กระดานหมากในสวน

กลิ่นหอมหวานของดอกกุ้ยฮวาที่ลอยล่องมาตามลมหาได้ช่วยให้บรรยากาศภายในศาลาแปดเหลี่ยมแห่งนี้รื่นรมย์ขึ้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ไอเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากปลายเล็บของหลี่มู่เหยา กลับทำให้กลีบดอกไม้สีเหลืองทองที่ร่วงหล่นบนโต๊ะหินหยกดูราวกับถูกแช่แข็งด้วยน้ำค้างยามเหมันต์ มู่เหยาชะงัก รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้านางแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะหรี่ลงด้วยประกายแห่งเพลิงแค้นที่ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง... แผนการของฝ่ายนั้นรวดเร็วกว่าที่นางคาดคิดนัก! "ฮูหยินรองช่างรอบคอบยิ่งนักเจ้าค่ะ..." น้ำเสียงหวานใสที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นจากเบื้องหน้า สตรีในชุดผ้าแพรปักลายหงส์บินว่อนสีชมพูอ่อนนามว่า 'หลิวอี้หลัน' กำลังแย้มยิ้มพางใช้ปลอกเล็บทองคำยาวเรียวเคาะเบาๆ ลงบนขอบถ้วยชาเคลือบกระเบื้องลายคราม นัยน์ตาของนางพญาเสือซ่อนเล็บคู่นั้นกวาดมองมู่เหยาด้วยความเหยียดหยามระคนระแวดระวัง ในงานเลี้ยงน้ำชาชมบุปผา ณ อุทยานท้ายจวนอ๋องวันนี้ หลิวอี้หลันจงใจเลือกที่นั่งตรงข้ามกับนาง เพื่อเปิดฉากหมากกระดานแรกในการทดสอบอำนาจของ 'อดีตฮองเฮา' ผู้ตกอับผู้นี้ รอบกายพวกนาง เหล่าอนุภรรยาและคุณหญิงจากตระกูลขุนนางต่างพากันเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่เสียงรินชายังขาดหายไปจากโสตประสาท บรรยากาศกดดันนี้ถูกถักทอขึ้นอย่างจงใจ เพื่อบีบให้มู่เหยาจนมุมด้วยกฎเกณฑ์และธรรมเนียมปฏิบัติของสตรีในเรือนหลัง "ขอบใจในคำชมของน้องรอง..." มู่เหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับสายน้ำนิ่งสนิทที่ซ่อนกระแสน้ำวนอันเชี่ยวกรากไว้เบื้องล่าง นางค่อยๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ท่าทางสง่างามไร้ที่ติราวกับภาพวาดโบราณ "เพียงแต่... ความรอบคอบที่ใช้ถูกที่ถูกทาง จึงจะเรียกว่าปัญญา หากใช้ผิดที่... เกรงว่าจะกลายเป็นความรนหาที่ใส่ตัวเสียมากกว่ากระมังคะ" สิ้นคำพูดนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวอี้หลันก็แข็งค้างไปทันที ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘เคร้ง’ จนน้ำชาสะเด็น "พี่หญิงใหญ่ตรัสเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกันเพคะ? น้องเพียงแต่เห็นว่า ท่านเพิ่งกลับเข้าจวนมาได้ไม่นาน เกรงว่าจะไม่คุ้นชินกับกฎระเบียบของตระกูลใหญ่ จึงนำรายชื่อบ่าวไพร่และบัญชีทรัพย์สินมาให้ท่านช่วยตรวจสอบ... หรือว่าท่านคิดว่าน้องหวังดีประสงค์ร้ายต่อท่านกันล่ะเพคะ?" หลิวอี้หลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ปรับบทบาทตนเองให้กล.ายเป็นผู้ถูกกระทำได้อย่างแนบเนียน สมเป็นงูพิษที่อาศัยอยู่ในวังวนการแย่งชิงมาหลายปี บรรดาคุณหญิงที่นั่งอยู่รอบวงเริ่มส่งเสียงกระซิบกระซาบ สายตากลมกล้องมองมาที่มู่เหยาด้วยความเคลือบแคลงสงสัย บ้างก็สมเพช บ้างก็รอคอยดูความพินาศของสตรีผู้สูดสิ้นซึ่งความโปรดปราน มู่เหยาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันนั้นกลับทรงพลังยิ่งกว่าเสียงคำรามของพายุ นางวางถ้วยชาลงอย่างนุ่มนวล ทว่าสายตากลับคมกริบดุจใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนเนื้อหนัง "หวังดีหรือประสงค์ร้าย... น้องรองย่อมรู้แก่ใจดีที่สุดบัญชีที่เจ้าถืออยู่ในมือ เล่มขวาคือบัญชีรายรับของกรมคลังประจำจวน แต่อีกเล่มทางซ้าย... หาใช่บัญชีภายในไม่ หากแต่เป็นบัญชีการค้าขายสมุนไพรเถื่อนที่เชื่อมโยงกับแคว้นทางเหนือ!" เปรี้ยง! ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจของหลิวอี้หลัน สีหน้าของนางซีดเผือดลงในพริบตา ปลอกเล็บทองคำที่สวมอยู่เกือบจะหลุดร่วงจากนิ้ว มือเรียวบางสั่นเทาจนต้องรีบกำชายเสื้อแน่น "ทะ... ท่านพี่พูดจาเหลိုးไหลอันใดกัน! ข้าไม่เห็นเข้าใจ..." หลิวอี้หลันละล่ำละลักปฏิเสธ น้ำเสียงขาดห้วง "ไม่เข้าใจหรือคะ?" มู่เหยาผุดลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงส่งและสง่าราศีของนางแผ่ซ่านกดดันจนทุกคนในศาลาต้องหายใจติดขัด นางก้าวเข้าไปใกล้หลิวอี้หลันทีละก้าว เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินดังก้องกังวานราวกับเสียงกลองศึก "ตราประทับสีชาดที่มุมกระดาษแผ่นนั้น คือตราประจำตระกูลหลิวของเจ้า... หรือเจ้าจะบอกว่า ข้าสายตาฝ้าฟาง มองตัวหนังสือไม่ออก ถึงได้ใส่ความเจ้ากันล่ะ?" ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ทุกคนต่างตะลึงงัน ไม่คิดว่าหลี่มู่เหยาที่ดูอ่อนแอและโดดเดี่ยว จะสามารถพลิกเกมตลบหลังศัตรูด้วยหลักฐานชิ้นสำคัญที่ซ่อนอยู่ภายในเวลาไม่ถึงชั่วยามได้ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของมู่เหยา นางก้มตัวลงกระซิบข้างหูของหลิวอี้หลันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมบาดลึก "เกมกระดานนี้... เจ้าเพิ่งเดินพลาดไปก้าวใหญ่แล้วนะเพคะ" ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะตกเป็นของมู่เหยานั่นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารยามนับร้อยก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากทางประตูอุทยาน พร้อมกับเสียงประกาศก้องกังวานที่ทำให้เลือดในกายของทุกคนเย็นเฉียบ "เฟยหรงอ๋องเสด็จ—!" มู่เหยาชะงัก ชะوกหน้าขึ้นมองไปยังเบื้องหน้า ร่างสูงสง่าในชุดเกราะทมิฬประดับลายหงส์เพลิงก้าวเข้ามาท่ามกลางความเงียบงัน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของนาง และสิ่งที่ทำให้หัวใจของมู่เหยาต้องกระตุกวูบ ก็คือกระบี่ในมือของเขาที่เปื้อนหยาดโลหิตสดๆ หยดลงกระทบพื้นหินทีละหยด... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในห้วงเวลาอันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ