ในตำแหน่งเดิมเสมอ ทันใดนั้น เสียงลมหายใจที่แผ่วเบาแต่สม่ำเสมอ... ไม่ใช่เสียงของเขา หมอธีร์หยุดนิ่ง ความเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาเป็นแพทย์นิติเวช เขารู้ดีว่าระยะห่างของเสียงลมหายใจแบบนี้หมายถึงอะไร มันไม่ได้มาจากที่ไกลนัก แต่มันมาจากมุมอับของโซฟาหนังสีทึบที่ตั้งอยู่มุมห้อง “ใคร” หมอธีร์ถาม น้ำเสียงเรียบสนิท แต่ในมือขวาเขากระชับปากกาโลหะที่พกติดตัวไว้แน่น “ลูกชายที่เติบโตมาเป็นคนเก่ง... น่าภูมิใจจริงๆ นะครับ” เสียงนั้นแหบพร่าเหมือนเสียงใบเลื่อยกรีดลงบนกระดูก ชายในชุดดำสนิทค่อยๆ ลุกขึ้นจากโซฟา เขาไม่เปิดไฟ แต่แสงจันทร์ที่ลอดเข้ามาเผยให้เห็นเงาร่างที่สมส่วนและดูทรงพลัง ในมือของเขาไม่ได้มีปืนหรืออาวุธหนักหน่วงอย่างที่คนร้ายทั่วไปพึงจะมี แต่สิ่งที่สะท้อนแสงแวววาวอยู่ในนิ้วเรียวยาวนั่นคือ 'มีดผ่าตัด' (Scalpel) หมายเลข 11 ที่คมกริบเสียจนอากาศรอบตัวดูเหมือนจะถูกเฉือนขาด “ศาสตราจารย์ไกรสรบอกว่า นายคือผลงานที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่เขาทิ้งไว้ให้โลก” ชายชุดดำขยับกาย ก้าวเท้าเข้ามาหาหมอธีร์อย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับนักล่าที่รู้อยู่แล้วว่าเหยื่อไม่มีทางหนีพ้น “คุณเป็นใคร” หมอธีร์ขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว พยายามคุมสติให้คงที่ เขาพิจารณารูปประโยคและท่วงท่าของอีกฝ่าย ชายคนนี้ไม่ใช่แค่นักฆ่ารับจ้าง แต่มีระเบียบวินัยแบบบุคลากรทางการแพทย์ “แล้วทำไมต้องใช้เครื่องมือผ่าตัดในทางที่ผิด” “ผิดหรือครับ?” ชายชุดดำแค่นหัวเราะในลำคอ “ในห้องผ่าตัด หมอใช้มันเพื่อรักษา แต่ในที่แห่งนี้ ผมใช้มันเพื่อ ‘เรียนรู้’ สิ่งที่อยู่ใต้ผิวหนังของนาย หมอธีร์... นายอยากรู้ไหมว่าความลับที่พ่อของนายปิดตายไว้ มันฝังอยู่ตรงไหนของร่างกาย” ชายชุดดำพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือคาด หมอธีร์ตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาคว้าเก้าอี้ไม้ข้างตัวเหวี่ยงใส่เพื่อเปิดช่องว่าง แต่ชายชุดดำกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างพริ้วไหวราวกับเคยผ่านการฝึกฝนวิชาทักษะการเคลื่อนไหวมาอย่างดี มีดผ่าตัดในมือตวัดผ่านอากาศเกิดเสียงหวีดหวิว มันเฉือนเข้าที่แขนเสื้อของหมอธีร์จนขาดวิ่น เผยให้เห็นรอยถลอกยาวที่ผิวหนัง เลือดซึมออกมาเป็นเส้นบางๆ “แม่นยำ... คมชัด... และไม่มีความลังเล” หมอธีร์พึมพำขณะหลบฉากไปที่ชั้นวางหนังสือ เขารู้ดีว่าหากปะทะกันตรงๆ เขามีโอกาสรอดน้อยมาก แต่เขามีสิ่งที่อีกฝ่ายไม่มี นั่นคือความเข้าใจในกายวิภาค ชายชุดดำพุ่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เล็งไปที่ลำคอ หมอธีร์ตัดสินใจเสี่ยง เขาไม่ถอยหนี แต่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อเบี่ยงทิศทางของมีด จากนั้นใช้ศอกกระแทกเข้าที่จุดประสาทบริเวณต้นแขนของอีกฝ่ายอย่างแรง “อึก!” ชายชุดดำชะงักไปเล็กน้อย แต่ดูเหมือนความเจ็บปวดจะไม่ได้ทำให้เขาลดละความพยายาม เขาหมุนตัวกลับมาตวัดมีดในจังหวะสวนกลับ หมอธีร์ก้มตัวลงต่ำ ปลายมีดเฉี่ยวใบหน้าไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นของเหล็กกล้า “แกคิดว่าแกเหนือกว่างั้นเหรอ หมอธีร์?” ชายชุดดำคำรามพลางขยับมีดในมืออย่างคล่องแคล่ว “คนที่ทำคดีฆาตกรรมไร้เงามาได้ถึงป่านนี้ ไม่ใช่คนที่จะตายเพราะความเขลาหรอกนะ” หมอธีร์คว้าขวดน้ำยาเคมีภัณฑ์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานข้างๆ สาดใส่หน้าอีกฝ่ายทันที ชายชุดดำเบี่ยงหน้าหลบตามสัญชาตญาณ หมอธีร์ไม่รอช้า พุ่งตัวไปหยิบโคมไฟตั้งโต๊ะแล้วฟาดเข้าที่ข้อมือของชายคนนั้นอย่างจังจนมีดหลุดร่วงลงพื้น จังหวะที่ชายชุดดำกำลังจะก้มลงเก็บมีด เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบยามค่ำคืน ร.ต.อ. รินรดา กำลังมา... หมอธีร์รู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียว “แกหนีไม่พ้นหรอก” ชายชุดดำจ้องมองหมอธีร์ด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งจากกระเป๋าเสื้อโยนลงบนพื้น มันคือเข็มฉีดยาบรรจุของเหลวสีใส “ถ้าอยากรู้ว่าพ่อแกตายเพราะอะไรจริงๆ ก็จงเอาสิ่งนี้ไปวิเคราะห์ดู... แต่น่าเสียดาย ที่นั่นอาจจะเป็นสถานที่สุดท้ายที่คุณจะได้เป็นหมอ” เขากระโดดออกทางหน้าต่างหายไปในความมืดทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ หมอธีร์ยืนหอบหายใจอยู่กลางห้อง แขนที่ถูกมีดเฉือนเริ่มปวดแปลบ เขาค่อยๆ ก้มลงเก็บเข็มฉีดยานั้นขึ้นมาตรวจสอบผ่านแสงไฟจากหน้าต่าง ทว่าเมื่อเขาเพ่งมองเข้าไปในหลอดแก้ว มือเขาก็สั่นเทา... ในนั้นไม่ใช่แค่สารเคมีทั่วไป แต่มันมีเศษเนื้อเยื่อชิ้นเล็กๆ ที่ถูกดองไว้ และเมื่อเขามองใกล้เข้าไปอีก รอยรอยบากที่ผิวเนื้อนั้น... มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่เขาพบในคดีฆาตกรรมครั้งแรกที่เขาเคยผ่าชันสูตรเมื่อสิบปีก่อน ประตูหน้าบ้านถูกพังเข้ามาโดยรินรดาพร้อมกับอาวุธปืนในมือ “หมอ! เป็นอะไรไหมคะ!” หมอธีร์ไม่ตอบ เขายังคงมองรอยบากบนชิ้นเนื้อนั้นด้วยความหวาดหวั่น เพราะเขารู้ดีว่าชิ้นเนื้อนี้... มันมาจากร่างของพ่อเขาเองที่ควรจะถูกฝังไปนานแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการไขความลับที่ดำมืดที่สุดนี้ไปพร้อมกับผม ดร.นิติเวช นะครับ