การหายตัวของรินรดา

"สัญญาณจีพีเอสจากโทรศัพท์ของรินรดาขาดหายไปที่จุดนี้... ซอยตันหลังโรงงานร้างเขตอุตสาหกรรมเก่าครับ" ผมกล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศภายในรถยนต์ส่วนตัว เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอก ผมขยับแว่นสายตาพลางกวาดสายตามองผ่านกระจกหน้า ความมืดสลัวของยามค่ำคืนไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการสังเกตการณ์ แต่มันกลับเป็นอุปสรรคต่อความปลอดภัยของคนสำคัญที่สุดในทีม ผมก้าวลงจากรถ รองเท้าหนังเหยียบลงบนพื้นดินที่เปียกชื้น แสงไฟฉายกระบอกเล็กในมือส่องกระทบเศษแก้วที่แตกละเอียดอยู่บนพื้นถนน นัยน์ตาของผมปรับโฟกัสเข้าสู่โหมดนักนิติเวชโดยสัญชาตญาณ ร่องรอยการต่อสู้ไม่ได้มีแค่รอยเท้า แต่มีคราบเลือดจางๆ ที่หยดเป็นทางยาวไปสู่ท่อระบายน้ำขนาดยักษ์ "รินรดา... คุณไปทำอะไรที่นี่คนเดียวโดยไม่รอแผนสนับสนุนกันแน่" ผมพึมพำกับตัวเอง เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและเย็นเยียบ ผมหยิบเครื่องมือตรวจวัดร่องรอยคราบเลือดแบบพกพาขึ้นมา มันคืออุปกรณ์ที่ผมมักใช้ในห้องแล็บ แต่ในตอนนี้ พื้นที่เกิดเหตุนี้คือห้องแล็บที่ใหญ่ที่สุดและอันตรายที่สุดเท่าที่ผมเคยเผชิญ คราบเลือดนั้นสดใหม่ อุณหภูมิยังอุ่นอยู่ แสดงว่าเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นไม่เกินสามสิบนาที การหายตัวไปของเธอไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการ 'ถูกเก็บกวาด' ผมสาวเท้าเดินตามรอยเลือดนั้นเข้าไปในความมืด กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสารเคมีโชยมาแตะจมูก มันคือกลิ่นของฟอร์มาลีนผสมกับกลิ่นโลหะสนิม—กลิ่นที่ผมคุ้นเคยดี กลิ่นจากห้องผ่าตัดใต้ดินของศาสตราจารย์ไกรสร "หมอธีร์ครับ..." เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง ผมหยุดกึก มือขวาเลื่อนไปจับด้ามปืนที่ซ่อนอยู่ในเสื้อแจ็คเก็ตโดยสัญชาตญาณ ผมไม่ได้หันไปในทันที แต่ใช้การสังเกตจากเงาสะท้อนในกระจกที่แตกหักบนพื้น "ไม่ต้องขยับครับ ดร.นิติเวช" เสียงนั้นทุ้มต่ำและดูมีอำนาจ เป็นเสียงที่ผมจำได้แม่นยำแม้จะผ่านไปหลายปี ศาสตราจารย์ไกรสรเดินออกมาจากเงามืด แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูสุขุมผิดกับสิ่งที่เขาทำลงไป ในมือของเขามีอุปกรณ์ส่งสัญญาณวิทยุที่ถูกทำลายทิ้งไว้ที่พื้น "คุณต้องการอะไรไกรสร" ผมถาม เสียงของผมราบเรียบ ทว่าภายในกลับเดือดพล่านด้วยความโกรธที่ถูกเก็บกดไว้ "รินรดาอยู่ที่ไหน" "รินรดา... ผู้หญิงที่ชอบเอาตัวเข้าแลกเพื่อความยุติธรรมที่ไม่มีอยู่จริง" เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่นั้นมองผมเหมือนมองสิ่งที่กำลังจะถูกวางบนเตียงผ่าตัด "เธอพยายามจะหาหลักฐานเรื่องอวัยวะที่หายไป แต่เธอกลับไม่รู้เลยว่าหลักฐานที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในแฟ้มข้อมูล แต่มันอยู่ในตัวเธอนั่นแหละ" คำพูดนั้นทำให้ผมชะงัก การหายตัวไปของรินรดาไม่ใช่การลักพาตัวเพื่อปิดปาก แต่เป็นการลักพาตัวเพื่อ 'ทดลอง' "อย่าแตะต้องเธอ" ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แต่มือของเขากดปุ่มบางอย่างในมือ เสียงไซเรนเตือนภัยจากโรงงานด้านหลังดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินใต้เท้าผมเริ่มสั่นสะเทือน "คุณมาช้าไปครับหมอ ธีร์... ป่านนี้เธอกำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของ 'วิวัฒนาการ' ที่ผมสร้างขึ้นแล้ว บนโต๊ะผ่าตัดที่เธอเคยอยากรู้ความลับของมันนักหนา" ไกรสรหันหลังกลับและก้าวหายเข้าไปในความมืดของโรงงานทิ้งให้ผมยืนอยู่ลำพังท่ามกลางเสียงไซเรนที่บาดลึกแก้วหู ผมวิ่งสุดฝีเท้าเข้าไปในโรงงานโดยไม่สนใจอันตรายข้างหน้า กลิ่นสารเคมีรุนแรงขึ้นจนแสบจมูก ผมพบประตูนิรภัยบานหนึ่งถูกเปิดค้างไว้ ภายในห้องนั้นว่างเปล่า มีเพียงรองเท้าส้นสูงของรินรดาที่ตกอยู่ข้างรอยเลือดที่แห้งกรังเป็นวงกว้าง ผมทรุดตัวลงคุกเข่า มือสั่นเทาหยิบเศษกระดาษที่ติดอยู่ใต้รองเท้าขึ้นมา มันเป็นกระดาษบันทึกย่อที่เธอเขียนด้วยลายมือรีบเร่ง: *'ห้องแล็บที่ 4... อย่าตามมา... พวกมันรู้หมดแล้ว'* ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะลุกขึ้นยืน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง... ไม่ใช่เสียงของไกรสร แต่เป็นเสียงรองเท้าบูทหนักๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของคนในทีมผมเอง ผมหันไปมองช้าๆ สิ่งที่เห็นทำให้ลมหายใจของผมหยุดกึก รินรดายืนอยู่ตรงนั้น... แต่ดวงตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งความทรงจำ และที่หลังคอของเธอมีรอยเย็บสดๆ ที่ฝังชิปโลหะขนาดเล็กบางอย่างไว้ เธอยกปืนขึ้นจ่อมาที่หน้าผากของผม มือของเธอไม่มีการสั่นแม้แต่นิดเดียว ก่อนที่เธอจะเอ่ยคำพูดที่ทำลายความหวังทั้งหมดของผมจนสิ้นซาก... "เป้าหมาย... ถูกระบุตัวตนแล้วครับ หมอธีร์" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันโหดร้ายนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ดร.นิติเวชจะกลับมาคลี่คลายปมนี้ในตอนต่อไปครับ