กับดักในงานฉลอง

กลิ่นอายของกำยานสุริยันจันทราที่ลอยอวลอยู่เบื้องหน้า หามีความรื่นรมย์ไม่ ในสายตาของหลี่มู่เหยา มันคือกลิ่นอายของความตายที่ถูกเจือจางด้วยความโอ่อ่าจอมปลอม "พระชายา... พิธีการถวายพระพรในค่ำคืนนี้ ทางฝ่ายสำนักพระราชวังจัดเตรียมที่นั่งไว้เคียงข้างสนมเอกกุ้ยเฟยเจ้าค่ะ" เสียงกระซิบจากนางกำนัลคนสนิทดังแผ่วเบา พร้อมกับมือที่บรรจงจัดแต่งชายอาภรณ์ผ้าแพรต่วนสีแดงเพลิงปักลายหงส์ทองเคียงมังกรให้เข้าที่ มู่เหยาปรายตามองเงาสะท้อนของตนเองในคันฉ่องทองเหลือง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยียบเย็น นางในยามนี้มิใช่ฮองเฮาผู้ไร้เดียงชาในชาติภพก่อนอีกต่อไปแล้ว ทุกฝีก้าวที่ก้าวเดินบนแผ่นกระเบื้องหินอ่อนขัดเงาของท้องพระโรงใหญ่ ล้วนแลกมาด้วยหยาดเลือดและคราบน้ำตาที่นางทวงคืน "ให้พวกมันจัดเตรียมที่นั่งตรงนั้นเถอะค่ะ" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงอำนาจจนนางกำนัลต้องก้มหน้าต่ำ "ในเมื่อพวกมันอยากให้ข้าไปอยู่ใกล้จุดศูนย์กลางของเปลวเพลิงนัก ข้าก็จักสนองความหวังดีนั้นด้วยการแผดเผาพวกมันให้สิ้นซาก" ท้องพระโรงประดับประดาด้วยโคมแก้วเจียระไนส่องแสงระยิบระยับ เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมจากวงดนตรีหลวงดังประสานเสียงกับเสียงหัวเราะสำราญใจของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ งานฉลองครบรอบวันคล้ายวันประสูติของไทเฮาในค่ำคืนนี้ หาใช่เพียงงานมงคลธรรมดาไม่ หากแต่เป็นสังเวียนการเมืองที่ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง แต่นองเลือดเสียยิ่งกว่าสนามรบ หยางจิ้น หรือเฟยหรงอ๋อง ประทับนั่งอยู่ ณ เบื้องขวาของพระองค์ พระเนตรคมกราบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองไปทั่วท้องพระโรงอย่างระแวดระวัง ทันทีที่ร่างระหงในอาภรณ์สีเพลิงก้าวเข้ามาในรัศมีสายตา ท่าทีที่เคยเยชาและนิ่งงบดั่งน้ำแข็งของท่านอ๋องก็พลันอ่อนลงชั่วพริบตา สายตาที่พวกเขาสบกันไม่มีคำว่าเอื้อAเอ่ย แต่กลับสื่อสารความนัยได้อย่างลึกซึ้งยิ่งกว่าคำพูดยาวเหยียด—*ระวังตัวด้วย*—คือสิ่งที่ดวงตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นส่งผ่านมา "ถวายพระพรไทเฮาเพคะ ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน หม่อมฉันหลี่มู่เหยา นำความปรารถนาดีมาสู่พระราชสำนักในค่ำคืนนี้เพคะ" มู่เหยาย่อกายถวายความเคารพอย่างงดงามไร้ที่ติ ท่วงท่าสง่างามดั่งนางพญาหงส์ที่กำลังกางปีกผยอง ไทเฮาทอดพระเนตรลงมาด้วยแววตาที่ซ่อนริษยาและระแวงแค้นลึก ๆ แม้ริมฝีปากจะแย้มสรวล "ลุกขึ้นเถอะ พระชายารองเฟยหรงอ๋องช่างงดงามยิ่งนัก สมแล้วที่เป็นสตรีที่เลื่องชื่อลือชา... วันนี้ข้ามีสุราจันทราทิพย์มาWฝากเจ้า เป็นน้ำจอกกระชับไมตรีจากในวังหลัง ดื่มเสียหน่อยเถอะ" สิ้นพระกระแสรับสั่ง ขันทีเฒ่าก็นำจอกกระเบื้องเคลือบสีมรกตบรรจุสุราใสสะอาดเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นสุราหอมหววนอบอวล ทว่าประสาทสัมผัสของแพทย์หญิงผู้เชี่ยวชาญด้านพิษในอดีตอย่างหลี่มู่เหยา กลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจาง ๆ ของ 'บัวหิมะอัคคี'—พิษร้ายที่จะแผดเผาอวัยวะภายในให้แหลกละเอียดทีละน้อยโดยไร้ร่องรอย หากดื่มเข้าไปภายในสามจิบ จะสิ้นใจตายโดยแพทย์หลวงผู้ใดก็มิอาจวินิจฉัยได้ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมโต๊ะเสวยรอบด้าน ชั่วขณะนั้น สายตาของสนมเอกกุ้ยเฟยที่นั่งอยู่ไม่ไกลจับจ้องมายังนางอย่างรอคอยการแสดงปาฏิหาริย์ ขณะที่องค์รัชทายาทผู้พี่แย้มยิ้มรอชมความพินาศอย่างปิดไม่มิด มู่เหยายกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน นางมิได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย มือเรียวขาวดั่งหยกยกขึ้นรับจอกสุรานั้นไว้ด้วยความมั่น "พระกรุณาของไทเฮายิ่งใหญ่หลวงนัก หม่อมฉันไหนเลยจะกล้าปฏิเสธ" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส กวาดสายตามองรอบโต๊ะเสวยที่ทุกคนต่างกลั้นหายใจรอคอย "เพียงแต่... สุราล้ำค่าเช่นนี้ หากดื่มคนเดียวเกรงว่าจะไร้รสชาติ สู้ให้หม่อมฉันรินแบ่งถวายแด่สนมเอกกุ้ยเฟย ผู้ซึ่งคอยดูแลความเรียบร้อยในวังหลังด้วยความเหน็ดเหนื่อยดีกว่ากระมังเพคะ?" สีพระพักตร์ของกุ้ยเฟยเปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า "ละ... เล่นตลกอะไรกัน พระชายา! นั่นคือสุราที่ไทเฮาพระราชทานแก่เจ้า จะเสียมารยาทนำไปแบ่งปันเช่นนั้นได้อย่างไร!" "โอ้? หรือว่ากุ้ยเฟยทรงเกรงกลัวสิ่งใดเพคะ?" มู่เหยาโน้มกายเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมจากตัวนางกดดันจนอีกฝ่ายผะแผ่วถอยหลัง "สุราพระราชทานจากไทเฮาย่อมเป็นมงคลยิ่ง มิใช่หรือเพคะว่าท่านพี่... เอ๊ย กุ้ยเฟยทรงคิดว่าสุราจอกนี้มีสิ่งใดที่ไม่ควรดื่มกันแน่?" บรรยากาศในท้องพระโรงเริ่มตึงเครียดขึ้นจนแทบขาดผึ่ง ขุนนางหลายคนเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความตกใจ ขณะที่เฟยหรงอ๋องยังคงนั่งนิ่งสนิท ทว่าพระหัตถ์ที่กุมจอกสุราของตนเองกลับบีบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รัศมิอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนผู้คนที่นั่งใกล้ต้องรีบถอยร่น ไทเฮาทรงพระสรวลแห้ง ๆ ออกมาเพื่อกลบเกลื่อนสถานการณ์ "พอได้แล้ว... งานเลี้ยงรื่นรมย์ไฉนจึงมาเล่นลิ้นต่อปากต่อคำกันเช่นนี้ พระชายารองเฟยหรงอ๋อง เจ้าช่าง... ช่างสามหาวนัก!" "หม่อมฉันเพียงแต่น้อมรับพระราชหฤทัยของไทเฮาอย่างซื่อตรงเท่านั้นเพคะ" มู่เหยาประสานสายตากับไทเฮาอย่างไร้ความเกรงกลัว ทันใดนั้น นางก็ยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปาก ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของนางกำนัลรอบด้าน แต่นางมิได้ดื่มลงไป... ก่อนที่ริมฝีปากจะสัมผัสกับขอบจอก เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจดั่งอสุนีบาตก็ดังขึ้นก้องท้องพระโรง "หยุดมือ!" ร่างสูงใหญ่ของเฟยหรงอ๋องลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังกดดันระดับแม่ทัพผู้ผ่านศึกฆ่าฟันมานับแสนแผ่พุ่งจนเหล่าขันทีและนางกำนัลต่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น พระเนตรคมกริบทอดมองตรงมายังจอกสุราในมือชายาของตน ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามายืนเคียงข้าง ร่างสูงบังร่างของนางไว้ราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย "สุราจอกนี้... มีพิษ" หยางจิ้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นเสียดกระดูก ราวกับน้ำแข็งจากยอดเขาหมื่นปีที่พร้อมจะแช่แข็งทุกชีวิตให้กลายเป็นจุล ไทเฮาทรงตกพระทัยจนหน้าถอดสี ทรงตบโต๊ะเสียงดังลั่น "เฟยหรงอ๋อง! เจ้ากล้ากล่าวหาว่าร้ายสำนักพระราชวังเช่นนั้นหรือ!?" หยางจิ้นมิได้สนใจพระพักตร์ที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธของไทเฮาแม้แต่น้อย พระหัตถ์หนาคว้าจอกสุรานั้นมาจากมือของมู่เหยาอย่างรวดเร็ว แล้วเทของเหลวสีมรกตลงบนพื้นหินอ่อนทันที ซ่า!... ควันสีดำพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับเสียงกัดกร่อนของกรดพิษที่กัดกินพื้นหินจนเป็นรอยบุ๋มลึกลงไป ท้องพระโรงตกอยู่ในความเงียบงันสนิทชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ มู่เหยาเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์ด้านข้างของสวามี หัวใจดวงน้อยที่เคยด้านชาจากการถูกหักหลังในอดีต กลับกระตุกวูบไหวอย่างรุนแรงท่ามกลางกระแสธารแห่งความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา หยางจิ้นหันกลับมามองนาง แววตาที่เคยมองคนทั้งโลกเป็นศัตรู บัดนี้กลับอ่อนโยนจนน่าใจหาย เขายื่นมือหนาออกมาจับมือเรียวบางของนางไว้แน่นต่อหน้าพระพักตร์ของทุกคน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลังที่สะท้อนก้องไปทั่วทุกมุมห้อง "ชายารองของเปิ่นหวาง... มีเพียงเปิ่นหวางเท่านั้นที่มีสิทธิ์ตัดสินชีวิตนาง" สิ้นคำกล่าวอันเย่อหยิ่งและทรงอำนาจนั้น มู่เหยาก็ยิ้มรับในอ้อมกอดแห่งความตายที่พวกมันร่วมกันขุดหลุมรอไว้... แต่บัดนี้ หลุมศพนั้น กลับกำลังจะฝังร่างของพวกมันเองลงไปทีละคน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและคราบน้ำตามากับหงส์เพลิงตัวนี้ด้วยกันนะคะ