ปาร์ตี้แรกในดันเจี้ยนอสูร

"ประกาศนี้ส่งตรงมาจากกิลด์หมาป่าโลหิต... พวกมันตั้งค่าหัวเราไว้ห้าล้านเหรียญทอง และกำลังมุ่งหน้ามายังดันเจี้ยนเขตแดนใต้ภายในสามนาทีนี้ครับ" เสียงแจ้งเตือนจากระบบสั่นสะเทือนผ่านหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉาน บรรยากาศรอบตัวของทางเข้า 'ดันเจี้ยนอสูรโลกันตร์' เต็มไปด้วยความกดดันจากไอร้อนของลาวาที่เดือดปุดๆ แต่ทว่า แผ่นหลังของชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้ากลับผ่อนคลายเสียยิ่งกว่าการจิบชาอุ่นๆ ในยามบ่าย เอส หรือที่เหล่าเกมเมอร์ในเซิร์ฟเวอร์รู้จักกันในนาม 'กิลด์มาสเตอร์เอส' ปัดหน้าต่างประกาศสีทองคำทิ้งด้วยปลายนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบเหลือบมองหญิงสาวร่างบางที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ข้างกาย ลินิน เซียนปรุงยาอันดับหนึ่งแห่งเซิร์ฟเวอร์ ยังคงรักษาใบหน้าไร้อารมณ์ไว้ได้ราวกับรูปปั้นหินอ่อน แม้ว่ารอบตัวจะเต็มไปด้วยผู้เล่นคนอื่นที่กำลังแตกตื่นกับข่าวการตามล่า เธอกวาดสายตาสีเทานิลมองขวดน้ำยาพิษในมือหมุนเล่นเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ติดจะเย้ยหยันนิดๆ "สามนาที... ดูเหมือนพวกมันจะประเมินเวลาในการวิ่งมาหาความตายได้แม่นยำดีนี่คะ—เอ๊ย, ดีนี่ครับ" ลินินชะงักไปนิดเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นปาก แต่ก็รีบเปลี่ยนกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชำเลืองมองเอสด้วยหางตา "คุณจะทำอย่างไรกับพวกสวะห้าล้านเหรียญทองนั่นล่ะครับ กิลด์มาสเตอร์ผู้ใจบุญ" เอสหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่นุ่มทุ้มแต่เปี่ยมด้วยอำนาจที่ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ เขายื่นมือไปหยิบขวดโพชั่นฟื้นฟูมาถือไว้แทน ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาใกล้โดยไม่เกรงสายตาใคร ลินินขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้ปลายนิ้วอุ่นจัดของชายหนุ่มปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากให้อย่างเบามือ "ความตายราคาถูกเกินไปครับ สำหรับคนที่กล้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของเรา" เอสกระซิบชิดริมหูของเซียนปรุงยาหน้าตาย "อีกอย่าง... เรามีธุระต้องเคลียร์กันข้างในดันเจี้ยนต่างหาก ปล่อยให้ขยะพวกนั้นวิ่งมาเหนื่อยฟรีเถอะครับ" พูดจบ เอสก็ไม่ได้รอให้ลินินได้เอ่ยปากท้วงติบ เขาสะบัดมือเรียกอินเทอร์เฟซระบบการเงินระดับพรีเมียมขึ้นมากลางอากาศ นิ้วเรียวยาวกดลงบนปุ่มสีดำสนิทที่ประดับด้วยลวดลายอัญมณีสีทอง—บัตรเครดิตไร้ขีดจำกัดประจำตัวกิลด์มาสเตอร์ *[ระบบแจ้งเตือน: ท่านได้ทำการชำระเงินจำนวน 50,000,000 โกลด์ เพื่อซื้อสิทธิ์ 'กวาดล้างดันเจี้ยนอัตโนมัติ' และ 'บาตรสวรรค์คุ้มกันเขตแดนระดับสูงสุด' เรียบร้อยแล้ว]* *เปรี้ยงงงงง!* พริบตาเดียว ท้องฟ้าเหนือปากทางเข้าดันเจี้ยนอสูรโลกันตร์ก็เปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม ม่านพลังงานโปร่งแสงรูปโดมขนาดมหึมาแผ่ขยายออกไปครอบคลุมพื้นที่รัศมีสิบกิโลเมตร แรงกดดันมหาศาลกดทับจนพื้นดินสั่นสะเทือน มอนสเตอร์ระดับบอสที่เคยส่งเสียงคำรามกึกก้องอยู่ภายในดันเจี้ยนถึงกับเงียบเสียงลงทันที ราวกับพวกมันกำลังหมอบกราบอยู่เบื้องหน้าผู้ทรงอำนาจที่แท้จริง ลินินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย—ซึ่งถือเป็นปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งสำหรับเธอ เธอมองหน้าต่างระบบที่แจ้งยอดเงินที่ถูกหักไปอย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มข้างกายด้วยแววตาที่ซับซ้อน "ห้าสัปดาห์... เอ๊ย, ห้าสิบล้านเหรียญทอง? คุณใช้เงินซื้อทางลัดเพื่อเข้าดันเจี้ยนระดับ S เพียงเพราะไม่อยากเสียเวลาเดินเนี่ยนะ?" ลินินถามเสียงเรียบ แต่แววตากลับระAายไปด้วยความระ2คายเคืองปนทึ่ง "คุณนี่มัน... ใช้เงินแก้ปัญหาได้สิ้นเปลืองที่สุดในสามโลกเลยค่ะ—เอ๊ย, ครับ" เอสยิ้มมุมปากอย่างภาคภูมิใจ เขาคว้ามือเรียวของเธอมาจับไว้หลวมๆ "สำหรับผมแล้ว เวลาที่ได้ยืนมองคุณปรุงยาคุ้มค่ามากกว่าเงินห้า10ล้านเหรียญทองตั้งเยอะครับ ลินิน... และที่สำคัญที่สุด ผมไม่อยากให้รองเท้าบูทราคาแพงของคุณต้องเปื้อนเลือดของพวกมอนสเตอร์ชั้นต่ำ" *ตูมมมมม!* เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากทางทิศเหนือ กิลด์หมาป่าโลหิตที่นำโดยหัวหน้ากิลด์เลเวลสูงพุ่งทะยานเข้ามายังเขตแดนด้วยความฮึกเหิม พวกมันถืออาวุธเรืองแสงพร้อมประกาศกร้าวว่าจะถล่มปาร์ตี้ของเอสให้ราบคาบ แต่ทว่า—ทันทีที่ร่างของพวกมันพุ่งชนเข้ากับ 'บาตรสวรรค์คุ้มกันเขตแดน' ที่เอสเพิ่งซื้อมาด้วยเงินสด ร่างของสมาชิกกิลด์หมาป่าโลหิตนับร้อยชีวิตก็ระเบิดกลายเป็นละอองแสงสีขาวในพริบตา โดยที่เอสไม่ต้องขยับนิ้วแม้แต่น้อย! ไม่มีการต่อสู้ ไม่มีกลยุทธ์ซับซ้อน และไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้องที่ยาวนาน ทุกอย่างจบลงภายในเสี้ยววินาที ราวกับกำลังปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า หน้าจอระบบเด้งรัวติดต่อกันจนกลายเป็นแถบยาวเหยียด *[มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนอสูรโลกันตร์ 1,200 ตัว ถูกกำจัดด้วยบาตรสวรรค์]* *[ผู้เล่น 'กิลด์หมาป่าโลหิต' 45 คน ถูกส่งกลับจุดเกิดเนื่องจากแรงสะท้อนของบาเรีย]* *[ท่านได้รับไอเทมระดับตำนาน: หัวใจอสูรเพลิงโลกันตร์ x10]* ลินินมองซากไอเทมเรืองแสงนับร้อยชิ้นที่ร่วงหล่นลงแทบเท้าของเธอ เธอเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะก้มลงหยิบขวดโพชั่นขึ้นมาเช็ดเบาๆ แล้วหันไปสบตากับเอสด้วยสีหน้าตายด้านเช่นเคย "ถ้าพวกมันรู้ว่าอุตส่าห์ตั้งค่าหัวตั้งห้าล้าน แต่กลับวิ่งมาตายเพราะเดินชนบาเรียราคาห้าสิบล้านของคุณ... พวกมันคงลบตัวละครทิ้งด้วยความแค้นใจแน่ๆ ครับ" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ริมฝีปากกลับกระตุกขึ้นน้อยๆ เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่มีเพียงเอสเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้เห็น เอสหัวเราะชอบใจ เขาโอบเอวบางของเธอไว้แน่นขึ้น พางלสายตามองผ่านประตูทางเข้าดันเจี้ยนที่ตอนนี้เปิดโล่งไร้สิ่งกีดขวาง เนื่องจากมอนสเตอร์ทุกตัวถูกกวาดล้างจนเกลี้ยงด้วยพลังเงินตราอันทรงอานุภาพ "ปล่อยให้พวกมันแค้นไปเถอะครับ ตอนนี้... ได้เวลาที่เราจะไปสำรวจดันเจี้ยนสองต่อสองกันแล้วนะ" เอสเอ่ยจบก็จูงมือเซียนปรุงยาหน้าตายก้าวเดินผ่านประตูมิติเข้าไปท่ามกลางแสงสีทองที่สาดส่องนำทาง โดยไม่สนใจเสียงประกาศเตือนภัยจากเซิร์ฟเวอร์ที่เงียบสงบลงแล้ว แต่ทว่า... ในวินาทีที่ก้าวผ่านธรณีประตูเข้าไป ลึกลงไปในความมืดมิดของชั้นที่ลึกที่สุดของดันเจี้ยน หน้าจอระบบส่วนตัวของเอสกลับกะพริบถี่รัวด้วยแสงสีม่วงเข้มที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น พร้อมกับเสียงเตือนจากระบบที่เปลี่ยนเป็นโทนเสียงเย็นเยียบและไร้ชีวิตชีวา— *[คำเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับพระเจ้า 'ผู้หลงใหลในความมืด' กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ดันเจี้ยน... และเป้าหมายของมัน... คือวิญญาณของเซียนปรุงยาข้างกายท่าน]* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเปย์ความฟินไปด้วยกันเสมอนะครับ