ความลับในดวงตา

"วางอาวุธลงเสีย รินรดา... แล้วก้าวถอยหลังออกมาจากร่างนั้น" น้ำเสียงของสารวัตรใหญ่ทุ้มต่ำและเยือกเย็น มันไม่ใช่เสียงสั่งการของตำรวจที่มาช่วยเหลือ แต่เป็นเสียงของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมที่ไม่มีวันจบสิ้น รินรดาชะงัก ลำคอของเธอขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืนน้ำลายที่ฝืดคอ ในขณะที่ผม—หมอธีร์—ยังคงก้มตัวอยู่เหนือศพเหยื่อรายล่าสุด สายตาของผมไม่แม้แต่จะเหลือบมองกระบอกปืนที่เล็งตรงมายังเราสองคน ผมจดจ่ออยู่เพียงสิ่งเดียว... แววตาที่ค้างคาของศพเบื้องหน้า "สารวัตรครับ" ผมเรียกขึ้นโดยไม่หันไปมอง "ในฐานะนิติเวช ผมขอบอกว่าการขัดขวางกระบวนการชันสูตรในที่เกิดเหตุ มีโทษจำคุกไม่น้อยกว่าที่ท่านกำลังจะได้รับ หากท่านยังยืนกรานจะปกป้องไอ้พวกฆาตกรชุดขาวนั่น" "หมอธีร์" สารวัตรใหญ่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นแบบที่ผมเคยสัมผัสตลอดหลายปีที่ผ่านมา "โลกนี้ไม่ได้หมุนด้วยความยุติธรรม มันหมุนด้วยความลับที่ใครถือไว้ได้มากกว่าต่างหาก และบังเอิญเหลือเกินที่วันนี้ความลับนั้นอยู่ในดวงตาของศพตรงหน้าคุณ" ทันใดนั้น รินรดาตัดสินใจหักดิบ เธอเตะถังเครื่องมือชันสูตรจนล้มคว่ำ เกิดเสียงเหล็กกระทบพื้นดังสนั่นเป็นสัญญาณหลอกล่อ เธอพุ่งตัวไปด้านข้างพร้อมคว้าอุปกรณ์เก็บหลักฐานชิ้นสำคัญ—เครื่องสแกนเรตินาความละเอียดสูงรุ่นต้นแบบที่ผมแอบนำติดตัวมา—ก่อนจะลากผมให้หลบเข้าหลังซากรถตู้เก่าที่ผุพัง "หมอ! รีบทำอะไรสักอย่าง!" เธอตะโกนแข่งกับเสียงฝีเท้าของลูกน้องสารวัตรที่เริ่มกระจายตัวล้อมเรา ผมไม่พูดพร่ำทำเพลง ผมคว้าเครื่องสแกนเปิดการทำงาน ท่ามกลางเสียงกระสุนที่เริ่มแฉลบผ่านตัวรถไปมา ผมต้องใช้ความนิ่งอย่างที่สุด ผมเปิดเปลือกตาของศพขึ้น ใช้ไฟฉายขนาดเล็กส่องนำทาง แล้วประทับเลนส์ของเครื่องสแกนลงบนแก้วตาที่ขุ่นมัวจากการตาย กระบวนการ Optic Reconstruction เริ่มทำงาน แสงสีฟ้าเย็นเยือกกะพริบถี่ๆ ผมมองเห็นภาพบนหน้าจอขนาดเล็กจิ๋ว ข้อมูลที่ถูกบันทึกไว้ในเรตินาเป็นภาพสุดท้ายก่อนตาย มันคือสมบัติล้ำค่าที่ฆาตกรไม่มีวันนึกถึง... ว่ามนุษย์เราไม่ใช่แค่เห็น แต่เรตินาสามารถทำหน้าที่เป็น 'หน่วยความจำสำรอง' ทางชีวภาพได้ในสภาวะที่สมองถูกกระตุ้นด้วยความหวาดกลัวขั้นสูงสุด "รินรดา ดึงภาพไปที่มุมขวาบน" ผมสั่งเสียงเรียบ ในขณะที่เศษเหล็กจากรถตู้กระเด็นใส่ไหล่ผมจนเลือดซึม "เห็นแล้ว! มันคือ... ศาสตราจารย์ไกรสร!" เธออุทานออกมา มือของเธอกดเซฟไฟล์หลักฐานเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์สำรองทันที ภาพที่ปรากฏคือศาสตราจารย์ไกรสร กำลังยิ้มอย่างพึงพอใจขณะถอดถุงมือยางออก พร้อมกับชายอีกคนในเงามืด... คนที่สวมแหวนตราประจำตำแหน่งที่ผมจำได้แม่นยำ นั่นคือแหวนของสารวัตรใหญ่ ผมเบิกตากว้าง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง ไม่ใช่แค่ไกรสร แต่สารวัตรที่เป็นดั่งครูของผม คือคนลงมือจับเหยื่อกดลงกับเตียงผ่าตัดในคืนนั้น "หมอธีร์! ถอย!" รินรดากระชากคอเสื้อผมจนตัวปลิวในวินาทีที่กระสุนนัดหนึ่งเจาะเข้าที่จุดที่ศีรษะผมอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีก่อน เราวิ่งฝ่าความมืดของป่าช้าไปตามเส้นทางที่รินรดาจำได้แม่น กระสุนยังคงไล่หลังมาดั่งห่าฝน แสงไซเรนที่เคยเป็นความหวัง บัดนี้กลายเป็นแสงแห่งการไล่ล่าที่โหดเหี้ยมที่สุดในชีวิตตำรวจของเธอ เสียงตะโกนสั่งการของสารวัตรใหญ่ดังลั่นป่า เขาไม่ได้ต้องการจับเป็น เขาต้องการกำจัดพยานที่กุมความลับในดวงตาของคนตาย เราหยุดหอบหายใจอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ ห่างจากถนนใหญ่เพียงไม่กี่ร้อยเมตร ผมหยิบอุปกรณ์สแกนขึ้นมาดูอีกครั้ง ข้อมูลนั้นไม่ใช่แค่ภาพนิ่ง แต่มันคือไฟล์วิดีโอสั้นๆ ที่ถูกบันทึกด้วยความผิดปกติของระบบประสาทเหยื่อก่อนสิ้นใจ และสิ่งที่ผมเห็นในภาพนั้น... ทำให้ผมต้องหยุดหายใจ ชายในเงามืดคนนั้น ไม่ได้มีแค่แหวน ผมซูมภาพเข้าไปจนสุดความละเอียดเห็นลายนิ้วมือและรอยแผลเป็นที่ข้อมือซ้าย... รอยแผลเป็นที่เหมือนกับของพ่อผมไม่มีผิดเพี้ยน "รินรดา..." ผมเรียกเธอเบาๆ มือที่ถืออุปกรณ์สั่นเล็กน้อย "คนคนนี้... ไม่ใช่แค่คนของไกรสร แต่มันคือคนที่ฆ่าพ่อฉันเมื่อสิบปีก่อน" ยังไม่ทันที่รินรดาจะตอบโต้ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นใกล้ตัวเรา เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนทอดทับผ่านพุ่มไม้ลงมาปะทะตัวเรา เสียงกดปืนดัง 'คลิก' จ่อเข้าที่ขมับของผมจากด้านหลัง "น่าประทับใจมากที่หมอแกะรอยได้ถึงขนาดนี้" เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความเวทนาอย่างประหลาด "แต่ก็น่าเสียดาย... ที่ความรู้เรื่องนิติเวชของเธอ มันทำให้เธอต้องจบชีวิตลงในที่ที่เธอชอบที่สุด... บนกองซากศพพวกนี้" มือของเขาเอื้อมมาหยิบเครื่องสแกนไปจากมือผมอย่างง่ายดาย ก่อนจะหันมามองหน้าผมตรงๆ ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ผมเห็นใบหน้าที่แท้จริงของคนที่ผมไว้ใจที่สุด... และสิ่งที่เขาทำต่อมา คือการหยิบปืนกระบอกเดียวกับที่ใช้ฆ่าเหยื่อรายก่อนขึ้นมา แล้วจ่อมันไปที่รินรดา หวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตามร่องรอยแห่งความจริงนี้ไปกับผมในตอนต่อไปนะครับ ขอบพระคุณครับ