ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นอับชื้นของหยาดน้ำค้างยามราตรี ผสมผสานกับกลิ่นหอมเย็นเยียบของดอกเหมยฮวาที่ร่วงหล่น ละมุนละไมอยู่บนปลายจنين ขณะที่ก้าวเดินผ่านซุ้มประตูหินอ่อนสลักลายวิจิตร ดึกสงัดป่านนี้แล้ว เงาตะคุ่มของศาลาชมจันทร์หลังจวนตระกูลหลี่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ดุจกรงขังมัจจุราชที่อ้าปากรอรับเหยื่อผู้โง่เขลา หลี่มู่เหยาหยุดยืนนิ่งอยู่ที่ขั้นบันไดหินขั้นสุดท้าย ชุดกระโปรงผ้าต่วนสีเพลิงปักลายหงส์ทองสะท้อนแสงจันทร์นวลตา ขับเน้นทรวดทรงระหงและท่าทีอันเย่อหยิ่งทระนง นางไม่ได้มาตามคำขู่ด้วยความหวาดกลัว แต่มาด้วยหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะแห่งการเอาคืน เบื้องบนศาลา ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทราวกับกลืนหายไปกับรัตติกาลกำลังยืนหันหลังให้ แผ่นหลังนั้นกว้างใหญ่และแผ่ไอสังหารเย็นยะเยือกออกมาอย่างไม่ปิดบัง—เฟยหรงอ๋อง หยางจิ้น ผู้บัญชาการกองทัพเหล็กผู้เหี้ยมเกรียมและกุมชะตากรรมทหารนับแสนในมือ "เจ้ากล้าดียังไง ถึงกล้าใช้คำสั่งนั้นบีบบังคับข้า" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราطةคมมีดของมู่เหยา ดังแทรกความเงียบงันขึ้น ก่อนที่นางจะก้าวขึ้นไปยืนเคียงข้างเขาโดยไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยทัก หยางจิ้นค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองสตรีตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ร่องรอยความประหลาดใจฉายชัดผ่านแววตาที่ปกติไร้คลื่นอารมณ์ เขานึกว่านางจะมาด้วยความตื่นตระหนก ร้องไห้คร่ำครวญ หรือไม่ก็อ้อนวอนขอความเมตตา ทว่ายามนี้... แววตาของหลี่มู่เหยากลับทอประกายลึกล้ำราวกับห้วงสมุทรไร้ก้นบึ้ง ราวกับว่านางต่างหากที่เป็นผู้กุมไพ่เหนือกว่า "สตรีส่วนใหญ่ที่ได้ยินชื่อเสียงของเปิ่นหวาง ต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น" เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นอายบุรุษอันทรงพลัง "แต่เจ้า... กลับเดินเข้ามาหาเสือด้วยขาของตัวเอง ช่างกล้าหาญเสียจริง คุณหนูรองหลี่ หรือว่า... เจ้าคิดว่าความงามของเจ้าจะทำให้เปิ่นหวางไว้ชีวิตคนตระกูลหลี่ได้?" มู่เหยาส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว นางเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแคว้นโดยไม่หลบสายตา "ความงามหรือเพคะ? หม่อมฉันทราบดีว่าท่านอ๋องผู้เย็นชาเช่นพระองค์ ไม่เคยชายตาแลสตรีใดด้วยความเสน่หา ดังนั้น อย่าได้ใช้มุกตลกสิ้นคิดเช่นนี้มาพูดกับหม่อมฉันเลยเพคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ แววตาของหยางจิ้นหรี่แคบลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมารอบกายจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเย็นเยือกจนเป็นน้ำแข็ง ทว่าสตรีตรงหน้ากลับยืนนิ่งสงบ ดุจหินผาที่คลื่นลมมิอาจสั่นคลอน "ในเมื่อรู้ว่าเปิ่นหวางไม่ใช่คนใจดี เหตุใดจึงยังกล้ามาตามนัด? เจ้ามีสิ่งใดมาแลกกับการที่เปิ่นหวางจะละเว้นตระกูลหลี่" น้ำเสียงของเขากดต่ำลง เต็มไปด้วยการกดดันเชิงอำนาจที่พร้อมจะบดขยี้คู่สนทนาให้แหลกคามือ มู่เหยาไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว นางสาวเท้าเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนชายผ้ากระโปรงเสียดสีกันเบา ๆ กลิ่นหอมประหลาดจากตัวนางลอยเข้าจมูกเขา—ไม่ใช่กลิ่นแป้งร่ำราคาแพง แต่เป็นกลิ่นสมุนไพรหายากที่ให้ความรู้สึกสงบและอันตรายในเวลาเดียวกัน "กองทัพเหล็กของท่านอ๋องกำลังประสบปัญหาใหญ่ใช่ไหมเพคะ..." มู่เหยาเอ่ยเสียงกระซิบ ทว่าคำพูดนั้นกลับดังก้องราวกับฟ้าผ่าในใจของหยางจิ้น "เสบียงสำรองที่ส่งไปชายแดนเหนือถูกสกัดกั้น ทหารนับแสนกำลังจะอดอยากในอีกไม่ถึงหนึ่งเดือนข้างหน้า และที่สำคัญ... มีหนอนบ่อนไส้ระดับสูงในกองทัพที่คอยส่งข่าวให้ฝ่ายไทเฮา พระองค์กำลังจะพ่ายแพ้ในศึกครั้งนี้ หากยังหาตัวคนทรุดและเส้นทางลำเลียงเสบียงใหม่ไม่ได้" ร่างสูงของหยางจิ้นชะงักไปชั่วพริบตา แววตาที่เคยนิ่งสงบฉายประกายระมัดระวังและตื่นตัวอย่างถึงที่สุด ข้อมูลเหล่านี้เป็นความลับสุดยอดทางราชการ แม้แต่แม่ทัพเอกบางคนยังไม่ล่วงรู้ทั้งหมด เหตุใดคุณหนูในห้องหอผู้หนึ่งจึงล่วงรู้ลึกล้ำถึงเพียงนี้? "เจ้าเป็นใครกันแน่..." เขาเอื้อมมือหนาออกไปคว้าคางบางของนางไว้ทันที บีบเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่บังคับให้นางเงยหน้ารับ "ใครส่งเจ้ามาสืบเรื่องนี้? หรือว่าเจ้าเป็นสายลับของพวกมัน!" มู่เหยารู้สึกเจ็บเล็กน้อยบริเวณคาง แต่นางไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางเพียงแต่ยกย่องรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงความสมเพชเวทนาส่งให้เขา "หากหม่อมฉันเป็นสายลับ ป่านนี้ข่าวคงไปถึงหูไทเฮาแล้ว ไม่มายืนท้าทายความตายกับท่านอ๋องเช่นนี้หรอกเพคะ... ท่านอ๋องผู้ปรีชา โปรดปล่อยมือเถอะเพคะ การกระทำเช่นนี้ไม่สมเกียรติบุรุษเลยสักนิด" หยางจิ้นจ้องมองลึกล้ำเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เขามองไม่เห็นความหวาดกลัว มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและความมั่นใจที่น่าฉงน ชายหนุ่มค่อย ๆ คลายมือออกอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เช่นนั้น... เจ้ามีข้อเสนออะไร" หลี่มู่เหยายกมือขึ้นลูบคางตัวเองเบา ๆ นางหันหลังเดินไปที่ราวระเบียงศาลา ทอดสายตาไปยังแสงจันทร์ที่สะท้อนผิวน้ำในสระบัวเบื้องล่าง ก่อนจะกล่าวถ้อยคำที่ทำให้พยัคฆ์ร้ายแห่งกองทัพเหล็กถึงกับต้องนิ่งงัน "หม่อมฉันจะช่วยพระองค์แก้ปัญหาเสบียง และช่วยขุดรากถอนโคนหนอนบ่อนไส้ในกองทัพเหล็กให้หมดสิ้น พร้อมทั้งวางแผนกลยุทธ์ยึดค่ายกลของข้าศึกในสามเดือน..." นางหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย หันกลับมาสบตาเขาตรง ๆ ด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยอำนาจลึกลับ "แลกกับการที่พระองค์ต้องออกราชโองการคุ้มครองตระกูลหลี่ และแต่งตั้งหม่อมฉันเป็น 'พระชายาเอก' ที่มีอำนาจเทียบเท่าพระองค์... ห้ามผู้ใดแตะต้องตระกูลหลี่เด็ดขาด แม้แต่ฮ่องเต้ก็ไม่มีสิทธิ์!" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมศาลาชมจันทร์อีกครา ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำที่รุนแรงและบีบคั้นหัวใจ ข้อเสนอของนางช่างอวดดีและยิ่งใหญ่นัก สตรีผู้นี้กำลังใช้ชะตากรรมของแผ่นดินมาเป็นเดิมพันในการต่อรองอำนาจในเรือนหลังและตระกูลเดิมของนาง หยางจิ้นหรี่ตามองสตรีตรงหน้าอย่างพิจารณา หัวใจของบุรุษผู้ไม่เคยชายตาแลผู้ใดกลับเริ่มสั่นไหวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด นางช่าง... น่าสนใจ ยิ่งกว่าแผนที่ยุทธศาสตร์ใด ๆ ที่เขาเคยพบเจอมาเสียอีก ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงหอบหายใจขององครักษ์เงาก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเดินหิน "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มีราชโองการด่วนจากในวังหลวง แจ้งว่า..." องครักษ์หนุ่มหยุดชะงักลงเมื่อเห็นว่ามีสตรีอีกนางยืนอยู่ ณ ที่นั้น ทว่าสีหน้าของเขากลับซีดเผือกและเต็มไปด้วยความตระหนกจนปิดไม่มิด หยางจิ้นขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "มีเรื่องอันใดรีบกล่าวมา!" องครักษ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะคุกเข่าลงและเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนในที่นั้นสะดุดกง "ราชโองการด่วน... พระราชทานสมรสให้ท่านอ๋อง... อภิเษกกับองค์หญิงรัชทายาทแห่งแคว้นเป่ย... โดยมีกำหนดการเข้าพิธีในอีกเจ็ดวันข้างหน้าพ่ะย่ะค่ะ!" มู่เหยาชะงัก รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้านางแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะหรี่ลงด้วยประกายแห่งเพลิงแค้นที่ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง... แผนการของฝ่ายนั้นรวดเร็วกว่าที่นางคาดคิดนัก! ---------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้มู่เหยามา ณ ที่นี้นะคะ