หมากรุกกระดานสุดท้าย

“หากฝ่าบาทประทานงานอภิเษกนี้เพื่อเป็นหลุมฝังศพให้แก่ท่าน เช่นนั้นข้าก็จะขอเป็นผู้ฝังกลบมันด้วยมือของข้าเอง” เสียงของหลี่มู่เหยาดังแผ่วเบาทว่าก้องกังวานอยู่ในห้องทรงอักษรที่มืดสลัว แสงเทียนวูบไหวสะท้อนบนใบหน้าคมสันของเฟยหรงอ๋อง หยางจิ้น ดวงตาที่เคยดุดันดั่งพยัคฆ์ร้ายยามนี้กลับฉายแววพรั่นพรึงในความลุ่มลึกของสตรีเบื้องหน้า นางในชุดอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆาดูสงบนิ่งดั่งผิวน้ำที่ซ่อนคลื่นยักษ์เอาไว้เบื้องล่าง หยางจิ้นวางพู่กันในมือลงอย่างแช่มช้า น้ำหมึกสีนิลยังคงหยดจากปลายพู่กันหยดลงบนกระดาษเซวียนจื่อจนเกิดรอยดำปื้นใหญ่ราวกับรอยเลือดที่ไม่มีวันลบเลือน “เจ้ากำลังเล่นกับไฟ มู่เหยา” เขากล่าวพลางลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ในชุดฉลองพระองค์สีดำสนิทข่มขวัญผู้พบเห็นราวกับภูเขาที่กำลังจะถล่ม “ราชโองการนี้ปิดผนึกด้วยตราประทับสีชาดของฮ่องเต้ หากข้าปฏิเสธโดยไม่มีเหตุผลอันควร หัวของข้าคงหลุดจากบ่าก่อนพระอาทิตย์ขึ้น” หลี่มู่เหยาก้าวเข้าไปใกล้ มือเรียวบางเอื้อมไปจัดป้ายหยกที่ห้อยอยู่ข้างเอวของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกำยำนั้น “ท่านอ๋อง... ท่านเคยเห็นใครตายเพราะงานมงคลบ้างไหมคะ? งานอภิเษกในครั้งนี้มิใช่งานมงคล แต่มันคือพิธีการหลั่งเลือดบนแท่นบูชาที่องค์จักรพรรดิหมายจะสังเวยท่านและสกุลหยางทิ้งเสีย เพื่อกำจัดเสี้ยนหนามที่คอยขัดขวางการขึ้นครองราชย์ของรัชทายาทที่อ่อนแอ” นางเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่หน้าต่างที่แง้มอยู่เพียงเล็กน้อย “หมากกระดานนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อชิงตำแหน่ง แต่มีไว้เพื่อทำลายล้าง ท่านกุมอำนาจกองทัพเหล็กไว้ในมือ นั่นคือสิ่งเดียวที่ฮ่องเต้หวาดกลัว ดังนั้น... เราจะเปลี่ยนงานอภิเษกนี้ ให้กลายเป็นงานพิพากษาแทน” หยางจิ้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เจ้ามีแผนอย่างไร?” “ในคืนอภิเษก อัครมหาเสนาบดีซูจะนำกลุ่มผู้มีอำนาจฝ่ายในมาตรวจสอบจวนของท่านอ้างว่าเป็นหน้าที่เพื่อความเป็นสิริมงคล แต่แท้จริงแล้วพวกเขาจะนำเหล้าพิษ ‘เหมันต์นิรันดร์’ มาให้ท่านดื่ม... ข้าได้เตรียม ‘ยาถอนพิษชนิดย้อนรอย’ ไว้แล้ว หากท่านดื่มมันเข้าไป ท่านจะดูเหมือนสิ้นใจ แต่ภายในหนึ่งชั่วยาม ร่างกายจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง” “เจ้าจะให้ข้าแสร้งตาย?” “ไม่ใช่แค่แสร้งตายค่ะ” หลี่มู่เหยาส่งยิ้มที่ทำให้ผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดินยังต้องสะท้าน “แต่ท่านจะ ‘ฟื้นคืน’ ในฐานะมัจจุราชที่จะมาทวงคืนทุกอย่าง ในขณะที่เหล่าสุนัขรับใช้ของฮ่องเต้กำลังเฉลิมฉลองชัยชนะเหนือร่างที่ไร้วิญญาณของท่าน ข้าจะส่งสัญญาณให้กองทัพเหล็กเคลื่อนพลเข้าล้อมเมืองหลวง... คืนนั้นเลือดของคนโฉดจะนองดั่งแม่น้ำ และราชบัลลังก์ที่สั่นคลอนจะพังทลายลงมาเอง” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึง หยางจิ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง พยายามค้นหาความหวาดกลัว ทว่าสิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความแค้นที่สั่งสมมานับชาติภพ และสติปัญญาที่เหนือชั้นเกินกว่าสตรีใดในใต้หล้า “หากเจ้าพลาด... เจ้าจะเป็นคนแรกที่ถูกเชือดทิ้ง” เขากระซิบพลางเชยคางนางขึ้น “ข้ามิได้กลัวความตาย เพราะข้าตายไปตั้งแต่วันที่ถูกเขาทรยศแล้วเจ้าค่ะ” หลี่มู่เหยาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและหนักแน่น ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังวางหมากตาสุดท้ายอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์เงาก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงฝีเท้าของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย... เสียงของขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ “ท่านอ๋อง! ขันทีหลี่มาถึงหน้าประตูจวน พร้อมกับพระราชโองการด่วนฉบับใหม่พ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์ตะโกนผ่านประตูเข้ามาด้วยน้ำเสียงร้อนรน หยางจิ้นและหลี่มู่เหยาสบตากันทันที ความผิดปกติเกิดขึ้นแล้ว ราชโองการฉบับนี้ไม่มีอยู่ในแผนการที่พวกเขาคำนวณไว้! หยางจิ้นขยับตัวจะออกไปรับโองการ แต่หลี่มู่เหยากลับดึงแขนเขาไว้ มือของนางสั่นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งงัน “อย่าเพิ่งออกไป” นางเอ่ยเสียงเบา ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ก้าวผ่านประตูเข้ามาโดยไม่รอการอนุญาต เป็นขันทีหน้าขาวผู้มีรอยยิ้มอาบยาพิษในมือถือม้วนกระดาษสีเหลืองทองอร่าม “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีผู้นั้นโค้งตัวลง แต่สายตากลับเหลือบมองหลี่มู่เหยาด้วยความสงสัย “ฝ่าบาทมีรับสั่งด่วน... เนื่องด้วยท่านอ๋องมีพฤติกรรมน่าสงสัย การอภิเษกจึงถูกยกเลิก และพระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ควบคุมตัวสตรีที่อยู่เคียงข้างท่านไปสอบสวนที่คุกหลวงเดี๋ยวนี้... โดยข้อหา... สมคบคิดกับกบฏต่างแคว้น!” ในจังหวะนั้นเอง หลี่มู่เหยาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางเพียงแค่คลี่ยิ้มออกมาเบาบางพลางขยับนิ้วซ่อนเข็มเงินพิษไว้ในแขนเสื้อ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งสาม ทว่าขณะที่หยางจิ้นกำลังจะชักกระบี่ออกมา ขันทีคนเดิมก็หยิบถ้วยชาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วยื่นให้หลี่มู่เหยา “พระสนมเอ๋ย... ฝ่าบาทตรัสว่า หากท่านดื่มชาถ้วยนี้เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ ชีวิตของท่านอ๋องอาจจะยังมีหวังเหลืออยู่... ท่านจะเลือกดื่ม หรือจะเลือกเห็นหัวของชายที่ท่านรักถูกบั่นต่อหน้าต่อตานี้?” หลี่มู่เหยามองถ้วยชาที่ส่งกลิ่นหอมของดอกเหมันต์จางๆ แต่นางรู้ดีว่ากลิ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความหอมนั้นคือยาพิษสลายกระดูกที่ไม่มีทางถอนพิษได้ หงส์เพลิงหวนคืนขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับโชคชะตาอันพลิกผันนี้นะคะ