ก้าวแรกแห่งอำนาจ

"หากใต้เท้ายังคงลังเลชั่วลมหายใจนี้ เกรงว่าบุตรชายของท่านคงจะได้พบกับบรรพบุรุษเร็วกว่ากำหนดนะคะ" น้ำเสียงราบเรียบทว่าเปี่ยมด้วยอำนาจแฝงเร้นของหลี่มู่เหยา ดังแทรกขึ้นกลางความตื่นตระหนกอลหม่านภายในเรือนรับรองของจวนมหาเสนาบดีซ่ง กลิ่นออยยา สมุนไพรจีนเข้มข้นคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นเหงื่อไคลแห่งความหวาดกลัว ข้ารับใช้และหมอหลวงต่างถอยร่นกรูดราวกับคนเห็นผี เมื่อร่างไร้สติของ "ซ่งจื่อฮั่น" คุณหนูใหญ่และทายาทสายตรงผู้เป็นดั่งดวงใจของตระกูล นอนพะงาบอยู่บนเตียงไม้ฮวาหลี ริมฝีปากเขียวคล้ำ เลือดสีดำไหลซึมมุมปาก บ่งบอกชัดเจนถึงพิษร้ายแรงที่กำลังกัดกินอวัยวะภายในอย่างรวดเร็ว ซ่งฮูหยินร่ำไห้จนแทบขาดใจ นางกอดแขนสามีแน่น พลางชี้หน้าสตรีในอาภรณ์สีเทาอ่อนเรียบง่ายแต่สง่างามดั่งภาพวาด "เจ้าเป็นใคร! บังอาจนัก ลูกข้าอาการโคม่งเช่นนี้ เจ้ายังกล้าเอวาจาเหลวไหล หากบุตรชายข้าเป็นอะไรไป ข้าจะสั่งโบยเจ้าให้ตายตกตามกัน!" มู่เหยามิได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย นางปรายตามองสตรีผู้สูญเสียสติด้วยความเวทนาเจือความเยียบเย็น นิ้วเรียวสวยราวกับหยกสลักหยิบเข็มเงินเล่มยาวออกจากการห่อผ้าแพรไหมอย่างเชื่องช้า ท่วงทีสง่างามราวกับกำลังบรรเลงพิณในงานเลี้ยงราชสำนัก หาใช่การรักษาคนใกล้ตายไม่ "ฮูหยินโปรดสงบสติอารมณ์" มู่เหยาเอמהด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง "พิษ 'เหมันต์ผูกวิญญาณ' นี้ออกฤทธิ์รวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด อีกเพียงหนึ่งเค่อ (สิบห้านาที) ชีพจรที่ข้อมือซ้ายก็จะหยุดเต้น หากท่านยังเอาแต่โวยวายขัดขวางการรักษา เกรงว่าศพของคุณหนูซ่งคงจะเย็นชืดเสียก่อนที่หมอหลวงไร้ฝีมือพวกนั้นจะต้มยาหม้อแรกเสร็จเสียด้วยซ้ำค่ะ" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหมอหลวงประจำสำนักแพทย์หลวง ทำให้หัวหน้าหมอหลวงหน้าถอดสี รีบก้าวออกมาร้องคัดค้านด้วยความโกรธเกรี้ยว "เหลวไหล! คุณหนูซ่งถูกพิษแมงป่องหิมะเก้าครา อาการเช่นนี้ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ยากจะเยียวยา นามาเป็นเพียงสตรีไร้นาม กล้าดียังไงมาอวดอ้างสรรพคุณ หากนางทำให้อาการแย่ลง ใครจะรับผิดชอบ!" มู่เหยาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวนั้นเยียบเย็นจนผู้ฟังต้องสันหลังวาบ นางตวัดสายตาคมกริบดุจใบมีดโกนมองหัวหน้าหมอหลวงผู้นั้นทันที "รับผิดชอบหรือ? แล้วที่พวกท่านปล่อยให้พิษลามเข้าสู่หัวใจเช่นนี้ ใครเป็นผู้รับผิดชอบ? ชีวิตคนตระกูลซ่งมีค่าปานทองคำ แต่พวกท่านกลับใช้เวลาถกเถียงเรื่องศักดิ์ศรีมากกว่าหาทางช่วยชีวิต ถอนเข็มออกเสียเถอะค่ะ ข้าลงมือเอง" ซ่งเหวินเจ๋อ มหาเสนาบดีผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งในราชสำนัก ยืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมปลาบกวาดมองบุตรชายที่นอนทรมานสลับกับสตรีลึกลับตรงหน้า สมองอันชาญฉลาดผ่านการเคี่ยวกรำในวังวนการเมืองมานับสิบปีประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ในเมื่อหมอหลวงหมดปัญญาแล้ว การเสี่ยงให้สตรีผู้นี้ลองรักษาก็เท่ากับซื้อเวลาเฮือกสุดท้าย... หากรอด ตระกูลซ่งย่อมติดหนี้บุญคุณมหาศาล หากตาย นางก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต! "ลงมือเถอะแม่นาง" มหาเสนาบดีซ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและกดดัน "หากเจ้าช่วยชีวิตบุตรชายข้าได้ ข้าจะตอบแทนให้อย่างงาม แต่หากเจ้าหลอกลวง..." "ข้าไม่เอาชีวิตของตนเองมาล้อเล่นหรอกค่ะท่านมหาเสนาบดี" มู่เหยาตัดบทอย่างไม่เกรงกลัว ร่างระหงขยับเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วย นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสมาธิ ความทรงจำจากชาติภพก่อนที่เคยต้องคลุกคลีกับตำรับยาพิษและวิธีแก้พิษนับร้อยชนิดในวังหลวงไหลเวียนกลับมาแจ่มชัด นี่คือก้าวแรก... ก้าวสำคัญในการสร้างสายสัมพันธ์กับตระกูลขุนนางทรงอิทธิพลเพื่อใช้เป็นเกราะกำบังในหมากกระดานนี้ *ฉึก! ฉึก! ฉึก!* เข็มเงินสามเล่มถูกปักลงบนจุดชีพจรสำคัญบริเวณหน้าอกของคุณหนูซ่งอย่างรวดเร็วและแม่นยำราวนับก้าวตารางหมากรุก ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและงดงามสะกดสายตาผู้คน ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง มีเพียงเสียงหายใจหอบกระชั้นของผู้ป่วยและเสียงหยดน้ำจากนาฬิกาทรายที่ดำเนินไปอย่างเชื่องช้า เวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าเนียนใสของมู่เหยา นางหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่ผ่านการลนไฟจนร้อนผ่าวกรีดลงที่ปลายนิ้วกของคุณหนูซ่ง เลือดสีดำข้นคลั่กไหลทะลักออกมาหยดลงในอ่างทองเหลือง ส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้ง มู่เหยาไม่รอช้า นางหยิบตลับยาหยกขาวที่พกติดตัวไว้เสมอ ควักเมือกสีเขียวมรกตป้ายลงบนแผล พร้อมกับกรอกยาน้ำกลิ่นหอมเย็นเข้าปากผู้ป่วยอย่างนิ่มนวล ผ่านไปอีกชั่วอึดใจ... ลมหายใจที่เคยติดขัดและแผ่วเบาของคุณหนูซ่งเริ่มกลับมาสม่ำเสมอขึ้น สีหน้าที่เคยเขียวคล้ำค่อยๆ เจือด้วยรอยเลือดฝาด ริมฝีปากที่ปิดสนิทขยับแผ่วเบาก่อนจะพ่นโลหิตสีดำก้อนสุดท้ายออกมา "แฮก... แค่กๆ..." "จื่อฮั่น!" ซ่งฮูหยินโผเข้าหาบุตรชายด้วยความดีใจน้ำตาคลอเบ้า เมื่อเห็นดวงตากลมโตของคุณหนูซ่งค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นอย่างอ่อนแรง นางหันมามองมู่เหยาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความตะลึงลานระคนสำนึกบุญคุณ หมอหลวงและบ่าวไพร่ต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ไม่น่าเชื่อว่าพิษร้ายแรงถึงชีวิตจะถูกสตรีผู้นี้ขับออกได้ภายในเวลาเพียงชั่วเค่อเดียว! มู่เหยาใช้ผ้าแพรเช็ดพระหัตถ์ (มือ) ของตนเองอย่างใจเย็น นางปัดชายเสื้อเล็กน้อยก่อนจะหันไปประสานมือคารวะมหาเสนาบดีซ่งด้วยท่าทีที่ยังคงสง่างามและเยือกเย็น "อาการของคุณหนูซ่งพ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ เพียงแต่ต้องดื่มยาบำรุงโลหิตติดต่อกันเจ็ดวัน พิษที่ตกค้างจึงจะถูกขับออกจนหมดสิ้น ส่วนเรื่องค่ารักษา..." มู่เหยาเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตากลมโตทอประกายล้ำลึก "ข้ามิได้ต้องการเงินทองหรือทรัพย์สินมีค่าอันใด" ซ่งเหวินเจ๋อหรี่ตามองสตรีตรงหน้าอย่างพิจารณา บุคลิกเยือกเย็นราวกับหยกสลักและสติปัญญาที่เหนือล้ำเช่นนี้ หาได้ยากยิ่งในหมู่สตรีทั่วไป นางไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน "เช่นนั้น... แม่นางต้องการสิ่งใดจากตระกูลซ่ง?" มู่เหษายิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของมหาเสนาบดีผู้คร่ำหวอดในวงการเมืองถึงกับกระตุกวูบ "ข้าเพียงต้องการให้ท่านมหาเสนาบดี... จดจำ 'หนี้ชีวิต' นี้ไว้ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ข้าอาจจะมาทวงถามความช่วยเหลือในเรื่องที่แม้แต่ท่านก็อาจจะต้องหนักใจค่ะ" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงทันที ซ่งเหวินเจ๋อกำลังจะเอάปากกล่าวอันใดต่อเพื่อซักถามเบื้องหลังของสตรีลึกลับผู้นี้ *พรึบ!* เสียงฝีเท้าหนักแน่นและรวดเร็วดั่งพายุหมุนดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนรับรอง บ่าวรับใช้ผู้หนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าตัวสั่นงันท่ามกลางสายตาตกใจของทุกคน "ะ...เรียนท่านมหาเสนาบดี! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" บ่าวผู้นั้นละล่ำละลัก "เฟยหรงอ๋อง... เฟยหรงอ๋องทรงควบม้าฝ่ากองปราบมาถึงหน้าประตูจวน พร้อมกับราชโองการลับจากฮ่องเต้ และเวลานี้... พระองค์กำลังเสด็จเข้ามาในเรือนรับรองของท่านแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" มู่เหยาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากแข็งค้างไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะเมื่อได้ยินพระนามที่นางพยายามหลบเลี่ยงมาตลอด... *หยางจิ้น* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามนะคะ พบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!