กบฏล้อมวัง

คราบโลหิตสีชาดบนกระดาษสาแผ่นบาง ยังคงส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งตัดกับกลิ่นกำยานดอกเหมยในตำหนักบูรพา ยามนี้รัตติกาลล่วงเข้าสู่ยามโฉบฉวย—ยามสามที่ความเงียบงันมักกัดกินผู้คนให้หวาดผวา แต่สำหรับหลี่มู่เหยาแล้ว ความเงียบสงบนี้เปรียบเสมือนผืนน้ำก่อนเกิดพายุใหญ่ ท้องฟ้าเบื้องนอกมืดสนิทไร้แสงจันทร์ ดั่งเช่นชะตากรรมของแคว้นที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย *‘ยืมหัวหลี่มู่เหยา… เพื่อสังเวยสันติภาพแคว้น’* ท่วงทำนองแห่งพระราชโองการลับที่ถูกส่งผ่านมาทางมือนางนอมในวังหลัง ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท นางมิได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน นิ้วเรียวดั่งลำหยกขาวค่อยๆ บรรจงพับกระดาษแผ่นนั้นลง ก่อนจะโยนมันลงเตาผิงทองเหลือง มองดูเปลวไฟสีส้มสาดไล้เผาผลาญอดีตและอนาคตจนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าธุลี "พระชายาเพคะ..." เสียงกระซิบพร่าสั่นเทาของชุนเซียงดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับร่างที่ก้าวเข้ามาด้วยความเร่งรีบจนเครื่องประดับหยกกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง "สายสืบจากนอกกำแพงวังส่งข่าวมาแล้วเพคะ กองกำลังนอกด่านของสกุลหลี่เคลื่อนพลเข้าประชิดประตูทิศเหนือแล้ว ทหารอารักขาประจำประตูเมืองถูกกำจัดสิ้นภายในหนึ่งกプラ..." "พวกเขาร้อนใจเกินไปเสียหน่อย..." มู่เหยาเอ่ยขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบดั่งสายน้ำในฤดูหนาว ทว่าซ่อนประกายคมกริบดั่งมีดโกน นางลุกขึ้นยืนช้าๆ อาภรณ์ผ้าแพรสีม่วงเข้มปักลายหงส์เพลิงลากยาวไปกับพื้น สะท้อนแสงตะเกียงวับแวม นางกวาดสายตามองสำรวจความเรียบร้อยของตนเองในกระจกทองเหลือง ปิ่นหยกมันหมูที่ปักอยู่บนมวยผมถูกจัดให้เข้าที่อย่างประณีต "คนพวกนั้นคงคิดว่า ข้าในยามนี้เป็นเพียงนกปีกหักที่รอวันถูกเชือดคอสังเวยแท่นบูชาสินะคะ" "แต่... แต่ว่ากองกำลังของพวกมันมีมากกว่าสามพันนายนะเพคะ และองค์ชายสามทรง... ทรงถูกกักบริเวณอยู่ที่ตำหนักทิศใต้ มิอาจออกมาช่วยการศึกได้ในยามนี้เพคะ!" ชุนเซียงหน้าซีดเผือด นางเป็นเพียงบ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ ย่อมหวาดกลัวต่อมหันตภัยที่กำลังคืบคลานเข้ามา มู่เหยาส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงิน แต่กลับเย็นเยียบจนชุนเซียงต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "กักบริเวณหรือ..." มู่เหยาสะบัดแขนเสื้อหันกลับมาเผชิญหน้ากับบ่าวสนิท ดวงตาดอกท้อคู่สวยฉายแววอำมหิตที่ซ่อนเร้นภายใต้ความงดงาม "เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘เทพสงคราม’ แห่งแคว้นต้าหยาง จะยอมให้ผู้ใดมาพันธนาการไว้ได้ง่ายๆ เพียงเพราะราชโองการปลอมๆ ฉบับเดียว?" ยังไม่ทันที่ชุนเซียงจะทันได้เอ่ยอันใดต่อ แรงสั่นสะเทือนสะท้านเลื่อนลั่นก็ดังสนั่นมาจากทางทิศเหนือ ราวกับแผ่นดินกำลังแยกออกเป็นเสี่ยงๆ เสียงโห่ร้องตะโกนก้องของกองทัพ เสียงฝีเท้าของม้าศึกนับร้อยนับพันตัว และเสียงโลหะกระทบกันดังเคร้งคร่างทะลวงผ่านความเงียบสงัดของราตรีเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวผู้ใด กบฏล้อมวัง! เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว ปัง! ประตูไม้สักทองสลักลายวิจิตรของตำหนักบูรพาถูกถีบกระเด็นออกด้วยแรงมหาศาล ร่างในชุดเกราะเหล็กกล้าอาบโลหิตโชกโชนก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นไอความตายที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ บุรุษผู้นั้นสวมหน้ากากอน정도ทองแดงครึ่งซีก เปิดเผยให้เห็นเพียงริมฝีปากหยักลึกที่ยกยิ้มเหี้ยมเกรียม และดวงตาคู่คมปลาบที่กวาดมองผู้คนในห้องด้วยสายตาดั่งพญาเหยี่ยวจ้องมองเหยื่อ "หลี่มู่เหยา..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังลอดผ่านหน้ากากออกมา "ในที่สุด เจ้าก็จนมุมแล้วกระมัง" มู่เหยามิได้ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้ลมหนาวที่พัดพาละอองฝนเข้ามาปะทะกับผิวแก้มนวล นางแย้มยิ้มอย่างผู้กุมชัยชนะ แม้ว่ารอบกายจะเต็มไปด้วยทหารศัตรูที่ชักดาบออกเตรียมพร้อมสังหาร "ใต้เท้าหลี่... ท่านอุตส่าห์นำกองกำลังบุกเข้ามาถึงตำหนักของฮองเฮาผู้ปลดประจำการเช่นนี้ ไม่ทราบว่าเกรงกลัวต่อบาปกรรมที่จะติดตัวไปชั่วกัปชั่วกัลป์บ้างหรือไม่คะ" มู่เหยาเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง บุรุษในชุดเกราะหัวרויกด้วยความขบขัน "บาปกรรมอันใดกัน? ข้าเพียงทำตามพระราชโองการเพื่อความสงบสุขของแผ่นดิน! สตรีเช่นเจ้า สร้างความวุ่นวายมามากพอแล้ว ถึงเวลาต้องใช้เลือดของเจ้าล้างมลทินให้กับราชสำนักเสียที!" สิ้นคำสั่ง ทหารนับสิบนายก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับคมดาบที่เงาวับสะท้อนแสงไฟ ชุนเซียงกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจและหลับตาปี๋เตรียมรับความตาย ฉับพลันนั้นเอง! ก่อนที่คมดาบเล่มแรกจะแตะต้องปลายอาภรณ์ของมู่เหยา เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็พุ่งทะยานผ่านหน้าต่างกระดาษเข้ามาดั่งสายฟ้าแลบ ประกายดาบสีเงินยวงวาดผ่านความมืดเป็นวงโค้งที่งดงามทว่าเหี้ยมเกรียม เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนของทหารกลุ่มแรกที่กระเด็นถอยหลังไปคนละทิศคนละทาง โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมผนังห้องสีทองให้อาบไปด้วยความน่ากลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรทองทะยานลงยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าหลี่มู่เหยาอย่างมั่นคง แผ่นหลังกว้างใหญ่นั้นให้ความรู้สึกปลอดภัยยิ่งกว่ากำแพงเมืองใดๆ ในใต้หล้า กลิ่นอายความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ที่คุ้นเคยแผ่ขยายออกไปจนกดทับให้บรรยากาศภายในห้องแทบหยุดหายใจ เฟยหรงอ๋อง—หยางจิ้น! เขามิได้หันกลับมามองนาง ทว่ามือข้างหนึ่งที่ถือกระบี่ชุ่มโลหิตกลับเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของมู่เหยาไว้หลวมๆ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นส่งผ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามา ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของมู่เหยาสั่นไหววูบหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่ "ใครบังaาญแตะต้องชายาของเปิ่นหวอง..." เสียงทุ้มต่ำที่เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น ช้าๆ ชัดๆ ทีละคำ ทว่ากลับทรงพลังจนทหารกบฏทั้งหลายต้องผะหนีบถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ หยางจิ้นค่อยๆ หันใบหน้าอันหล่อเหลาที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดมาปรายตามองหัวหน้ากบฏด้วยแววตาดุจพญามัจจุราช "หลี่มู่เหยาเป็นคนของเปิ่นหวอง ต่อให้เป็นฮ่องเต้หน้าไหน ก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผม!" บรรยากาศภายในตำหนักพลันตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจและหยดเลือดที่ไหลหยดลงบนพื้นหินดังติ๋ง...ติ๋ง ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงปรบมือเบาๆ สามครั้งก็ดังขึ้นมาจากความมืดมิดนอกระเบียงตำหนัก แปะ... แปะ... แปะ... "ช่างเป็นภาพความรักที่ลึกซึ้งยิ่งนัก... องค์ชายสาม สมกับที่เป็นเสด็จอาผู้กล้าหาญของเปิ่นกง" ร่างในอาภรณ์สีทองปักลายมังกรห้าเล็บก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนดั่งพระพิตรใจบุญ ทว่าแววตากลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความกระหายอำนาจ องค์รัชทายาทหยางเฉินก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับทหารองครักษ์หลวงนับร้อยที่ปิดล้อมตำหนักบูรพาไว้จนมิดชิดไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้เล็ดลอด หยางเฉินปรายตามองศพที่เกลื่อนกลาดบนพื้น ก่อนจะยิ้มแย้มแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนขนลุก "น่าเสียดายจริงๆ ที่ความรักของท่านอ๋อง... จะต้องสิ้นสุดลง ณ ราตรีนี้" มือหนาของหยางเฉินโบกขึ้นเป็นสัญญาณลับทันที ทันใดนั้น ธนูอาบยาพิษนับร้อยดอกก็ถูกยกขึ้นเล็งตรงมายังจุดที่หยางจิ้นและหลี่มู่เหยายืนอยู่ ประกายแสงสีเขียวมรกตจากหัวลูกศรสะท้อนกับแสงไฟ ส่องประกายวิบวับราวกับดวงตาของอสรพิษร้ายในความมืดที่รอเวลาฉกกัดเหยื่อให้ถึงฆาต ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ สัมผัสความหนาวเหน็บแห่งอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ น้อมรับทุกกำลังใจเสมอค่ะ