กับดักในป่าต้องสาป

"กลิ่นหอมของสมุนไพรราตรีสีคราม... ช่างเป็นเหยื่อล่อที่ตื้นเขินเสียจริงครับ ว่าไหม?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของ 'ป่าต้องสาปเฟย์วูด' ป่าลึกที่แม้แต่ผู้เล่นระดับท็อปร้อยของเซิร์ฟเวอร์ยังต้องก้าวเท้าด้วยความระแวดระวัง แต่ทว่า เบื้องหน้าของเงาสีดำทมิฬที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ กลับมีร่างระหงของหญิงสาวในชุดคลุมนักปรุงยาสีขาวบริสุทธิ์ยืนนิ่งอยู่ โดยไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย ลินินกวาดสายตาเรียบเฉยไร้อารมณ์มองไปยังก้อนเนื้อเรืองแสงสีฟ้าครามที่วางอยู่บนแท่นหินโบราณ ดวงตากลมโตคู่นั้นกะพริบช้าๆ อย่างใช้ความคิด ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะขยับเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทราวกับกำลังวิเคราะห์สูตรเคมีในห้องทดลอง "สมุนไพรระดับตำนาน 'ดาราพิสุทธิ์' เติบโตได้เฉพาะในเขตแดนชั้นในสุดของดันเจี้ยนระดับ S แต่กลับถูกนำมาวางล่อไว้ตรงชายขอบป่าต้องสาป... คนที่คิดแผนตื้นๆ แบบนี้ คงมีรอยหยักในสมองน้อยกว่าจำนวนเหรียญทองในกระเป๋าของผมเสียอีกนะครับ" "นัง...!" เสียงคำรามต่ำอย่างคับแค้นดังขึ้นจากพุ่มไม้ทึบ ร่างของเพลเยอร์ชายในชุดนักฆ่าเงาฉายชัดออกมา พร้อมกับกริชอาบยาพิษสีม่วงเข้มที่สั่นระริกด้วยความโกรธ "รู้ทั้งรู้ว่าเป็นกับดัก แต่แกก็ยังเดินเข้ามาคนเดียว... ความอวดดีของเซียนปรุงยาอันดับหนึ่งนี่มันช่างน่าหมั่นไส้เสียจริง วันนี้แหละ ฉันจะส่งแกกลับจุดเกิดจนเลเวลลดฮวบจนสร้างยาอะไรไม่ได้อีกเลย!" ลินินเอียงคอเล็กน้อยอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอไม่ได้ขยับถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว นิ้วเรียวสวยปัดหน้าต่างระบบเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามฉบับของเธอ "ฉันไม่ได้อวดดี... ฉันแค่ขี้เกียจเสียเวลาต่อรองกับพวกสุนัขรับจ้างที่ถูกซื้อมาด้วยเงินหลักหมื่น" เซียนปรุงยาหน้าตายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง "อีกอย่าง... สามีของฉันสอนไว้ว่า ของฟรีที่คนอื่นตั้งใจเอามาล่อ ถ้าไม่เก็บเข้าคลังส่วนตัว จะถือว่าเสียมารยาทมากนะครับ" "ปากดีนักนะ! ตายซะเถอะ!" นักฆ่าเงาพุ่งทะยานเข้าหาด้วยความเร็วสูง ประกายแสงสีม่วงจากใบมีดกรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหิว เป้าหมายคือจุดตายบริเวณลำคอระหงของลินินโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย *ฉับพลัน!* ท่ามกลางเสี้ยววินาทีที่ความตายกำลังจะมาเยือน พื้นดินเบื้องหน้าของลินินก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว! *เปรี้ยง—!* เสาแสงสีทองอร่ามพุ่งทะยานจากผืนดินขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกกลุ่มเมฆสีดำทะมึนของป่าต้องสาปให้กระจายออกในพริบตา แรงระเบิดจากการปะทะของพลังงานมหาศาลซัดร่างของนักฆ่าเงากระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับต้นไม้ยักษ์จนกระอักเลือดคำโต สติสัมปชัญญะดับวูบทันทีโดยที่ยังไม่ทันได้แตะชายผ้าของหญิงสาวด้วยซ้ำ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางละอองแสงสีทองที่โปรยปรายลงมาดั่งหิมะในฤดูหนาว เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง เงาร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูป ปักลวดลายตราสัญลักษณ์ 'วาฬเผือก' ด้วยด้ายทองคำแท้ ปรากฏกายขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่ซ่อนแววตาดุดันเอาไว้ภายใต้กรอบแว่นไร้ขอบ เอส (GuildMasterS) ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยาตัวน้อย สายตาคมกริบกวาดมองรอบกายก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของนักฆ่าที่นอนสลบเหมือดอยู่ไกลออกไป "มาช้าไปสามวินาที... ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ปล่อยให้แมลงน่ารำคาญพวกนี้มาหายใจรดต้นคอคุณ" เอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่ามือข้างขวากลับสะบัดเบาๆ เรียกหน้าต่างระบบการเงินระดับมาสเตอร์ขึ้นมากลางอากาศ ลินินช้อนตาขึ้นมองสามีของตนเอง สีหน้ายังคงเรียบเฉยเช่นเคย แต่หากสังเกตให้ดี จะเห็นประกายความพึงพอใจบางเบาในดวงตาสูสีคู่นั้น "ไม่ช้าเกินไปหรอกครับ... กำลังพอดีที่จะได้ดูคุณเผาเงินเล่นแก้เซ็ง" เอสหัวנסเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขายกนิ้วขึ้นแตะหน้าจอโฮโลแกรมสีดำสนิท—บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Infinite Black Card) ที่มีมูลค่าทรัพย์สินเชื่อมต่อกับระบบเศรษฐกิจหลักของเกมและโลกจริง "ระบบ... ทำการกว้านซื้อกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนนี้ทั้งหมด รวมถึง 'ป่าต้องสาปเฟย์วูด' ทั้งแปลง พร้อมกับเปิดใช้งานฟังก์ชัน 'กวาดล้างพื้นที่สีแดง' ทันทีครับ" [ระบบแจ้งเตือนระดับเซิร์ฟเวอร์: ผู้เล่น 'GuildMasterS' ได้ทำการทุ่มเงินจำนวน 50,000,000,000 G เพื่อซื้อกรรมสิทธิ์ 'ป่าต้องสาปเฟย์วูด' ทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว!] [ประกาศ: พื้นที่ป่าต้องสาปถูกเปลี่ยนสถานะเป็น 'เขตปลอดมลภาวะและห้ามผู้เล่นอื่นเข้า' โดยสมบูรณ์] [คำสั่งพิเศษ: ทำการรีเซ็ตมอนสเตอร์และผู้บุกรุกทั้งหมดออกจากพื้นที่ภายใน 3... 2... 1...] สิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบ แสงสีทองสว่างวาบครอบคลุมพื้นที่หลายตารางกิโลเมตร ร่างของกลุ่มคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงาไม้เพื่อคอยดักซุ่มโจมตี ส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความตกใจ ก่อนที่ระบบจะดีดพวกมันทั้งหมดกระเด็นหลุดออกจากเขตแดนและถูกแบนห้ามเข้าป่าแห่งนี้ไปตลอดกาล! ป่าต้องสาปที่เคยน่ากลัวและเต็มไปด้วยอันตราย บัดนี้กลับถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวนพฤกษศาสตร์ส่วนตัวในชั่วพริบตา ด้วยพลังแห่งการเปย์ระดับพระเจ้า เอสเก็บหน้าจอโฮโลแกรมลง ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเซียนปรุงยาหน้าตาย น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มและเต็มไปด้วยความคลั่งรัก "เคลียร์พื้นที่ให้เรียบร้อยแล้วครับ... ตอนนี้ ไม่มีใครมารบกวนเวลาหาวัตถุดิบของคุณแล้วนะ" เอสเว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "แต่ก่อนจะไปเก็บสมุนไพร... คุณไม่คิดจะมี 'รางวัล' ให้กับสามีที่เปย์ไม่อั้นคนนี้หน่อยหรือครับ?" ลินินนิ่งงันไปเล็กน้อย ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีระเรื่อจางๆ ที่ปลายหู เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือต่อรองใดๆ หน้าจอบัตรเครดิตสีดำของเอสก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเธออีกครั้ง พร้อมกับเสียงระบบที่ดังตอกย้ำความคลั่งไคล้ของสามีมหาเศรษฐี [ระบบแจ้งเตือน: 'GuildMasterS' ได้ทำการโอนกรรมสิทธิ์กิลด์ทั้งหมด และหุ้นบริษัทปรุงยาระดับ S จำนวน 100% เข้าสู่บัญชีส่วนตัวของ 'ลินิน' เป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ] ดวงตากลมโตของเซียนปรุงยาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึง นี่ไม่ใช่แค่การเปย์เพื่อเอาใจ แต่มันคือการยกอาณาจักรทั้งอาณาจักรมาวางไว้บนฝ่ามือของเธอ! ทว่า ก่อนที่ลินินจะทันได้เอ่ยคำใด ท้องฟ้าเบื้องบนที่เพิ่งสงบลง กลับปรากฏรอยแยกสีดำสนิทขนาดใหญ่ฉีกขาดออกราวกับกระจกแตก ประกายอสายฟ้าสีเลือดพุ่งทะลักออกมาพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้แม้แต่เอสยังต้องหรี่ตาลงอย่างระมัดระวัง เงาร่างมหึมาของบอสดันเจี้ยนลับระดับร้อยดาว 'ราชันย์มังกรทมิฬแห่งความว่างเปล่า' กางปีกปกคลุมท้องฟ้า พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั้งเซิร์ฟเวอร์! และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... บนหัวของบอสดันเจี้ยนตัวนั้น มีสัญลักษณ์ 'ประกาศิตหัวหน้ากิลด์คู่แข่ง' ปรากฏอยู่ พร้อมกับข้อความอักษรสีแดงฉานที่สลักไว้ว่า: *"ยินดีต้อนรับสู่หลุมศพของกิลด์วาฬเผือก"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเปย์ความสะใจให้กิลด์วาฬเผือกเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะครับ