หน้ากากคนโง่

กลิ่นกำยานบุปผชาติลอยวนอวลอบอวลอยู่ในตำหนักปีกซ้าย ทว่ากลับมิอาจกลบกลิ่นอายความเสแสร้งอันน่าสะอิดสะเอียนที่โชยมาจากร่างของฮูหยินรองลี่ซื่อและคุณหนูใหญ่หลี่หว่านชิง ซึ่งกำลังก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ "มู่เหยา ลูกแม่ อาการเจ้าดีขึ้นบ้างแล้วหรือยัง..." น้ำเสียงของลี่ซื่อดัดให้ฟังดูอ่อนโยนราวกับมารดาผู้เปี่ยมด้วยเมตตา ทว่าดวงตาคู่รีกลับกวาดมองสำรวจเรือនร่างผอมบางของข้าด้วยความระแวงแกแกมสมเพช ข้าในยามนี้แสร้งทำเป็นก้มหน้าหลบสายตา มือเรียวบางบิดผ้าเช็ดหน้าในมือไปมาด้วยความหวาดกลัว—ภาพลักษณ์ของเด็กสาวผู้ไร้เดียงสา อ่อนแอ และโง่เขลาเบาปัญญา... ช่างเป็นบทละครที่ข้าต้องสวมใส่เพื่อตบตาคนเหล่านี้ในยามนี้ "เรียนท่านแม่... ลูกยังรู้สึกวิงเวียนศีรษะอยู่บ้างเจ้าค่ะ" ข้าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แสร้งทำเป็นไอโขลกเบาๆ สองทีเพื่อเรียกความสมจริง หลี่หว่านชิง พี่สาวต่างมารดาผู้สวมอาภรณ์ปักลายหงส์คู่ดิ้นทอง—ซึ่งเป็นของสูงเกินฐานะ—ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ นางปัดชายแขนเสื้อด้วยท่าทีถือดี ก่อนจะแค่นسเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองข้าด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่คิดปิดบัง "โอ้... น้องรอง เจ้าช่างโชคร้ายเสียจริงนะ ป่วยการเมืองอันใดกัน หรือเพราะเจ้าไม่มีวาสนาจะได้ก้าวออกไปชื่นชมโลกภายนอกกับเขาเล่า?" หว่านชิงเอ่ยเยาะ "วันนี้นายท่านห้าแห่งจวนอ๋องส่งเทียบเชิญมาร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาที่จวนสกุลเซียว แต่ดูสภาพเจ้าสิ... ต่อให้แต่งองค์ทรงเครื่องสวยงามเพียงใด ก็คงเป็นได้แค่สตรีขี้โรคที่สร้างความอับอายให้สกุลหลี่เสียเปล่าๆ" คำพูดของนางแฝงไว้ด้วยหนามยอกย้อน ในอดีต... ข้าคงจะน้ำตาตกใน น้อยใจในโชคชะตา และวิ่งหนีออกไปด้วยความชอกช้ำระทม แต่ทว่าในชาตินี้นั้น รอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่ก้มต่ำของข้า กลับเหยียดโค้งขึ้นอย่างเยียบเย็น งานเลี้ยงชมบุปผาที่จวนสกุลเซียวอย่างนั้นหรือ? หึ... นั่นคือสถานที่ที่พี่สาวผู้แสนดีของข้า วางแผนจะใช้ "อุบัติเหตุ" เพื่อทำลายชื่อเสียงของข้าในอดีต เพื่อให้ข้าต้องตบแต่งให้กับบุตรชายขี้เมาของขุนนางชั้นต่ำ เพื่อตัดเส้นทางมิให้ข้ามีโอกาสเข้าสู่วังหลวง แต่น่าเสียดายนัก... ในชาตินี้ หมากตานี้ ข้าจะเป็นผู้เดินเอง "พี่ใหญ่กล่าวถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ... ฝีมือเย็บปักถักร้อยและความรู้ของข้าล้วนด้อยกว่าพี่ใหญ่ทั้งสิ้น งานเลี้ยงใหญ่โตเช่นนั้น ข้าไม่อาจอาจหาญไปร่วมให้ท่านพ่อต้องขายหน้าหรอกเจ้าค่ะ" ข้าเงยหน้าขึ้น แสร้งทำเป็นน้ำตาคลอเบ้า ดวงตาแดงก่ำด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจได้อย่างแนบเนียน จนแม้แต่ลี่ซื่อเองยังต้องแอบลอบยิ้มด้วยความพึงพอใจ "เจ้ารู้ตัวก็ดีแล้ว" ลี่ซื่อตบบ่าข้าเบาๆ สองทีคล้ายเอ็นดู แต่แรงที่กดลงมานั้นแฝงไว้ด้วยความจงใจข่มขู่ "เช่นนั้น เจ้าก็จงพักผ่อนรักษาตัวอยู่ในเรือนนี้ให้ดี อย่าได้คิดริษยาหรือทำเรื่องน่าขายหน้าให้วงศ์สกุลอีกเป็นอันขาด" "เจ้าค่ะท่านแม่ ลูกจะ... เชื่อฟังคำสั่งสอนของท่านแม่ทุกประการ" ข้าก้มตัวคำนับด้วยความนอบน้อม เมื่อสองแม่ลูกเดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักด้วยความลำพองใจ รอยยิ้มอ่อนแอเมื่อครู่ก็พลันมลายหายวับไปจากใบหน้าของข้า แววตาที่สะท้อนอยู่ในกระจกทองเหลืองยามนี้... คมกริบ เยือกเย็น และลึกล้ำดั่งก้นบึงหุบเหวไร้ก้น ข้าเดินไปหยิบกาน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะ รินน้ำชาอุ่นๆ ลงในถ้วยเคลือบหยกขาว ปลายนิ้วเรียวสัมผัสผิวกระเบื้องลื่นมือ พลางทบทวนแผนการในหัวอย่างรวดเร็ว หว่านชิง... เจ้าคิดจะใช้ยาเสน่ห์ในคืนงานเลี้ยงเพื่อมอมเหล้าข้าสินะ? ช่างน่าขันนัก ในเมื่อเจี้ยนชาง (ยาพิษไร้ลักษณ์) ที่ข้าปรุงขึ้นจากตำรับลับในตำหนักฮองเฮาเมื่อชาติก่อน บัดนี้ถูกซ่อนไว้ในซองผ้าแพรเตรียมต้อนรับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญแล้ว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าฝีหนังก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบของสาวใช้ประจำตัว "ชิงหลัน" ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู นางหน้าตาตื่นตระหนก ถือสาส์นลับฉบับหนึ่งวิ่งเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าข้า "คุณหนูเจ้าคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!" ข้ายังคงจิบชาอุ่นในมืออย่างใจเย็น สายตาไม่แม้แต่จะเหลือบแลจดหมายในมือของนาง "มีเรื่องอันใดให้ต้องตกใจถึงเพียงนี้? ค่อยๆ พูด" "มี... มีราชสมบัติลับ... ม่ะ... ไม่ใช่สิเจ้าคะ มีราชโองการลับจากเฟยหรงอ๋อง ส่งตรงมาถึงมือท่านพ่อแล้วเจ้าค่ะ! และ... และพระองค์ทรงระบุเจาะจงชื่อ... ชื่อของคุณหนูเจ้าค่ะ!" มือที่ถือถ้วยชาของข้าชะงักค้างกลางอากาศทันที กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยขึ้นแตะจมูก ทว่าหัวใจกลับเต้นระรัวขึ้นมาวูบหนึ่ง เฟยหรงอ๋อง... หยางจิ้น! บุรุษผู้เย็นชาดั่งน้ำแข็ง ทหารผู้กุมกองทัพเหล็กสามแสนนาย ผู้ซึ่งในชาติก่อนไม่เคยชายตาแลสตรีใด เหตุใดจู่ๆ จึงส่งราชโองการมาถึงข้า—สตรีผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นแค่คุณหนูรองผู้โง่เขลาในจวนแม่ทัพ? ชิงหลันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาด้วยเสียงอันสั่นเทาที่ทำให้ลมหายใจของข้าเกือบหยุดชะงัก "ท่านอ๋อง... ทรงตรัสว่า พระองค์จะเสด็จมารับคุณหนูด้วยพระองค์เอง... ในคืนงานเลี้ยงชมบุปผาเย็นวันนี้เจ้าค่ะ!" ถ้วยชาในมือข้าสั่นระริกเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มลึกล้ำจะปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างห้ามไม่อยู่... *(ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามาสู่เส้นทางแห่งการล้างแค้นด้วยกันนะคะ พบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!)*