ความจริงที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นอับชื้นของหีบไม้จันทน์แดงที่ปิดตายมานานนับสิบปี คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นจางๆ ของผงชาต้มลี่จือที่นางคุ้นเคย ฝ่ามือเรียวดุจหยกสลักของหลี่มู่เหยาสั่นระริกเล็กน้อย ยามเมื่อปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับกระดาษสาเนื้อหยาบที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้อำพราง ไม่มีเสียงร้องอุทาน ไม่มีหยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ มีเพียงดวงตาคู่คมกริบดั่งหงส์เพลิงที่หรี่แคบลง สะท้อนเงาเปลวเทียนสีส้มไหววูบในห้องหนังสือลับใต้ตำหนักบูรพา นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่นางตามหามาตลอดชาติภพนี้... บันทึกข้อราชการลับและจดหมายลงลายมือชื่อของ ‘กุ้ยเฟย’ สตรีผู้เคยเหยียบย่ำซากศพของนางขึ้นสู่อำนาจสูงสุดในวังหลัง พร้อมด้วยสำเนียงการแพทย์หลวงที่ระบุสาเหตุการสวรรคตของฮองเฮาแห่งแคว้นหลี่ไว้อย่างชัดเจน—*มิใช่การประชวรด้วยโรคโลหิตกำเดบทะลักอย่างที่ประกาศให้ราษฎรรับรู้ หากแต่เป็นพิษเรื้อรังจาก ‘บัวหิมะอัคคี’ ที่ถูกผสมลงในพระo,สถ์ติดต่อกันเป็นเวลาสามเดือนเต็ม* "สามเดือน... ช่างใจคอโหดเหี้ยมนัก" เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากบางเฉียบที่ระบายยิ้มเย็นเยียบ นางแค่นหัวเราะให้กับความโง่เขลาของตนเองในอดีตชาติ ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่าสตรีผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยนดั่งพระแม่กวนอิมผู้นั้น จะซ่อนคมดาบอาบยาพิษไว้เบื้องหลังรอยพับของอาภรณ์ปักดิ้นทอง "มู่เหยา" ซุ่มเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากเงาดำเบื้องหลัง ประตูห้องลับถูกเปิดออกแผ่วเบา พร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทของเฟยหรงอ๋อง (หยางจิ้น) กลิ่นอายสงครามและสนิมเหล็กจางๆ ลอยมาแตะนาสิก ทว่าแววตาที่ทอดมองมายังนางกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยระคนดุดันอย่างที่ผู้ใดก็ไม่อาจหาญกล้าเทียบเคียง หยางจิ้นก้าวเข้ามาใกล้ ปลายนิ้วสอบเอื้อมไปกุมมือที่เย็นเฉียบของนางไว้ แน่นหนา มั่นคง และอบอุ่นราวกับต้องการถ่ายทอดพลังทั้งหมดที่มีให้ "เจ้าเจอสิ่งที่ตามหาแล้วใช่หรือไม่" หลี่มู่เหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาดุดันและเยือกเย็นเมื่อครู่พลันอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง นางพยักหน้าน้อยๆ ชูแผ่นกระดาษในมือขึ้น "ไม่ใช่แค่พบเพคะ... แต่หม่อมฉันได้เห็นรอยมือของคนที่ฆ่าหม่อมฉันด้วยตัวเองแล้ว" บรรยากาศภายในห้องลับพลันกดดันจนแทบหายใจไม่ออก หยางจิ้นกวาดสายตาคมกริบมองตัวอักษรบนกระดาษสา แววตาของแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนฉายประกายอำมหิตขึ้นวูบหนึ่ง กล้ามเนื้อสันกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ไอสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างของบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพเหล็กโดยไม่รู้ตัว "ฮองเฮาองค์ปัจจุบัน... และตระกูลสือของเสด็จแม่" หยางจิ้นเอמהเสียงลอดไรฟัน ตราประทับบนจดหมายนั้นชัดเจนเสียจนไม่ต้องสืบหาพยานอื่นใดอีก "พวกมันบังอาจแตะต้องเจ้า ข้าจะนำหัวของพวกมันมาสังเวยหน้าสุสานของเจ้าในชาติตอนโน้นให้จงได้" "อย่าเพิ่งใจร้อนเพคะ ท่านอ๋อง" หลี่มู่เหยาดึงมือกลับเล็กน้อย นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติอันสุขุมกลับคืนมา ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามตัวอักษรทีละคำ "การแก้แค้นที่สะใจที่สุด หาใช่การตัดหัวพวกมันในทันทีไม่ แต่เป็นการทำให้พวกมันค่อยๆ สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่ยึดถือทีละน้อย จนกระทั่งในวันที่พวกมันร้องขอความตาย... ความตายก็ยังเป็นสิ่งที่ฟุ่มเฟือยเกินกว่าจะเอื้อมถึง" รอยยิ้มของนางงดงามดั่งดอกไม้พิษที่บานสะพรั่งในยามราตรี ทรงอำนาจ วิจิตรบรรจง และเยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัว หยางจิ้นมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ภายใต้ร่างระหงที่ดูบอบบางดั่งกิ่งหลิวนี้ กลับซ่อนจิตวิญญาณของพญาหงส์ที่ผ่านกองเพลิงแห่งความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง นางไม่ได้อ่อนแอลงเลย มีแต่จะเฉียบคมและน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม ทว่า... ยิ่งนางเก่งกาจมากเท่าใด หัวใจของเขาก็ยิ่งเจ็บปวดและอยากโอบกอดปกป้องนางไว้จากโลกอันโสมมนี้มากเท่านั้น "ไม่ว่าเจ้าจะเดินหมากตาใด ข้าจะอยู่เบื้องหลังคอยกวาดล้างอุปสรรคให้ทุก องศา" หยางจิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองนางด้วยความรักลึกซึ้งดั่งหินผา "ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหลี่ หรือคว่ำบัลลังก์มังกรลง ข้าก็ยอมทำเพื่อเจ้า" ก่อนที่หลี่มู่เหยาจะได้กล่าวตอบ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูดังรัวจากด้านนอกห้องหนังสือก็ทำลายความเงียบสงบลง "ท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขององครักษ์เงาตงกู่ดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "มีราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้เรียกตัวพระชายาเข้าเฝ้าเป็นการเร่งด่วน พร้อมด้วย... พระราชสาส์นลับจากแคว้นแดนเหนือที่ระบุตัวตนที่แท้จริงของท่านในอดีตพ่ะย่ะค่ะ!" สีหน้าของหยางจิ้นเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นในทันที ดวงตาคมปลาบดุจพยัคฆ์ร้ายจ้องเขม็งไปที่ประตู หลี่มู่เหยาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาดอกท้อหรี่ลงอย่างใช้ความคิด แผ่นกระดาษในมือถูกกำแน่นขึ้นในพริบตา... ความลับที่นางอุตส่าห์ซ่อนไว้ เหตุใดจึงรั่วไหลไปถึงมือแคว้นเหนือได้รวดเร็วเช่นนี้? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาแห่งการล้างแค้นและเล่ห์กลอันวิจิตรนี้ไปกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ