แววตาที่ไม่รู้จักกัน

กลิ่นหอมเย็นของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันลอยอวลอยู่ในห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบของกระทรวงพาณิชย์ ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่ายอดเขาหิมะในฤดูหนาว ศิรินทร์กวาดสายตามองเอกสารข้อตกลงการค้าระหว่างประเทศในมือด้วยความสงบนิ่ง ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือผ้าลูกไม้สีดำสนิทพลิกหน้ากระดาษทีละน้อยอย่างเชื่องช้า จงใจถ่วงเวลาให้หัวใจที่เต้นรัวรากับกลองศึกภายในอกได้สงบลง ห้าปี... นานพอกที่จะเปลี่ยนนางรำหลังม่านผู้เจ้าน้ำตาให้กลายเป็นผู้หญิงที่ซ่อนคมเล็บไว้ภายใต้รอยยิ้มอันงดงามหยาดเยิ้ม "คุณศิรินทร์... ทางเราหวังว่าข้อเสนอเรื่องการนำเข้าผ้าไหมโบราณและศิลปวัตถุจากทางมูลนิธิของคุณ จะมีความคืบหน้ามากกว่าแค่ตัวเลขบนกระดาษแผ่นนี้นะคะ" เสียงหวานหยดแต่แฝงไว้ด้วยพิษสงของมินตราดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม คุณหนูตระกูลดังผู้เคยแย่งชิงทุกอย่างไปจากเธอ—รวมถึงตำแหน่งฮูหยินเอกในบ้านเรือนไทยปีกก่อน—กำลังส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้ หล่อนคงคิดว่าศิรินทร์ยังเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ทุกอย่าง ศิรินทร์เงยหน้าขึ้นช้าๆ เปลือกตาที่แต่งแต้มด้วยอายแชโดว์สีทองเหลือบมุกกะพริบลงเบาๆ ดั่งปีกผีเสื้อยามต้องแสงไฟ เสน่ห์อันตรายและเย้ายวนใจแผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูจนแม้แต่ข้าราชการชายหลายคนในห้องยังต้องหลบสายตา "ความคืบหน้าหรือคะคุณมินตรา..." ศิรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากังวานใสราศีกังสดาล "เกรงว่าคุณมินตราคงต้องถามท่านทูตพาณิชย์ผู้ทรงเกียรติเสียก่อนกระมังคะ ว่าท่าน... มีสายตาพอที่จะมองเห็นมูลค่าที่แท้จริงของงานศิลปะเหล่านี้ หรือเอาแต่สนใจเรื่องส่วนตัวจนละเลยหน้าที่กันแน่" ทันทีที่ประโยคนี้หลุดจากเรียวปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงกุหลาบ บรรยากาศในห้องประชุมก็ราวกับถูกแช่แข็ง ประตูบานใหญ่ด้านหลังห้องถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ทว่าทรงพลังจนทุกคนต้องหันไปมอง อคินก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีตรับกับเรือนร่างสูงสง่า ไหล่กว้างที่เคยผลักไสเธออย่างไม่ใยดีในอดีตบัดนี้ดูตึงเครียดขึ้น ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองผู้คนในห้องก่อนจะหยุดชะงักลง—ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางอก—เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของหญิงสาวที่นั่งอยู่ปลายโต๊ะ โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน อคินแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ผู้หญิงที่อยู่ในความทรงจำอันมืดมนของเขา ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าถูกกลืนหายไปกับความยากลำบากและคราบน้ำตา บัดนี้กลับนั่งอยู่ตรงหน้าด้วยรัศมีของพญาหงส์ นางรำหลังม่านที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร้เยื่อใย บัดนี้สง่างามและทรงอำนาจจนหัวใจของทูตพาณิชย์หนุ่มผู้เย่อหยิ่งกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกผิดบาปที่ถูกฝังกลบไว้ด้วยกองงานมานานแรมปี ตื่นขึ้นมาแผดเผาช่องอกของเขาจนแทบหายใจไม่ออก "ท่านทูต..." มินتราบีบเสียงหวานรีบลุกขึ้นต้อนรับ พร้อมจะเข้าไปคลอเคลียตามนิสัย แต่กลับถูกมือหนายกขึ้นห้ามไว้เพียงนิดเดียวโดยที่อคินไม่แม้แต่จะชายตามองหล่อน สายตาสีิลคู่นั้นตรึงแน่นอยู่กับศิรินทร์ ฝ่าเท้าหนาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะประชุมทีละก้าว ลมหายใจของอคินติดขัดเมื่อกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอลอยมาแตะจมูก กลิ่นเดียวกับที่เคยทำให้เขารุ่มร้อนและหลงใหลในยามค่ำคืนอันยาวนานเมื่อหลายปีก่อน "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง... คุณศิรินทร์" เสียงทุ้มต่ำรlอดไรฟันออกมาอย่างยากเย็น แววตาของเขาไหวระริก เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโหยหา และคำขอโทษนับล้านคำที่อัดแน่นอยู่ในลำคอ ศิรินทร์ไม่ได้สะทกสะท้าน เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คมกริบและเย็นชาดั่งคมมีดน้ำแข็ง "ยินดีเช่นกันค่ะท่านทูต... หวังว่าการทำงานร่วมกันครั้งนี้ ท่านคงจะจำได้นะคะว่า 'แววตาที่ไม่รู้จักกัน' มันเป็นอย่างไร เพราะดิฉันเอง ก็คงมองท่านเป็นเพียงแค่นักลงทุนแปลกหน้าคนหนึ่ง... เช่นกันค่ะ" อคินเจ็บแปลบไปถึงขั้วหัวใจ คำพูดนั้นกรีดลึกลงในเนื้อตัว ยิ่งเห็นความห่างเหินและรังเกียจที่ฉายชัดในแววตาคู่สวย เขากยิ่งตระหนักว่าบาปกรรมที่ตนเองก่อขึ้นในอดีตกำลังตามมาลงทัณฑ์อย่างสาสม ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ประตูห้องประชุมก็เปิดผางออกอีกครั้งพร้อมกับร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาซุกตัวที่ชายกระโปรงของศิรินทร์ "คุณแม่ครับ... คุณพ่อคนนี้ เป็นใครหรือครับ ทำไมหน้าตาเหมือนผมจังเลย?" เสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันราวกับระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่ถูกจุดชนวน อคินเบิกตากว้าง ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อก้มลงมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายที่มีดวงตาคมกริบและสันจมูกโด่งรั้นถอดแบบมาจากตนเองราวกับส่องกระจก ขณะที่ศิรินทร์ยกมือขึ้นลูบศีรษะลูกชายเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอคินด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทรงพลังที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้นะคะ